Lagonda

Amateurs

noreply@blogger.com (Lagonda) — Wed, 29 Oct 2008 16:32:00 +0000

Hey ho! Weer leuk nieuws! De Telegraaf, de krant van Telegraaflezend Nederland, weet te melden dat er een fonkelnieuwe Hofstadgroep aan zit te komen! Jazeker, er zijn nieuwe staatsgevaarlijke jihadi's in de maak! De vijfde colonne, jawel meneer! Vijanden van onze democratie, die onze vrijheden minachten, en geweld zien als een legitieme methode om hun wil aan het verderfelijke Westen op te leggen. Het is me wat. Maar weet u... ik kan me er niet meer druk over maken. Ik kijk naar de foto's die er bij staan, en dan moet ik eigenlijk alweer onbedaarlijk lachen. Want als ik die boze pubertjes voor jihadistje zie spelen, met hun kostuumpjes, pluisbaardjes en pamfletten, dan dringt zich eigenlijk maar een gedachte aan me op: stelletje stumperds! Amateurs!

Lees hier de rest...

En het is ...

noreply@blogger.com (Lagonda) — Wed, 22 Oct 2008 13:45:00 +0000

Ja, wat moet ik nog zeggen? We zijn airborne, live, in the air! Het heet dyscordia.nl, en het is nog allemaal vers en precair, maar het begin is er, en het kan al ademen op eigen kracht.

Ga maar gauw kijken!

Hij komt, hij komt...

noreply@blogger.com (Lagonda) — Tue, 14 Oct 2008 20:59:00 +0000

Ja, daar ben ik weer even. I know, het duurt allemaal langer dan u en ik hadden gehoopt, en dat spijt me verschrikkelijk, maar als alles gaat zoals het de bedoeling is, gaan we binnen zeven dagen de lucht in. Dus houd deze plek in de gaten!

Oproep

noreply@blogger.com (Lagonda) — Sat, 06 Sep 2008 08:14:00 +0000

Ik blijf maar op Frontaal Naakt lezen dat er nog steeds lieden achter de schermen actief zijn met het moedwillig hacken van deze site. Lieden die menen mij daar een gunst mee te verlenen, of daar anderszins beter van te worden, vergissen zich: ik word er namelijk op aangekeken, en ik heb geen zin om zometeen verantwoording af te moeten leggen als Peter's site het loodje legt.

Met andere woorden: kappen a.u.b.

Kort Huishoudelijk Nieuws

noreply@blogger.com (Lagonda) — Fri, 05 Sep 2008 10:34:00 +0000

Af. Klaar. Finito. Done. Over with. Schluss. Amen. Ik ga d'r niks meer over zeggen, en mijn krachten richten op positievere en creatievere ontwikkelingen.

Tot mijn grote vreugde kan ik u namelijk melden dat er een nieuw dogmatisch anti-dogmatisch webmagazine in de maak is. Er wordt achter de schermen inmiddels druk ontworpen, geprogrammeerd en geschreven. Er is een naam, er is een publicatiesplatform, en er zijn schrijvers, denkers en makers.

Interesse om ook uw teksten bij te dragen? Schroom niet, en stuur me een mail.

Binnen twee tot drie weken gaat de boel live. So stay tuned...!

Update: Peter wees er op zijn site op dat wat ik hier schrijf niet logisch is: ik wil onze strijd achter me laten, en dan begin ik er in dit stuk weer over. En daar heeft-ie natuