Het Unilever-model en de ingeblikte nachtschade

Allemachtig, wat een ezels zijn we toch, u en ik! Zijn we d'r toch goddomme wéér gewoon ingetrapt! Verkiezingen! roept iedereen dan ineens, en voor je het weet kijk je naar stomvervelende lijsttrekkersdebatten, consulteer je online stemwijzers, en schrok je extra haastig je avondeten naar binnen om maar op tijd in het stemlokaal te zijn. En het maakt gewoon geen reet uit, haha! Ze zitten er gewoon allemaal weer, en lachen weer vrolijk mee. Jan-Petertje lacht blij, en Woutertje acteert wat traantje maar lacht dan gelukkig ook weer een beetje, en Markje haalt zijn schoudertjes op en lacht dan gewoon ook maar een beetje mee. Janneman lacht het meest van allemaal. En dat ene rare jongetje met zijn gebleekte kapsel, nou ja, daar praten we gewoon niet mee. Die moet maar in zijn eentje een beetje gaan lachen. Net zo makkelijk.

Kent u Unilever? Dat is een bedrijf dat zo groot en alomtegenwoordig is, dat u alles dat u eet en drinkt, alles waarmee u wast of poetst, alles dat u uitplast of -poept, ja, dat nagenoeg alle materie waaruit ons lichaam is opgetrokken op de een of andere manier van Unilever afkomstig is. Een soort van God met aandelen, zal ik maar zeggen.

Om de consument nou niet het nare idee te geven dat een enkel bedrijf zoveel facetten van hun leven beheerst, maakt Unilever gebruik van multi-channel branding. Dat is een marketingterm, dus het kan van alles betekenen, maar het komt er ongeveer op neer dat het beter is om niet één merk wasmiddel te fabriceren, maar zoveel merken als je market research taskforce kan bedenken. Eén wasmiddel voor de milieubewuste consument, één voor consumenten die geen geld hebben, één voor consumenten die van "gewoon" houden, één voor consumenten die alles kopen waar "nieuw" op staat, één voor consumenten die alles kopen waar "gratis 15% extra" op staat, en één voor consumenten die graag laten zien dat ze veel geld kunnen uitgeven.

Maar, ha ha, het maakt niet uit welk wasmiddel u koopt, want ze worden uiteindelijk allemaal bedacht, geproduceerd en vermarkt door Unilever. En raadt eens waar uw centjes uiteindelijk terecht komen? Juist! Netjes in het laatje van Unilever. Geen man overboord, alles onder controle, en iedereen mag meedoen, zolang Unilever er maar wel bij vaart. Platenmaatschappijen werken ook zo. Brave popliedjes voor de gemiddelde bakvis, en voor recalcitrante puberjongetjes die "tegen" zijn, wordt doodleuk een alternatief distributiekanaal met alternatieve schreeuwbandjes uit de grond gestampt. Zogenaamd onafhankelijk, maar via de achterdeur keurig deeluitmakend van de boekhouding van een van de vijf grote platenmaatschappijen. U wilt tegendraads zijn? Geen probleem; we verdienen er geen cent minder om.

En dat is ook hoe in Den Haag de etalage wordt ingericht. Eén partij voor kiezers die geen geld hebben, één voor milieubewuste kiezers, één voor kiezers die van "gewoon" houden, één voor kiezers die alles willen waar "nieuw" op staat, één waar "gratis 15% extra" op staat, en één voor kiezers die graag laten zien dat ze veel geld kunnen uitgeven. Links, rechts, midden, reli, groen, rood of dier --- het mag allemaal. Zelfs de tegendraadse Fortuynistische tegenstemmen worden keurig netjes via voorkeursstemmen op Verdonk afgevangen, en tikken achter de rug van Rutte fijn bij als zetels voor de VVD; als bekrachtiging van het establishment dus. Geen man overboord, alles onder controle, en iedereen mag meedoen.

Maar de SP dan? Dat is toch een hele radicale partij enzo? Met allemaal vernieuwende ideeën, en nog leunend op een echte ouderwetsche ideologie? Een sympathieke partij van en voor underdogs en outsiders? Welnee! Geen enkele vernieuwende outsiderpartij komt in Nederland zomaar ongestraft op 25 zetels terecht. Nee nee, uit de probleemloze greep naar de macht die Jan Marijnissen heeft mogen doen, kunnen we afleiden dat de SP inmiddels ook gewoon een product in het politieke assortiment van de BV Nederland is geworden. Geen krant of interviewer heeft onze Jan ook maar een strobreed in de weg gelegd. Was hij een échte politieke vernieuwer geweest, dan hadden de media een enorme bak stront over hem uitgestort, en had er al lang iemand de trekker overgehaald.

Ho ho, Lagonda! Je kan veel zeggen, maar Jan is één brok integriteit, die staat voor zijn idealen. Ja? Ik vraag me af of dat zo is. Ik wantrouw iedereen die zonodig vooraan wil lopen in een politieke beweging. Macht corrumpeert niet; macht trekt reeds gecorrumpeerde mensen aan --- heerszuchtige klootzakjes die iets willen *doen* met macht. Omwille van ideologie, oh, vast en zeker, maar ook omwille van persoonlijke glorie, omwille van je eigen dikke egolul. Omdat je, ondanks je bevlogen ideologische plannen, toch ook ergens vindt dat *jij*, met je unieke en magnetische persoonlijkheid, de meest geschikte persoon bent om als uitvoerder van die plannen in de schijnwerpers te staan. Politiek is ijdelheid.

En ja, ook Jan Marijnissen is ijdel en heerszuchtig. Kijk eens naar een stukje uit de documentaire die René Roelofs maakte over de gang van zaken in de Tweede Kamer. Hij filmde ook bij de SP achter de schermen, waar we ineens een hele andere Jan zien. Weg is de zachtaardige en sympathieke knuffelbeer; hij blijkt een kortaangebonden, en ongelikte potentaat te zijn, die snuivend en bokkend Agnes Kant publiekelijk vernederd. Jan is niet vies van machtspolitiek (dit is: politiek gebaseerd op intimidatie en niet op argumentatie) en heeft overduidelijk vaker met dit bijltje gehakt.

En het kan ook niet anders zijn: omdat Jan er blijkbaar in is geslaagd zich door de ontsmettende douche van de reguliere gelederen naar binnen te werken, wil dat zeggen dat de mannenbroeders in hem hebben herkend wat ze ook in elkaar herkennen, namelijk diezelfde ijdeltuiterige uitgekooktheid die nodig is om het spel met succes te spelen. Zijn eclatante verkiezingsoverwinning geeft aan dat Jan principes heeft ingeleverd ten koste van zijn persoonlijke glorie --- anders was hij nooit zo ver gekomen. Hij is nu one of the good ol' boys, en zal wel glad uitkijken zijn verworven positie met controversiële plannen in gevaar te brengen. De venijnige nachtschade van weleer zal een ontpitte en waterige bliktomaat blijken te zijn.

En zó werkt het in Nederland; je mag pas deel uitmaken van de broederschap als je hetzelfde ruikt, hetzelfde handelt, op dezelfde manier kunt liegen, hetzelfde gemanagede socialisme wil en kan bedrijven, en, bovenal, als je hebt laten zien dat je het behoud van het establishment zélf maar bovenaan in het vaandel draagt. Als je aan die voorwaarden voldoet, dan mag je meedoen, en een stukje macht "pachten" voor vier jaar. En de kiezers? Die worden zorgvuldig begoocheld met de illusie van een keuze, zodat zij steeds voor hetzelfde zult kiezen. Wij zijn er eigenlijk alleen nog maar om het establishment te legitimeren en te bekostigen. Voor de rest moeten we niet in de weg lopen, en al helemaal niet op outsiders gaan stemmen.

En daarom heb ik op Wilders gestemd. Niet omdat ik zijn standpunten deel. Niet omdat ik alle moslims uit Nederland wil gooien. Niet omdat ik alle moskeeën wil sluiten. Niet omdat ik denk dat zijn partij er veel van zal bakken. Maar omdat alleen een stem op Wilders een échte tegenstem is --- althans; een stem die met negen zetels niet zomaar genegeerd kan worden. Een duidelijker motie van wantrouwen aan het adres van de Haagse kliek is via de stembus helaas niet te maken.

Schandelijk!

Schandelijk, meneer Wilders! Hoe dúrft u te suggereren dat wij hier een soort cordon sanitaire aan het vormen zijn? Wij zitten niet in België, zeg! Wat denkt uw wel? Wij sluiten gewoon bij voorbaat een coalitie met uw partij uit. Dat is iets heel anders.

Shoarma(1)

(also available in English)

Jagshemash! Uw columnist is naar Borat: Cultural Learnings of America for Make Benefit Glorious Nation of Kazakhstan geweest, en heeft zich kostelijk vermaakt. De film is schurend en bijtend, ontregelend, anarchistisch, smakeloos en gitzwart, en dus zeker niet voor iedereen geschikt, maar ik heb me gek gelachen. Het typje dat Sasha Baron Cohen van Borat heeft gemaakt, is perfect, en komt onder regie van Larry Charles (die tevens waakt over de nagels-op-het-schoolbord-humor van Curb Your Enthusiasm) hilarisch tot leven. Borat spaart niets of niemand, en het lef en improvisatievermogen van Cohen --- die nooit uit zijn rol valt --- zijn te prijzen. In een aantal scènes gaat hij zo ver over de schreef, dat je je afvraagt hoe hij het er in hemelsnaam levend van af heeft gebracht. Gaat dat zien!

De grote vraag is echter wie of wat nou precies met deze film op de hak wordt genomen. Hoewel men in Kazakstan, waar ze nog nooit van cultuurrelativisme hebben gehoord, oprecht meent dat de film enkel en alleen gemaakt is om hun land te bespotten, en de film bol staat van de jodenhumor (dat wil zeggen: antisemitische grappen gemaakt door joden), lijkt de consensus toch te zijn dat de film met name moet worden gezien als kritiek op die domme Yanken. Lachen hoor! Preutse Amerikanen die weglopen voor een zoen van een man, en ook nog eens vreselijk antisemitisch blijken te zijn. Tsja --- is dat nou zo typisch voor Amerikanen? Ik vraag me af wat een Borat bij Europese intelligentsia boven tafel had weten te krijgen --- die zijn ook niet allemaal even dol op joden, moet u weten. Wat had een Anja Meulenbelt zich heimelijk laten ontvallen in een gesprek met Borat? Je vraagt het je af.

Hoewel sommige Amerikanen inderdaad hun masker laten vallen, blijkt dat de meesten toch tamelijk normaal reageren, en Borat vaak zelfs geduldig tegemoet treden, alsof hij een naïef kind is, dat gewoon niet beter weet. Nee, de werkelijke spot die Borat bedrijft is veel gelaagder, want los van die paar Amerikanen die er minder fraai afkomen, zit je ondertussen wel mooi anderhalf uur naar een weinig vleiende karikatuur van een moslim te kijken. Vreemd dat we daar nog niemand over hebben gehoord.

Tijdens een scène waarin een dame geduldig aan Borat uitlegt waar toiletpapier precies voor dient, valt bij mij echter het kwartje: multiculturalisme, flitst het door mijn hoofd --- daar gaat deze film over. En dan met name over de bedenkelijke notie dat de cultuur van een vreemdeling een heilig ontzag verdient, en boven elke kritiek verheven is. Zelfs die xenofobe rot-Amerikanen blijken in de praktijk braaf het multiculturele evangelie te belijden. Borat confronteert hen met gedrag dat ze van een landgenoot nooit zouden pikken, maar verreweg de meesten van zijn slachtoffers durven het niet aan hem de oren te wassen. Hij kan gewoon zijn achterlijke gang gaan, en niemand die hem een strobreed in de weg legt. En áls er al sprake is van wederzijds cultureel begrip, dan is dat met betrekking tot onzalige zaken waar geen begrip voor zou moeten zijn, namelijk antisemitisme, homofobie en seksisme. Mijn two cents is dat Cohen, zelf Joods, zich ernstige zorgen maakt over hoe in het Westen de meer onwenselijke ideeën uit Islamitische hoek salonfähig gemaakt worden --- uiteraard onder de vlag van dat fántástische multiculturalisme.

Tsja. Multiculturalisme. Laten we het daar eens over hebben.

Multiculturalisme is de onnozelste winkeldochter uit de failliete boedel van Marx, en de meest stupide ideologie uit het rode wonderland. Behept met dezelfde schizofrene agenda die ook zo al typerend is voor het socialisme; enerzijds de hallelujaverhalen over een glorieuze toekomst vol gelijkwaardigheid en mensenliefde; anderzijds de messenslijperij van de rancuneuze onderdrukten die staan te popelen om, uiteraard volkomen rechtmatig, de boze onderdrukker te garrotteren. Want zoals het marxisme de Westerse economie wil vernietigen, zo is het de intentie van het multiculturalisme om de Westerse cultuur naar het schavot te slepen. Onze cultuur is namelijk volkomen leeg, nietszeggend en waardeloos, en mag op haar eigen grondgebied geen voorrang claimen, maar moet inbinden om al dat prachtigs uit andere landen de ruimte te geven. Deze andere culturen bevatten namelijk nog wel de diepe waarheden en nobele menswaardigheid die nodig zijn om tot het aards paradijs te komen.

Wat van ver komt, is namelijk lekker --- maar dan moet het natuurlijk wel gaan om culturen waar het leven slechter is dan bij ons, en de mensen een stuk donkerder zijn. Amerikaanse cultuur telt niet; multicultuurminnaars die in extase raken van Surinaamse kipvleugeltjes, halen ineens hun neus op als het om McDonald's en Walt Disney gaat. Zo is een Amerikaanse immigrant gewoon "een Amerikaan die hier komt wonen om zich de hele dag suf te blowen", maar is een meneer die uit Iran komt en daar een boekje over schrijft ineens "een ontworteld mens". En zo is een gezette Newyorkse theatermaakster iemand "aan wie de welvaart van haar vaderland niet voorbij is gegaan", maar is de nog dikkere, maar zwarte, leidster van een groep poppenspelers uit Ghana "een wijze, krachtige en indrukwekkende vrouw; een ware oermoeder".

Uiteraard is het multiculturele ideaal niet echt nieuw; de mens heeft altijd gefantaseerd over een toekomst waarin wij allen als broeders met elkaar omgaan. Maar ja, dat is er nog nooit van gekomen zoals u gemerkt heeft: de geschiedenis heeft uitgewezen dat de broederschap der mensheid op zijn best een romantische illusie is, zonder veel praktische waarde of inhoud. Het multiculturalisme gaat mank aan hetzelfde euvel; veel verder dan een paar bevlogen kreten gaat het namelijk niet. Het biedt geen enkel praktisch bestuurlijk kader, het biedt geen kwantificeerbare doelen, en heeft geen enkel idee of benul hoe een multiculturele samenleving geschapen, gereguleerd of beoordeeld kan worden.

Want wat is een multicultuur eigenlijk? Hoe bereiken we die? En waarom zou een multicultuur überhaupt levensvatbaar zijn --- er is immers geen empirisch bewijs waarmee de werkzaamheid van het multiculturele model wordt ondersteunt, en ook de geschiedenis kent geen voorbeelden van succesvolle multiculturen. En als de te implementeren multicultuur zichzelf niet gelijk opblaast, wanneer en hoe stellen we dan vast in hoeverre de multicultuur een succes is? Wat doen we met onoverbrugbare culturele verschillen? Wat zijn eigenlijk de voordelen van een multicultuur, en wegen deze wel op tegen de nadelen? En: waarom zouden wij eigenlijk een multicultuur moeten wensen voor onszelf? Is dat hoger, beter, mooier? En waarom dan? Op al deze vragen heeft geen enkele multiculturalist het antwoord; hij leutert wat over "tolerantie", "global village" en "stuitend kolonialisme", en dat was het dan wel. De interne constructvaliditeit van het multiculturele model --- dus: de mate waarin dit model er in slaagt het begrip 'multicultuur' van een eenduidige en hanteerbare inhoud te voorzien --- staat op drijfzand.

En met de externe validiteit is het al niet veel beter gesteld: het multiculturalisme heeft zich nog nergens bewezen. Sterker nog --- de multicultuur bestaat helemaal niet eens. Of dacht u soms dat Nederland een multiculturele samenleving was omdat u tegenwoordig met uw zatte discoharses een broodje shoarma gaat scoren in plaats van een zak met friet? Welnee! We hebben gewoon opportuun rondgeshopt in al het moois dat al die vreemdelingen brachten, en naar believen de krenten uit de pap aan de reeds aanwezige cultuur geplakt. De Turkse groenteman, het broodje shoarma, de iftar --- maar net zo goed ook de Argentijnse tango en het line-dancen --- ze horen inmiddels gewoon bij de Nederlandse cultuur. Voor culturele gebruiken waarvan *wij* de meerwaarde *voor onze eigen* cultuur niet zien, bestaat geen enkele interesse.

In de praktijk blijkt dus dat het multiculturalisme (of wat daarvoor door moet gaan) slechts bestaat bij de gratie van een zeer oppervlakkige interesse in andere culturen. De multiculturalisten bepalen in hun deftige en arrogante bedilzucht dat alles en iedereen mee dient te gaan in de rijkgeschakeerde lappendeken die zij voor ogen hebben, maar de lappendeken die zo is ontstaan, is helemaal geen multicultuur; het is gewoon óns speeltje, ónze staalkaart van exotische smaken en kleurtjes. Al die zogenaamde "andere culturen" zijn eerst netjes door ons postmoderne slachthuis gehaald, beoordeeld op modieuze relevantie, en vervolgens uitgebeend, gestript en gedroogd. Het zijn icoontjes geworden, stijltjes, jasjes die je aan en uit kunt trekken. Getemd, gevaarloos, en klaar om *onze* films, reclamespotjes, muziek en gerechten naar believen mee te larderen.

Het multiculturalisme --- dat graag de Westerse cultuur ziet verdwijnen --- blijkt dus in de praktijk paradoxaal genoeg alleen te werken omdát de Westerse cultuur zo rijk ontwikkeld is. Juist omdát onze cultuur zo allesomvattend is geworden, zijn wij in staat andere cultuuruitingen probleemloos te absorberen en aan te wenden om onze *eigen* cultuur van nieuwe uitingsvormen te voorzien. Multiculturalisten menen dat met dit proces de Westerse cultuur wordt uitgehold, en de vreemde cultuur wordt bekrachtigd en geëerd, maar het is juist andersom: het is de Westerse cultuur die er meer vlees van op de botten krijgt en haar voorsprong verder vergroot, en het is de vreemde cultuur die als een halfverorberd kadaver langs de weg blijft liggen.

Want aan die andere culturen wordt helemaal niks gevraagd. Die moeten het maar best vinden dat hun traditionele gerechten in onze fusionkeuken met schorseneren en kleibintjes versneden worden. Die moeten het maar best vinden dat hun krijgsdansen worden gebruikt in de videoclips van de Spice Girls; dat hun klederdracht wordt gebruikt om wasverzachter mee aan te prijzen; dat de beelden van hun Goden als achtergrondje opduiken in de laatste videogame. Het multiculturalisme is er namelijk enkel en alleen voor óns; om óns te vertellen hoe goed we zijn; om óns te dienen als morele meetlat voor ónze navelstaarderige zieltjes. Verder gaat de multiculturele interesse voor andere culturen niet.

En dus: immigranten, allochtonen, huis-tuin-en-keuken moslims! Zie en begrijp! U bent hier alleen met open armen binnengehaald om als exotische figurant aan onze grote blanke morality-play deel te nemen. Daarom dient u als kasplantje zorgvuldig bewaterd, bemest en afgeknepen te worden; u bent namelijk alleen politiek interessant in de rol van onherroepelijk slachtoffer, zodat u door blanke marxisten kan worden ingezet om blanke niet-marxisten tot schuldbewuste volgzaamheid te bewegen. Snapt u dat er mensen zijn die macht ontlenen aan uw achtergestelde positie? Beseft u wel dat multiculturalisten zich enkel over u en uw belangen ontfermen opdat u in de strijd tegen de burgermaatschappij als kanonnenvlees kunt worden ingezet? Snapt u dat u nooit hogerop zult komen in Nederland zolang het multiculturalisme door onze overheid wordt beleden? Snapt u dat allochtone rijlessen en gesubsidieerde Arabische ondertiteling u hier uiteindelijk geen stap verder gaan brengen?

(wordt vervolgd...)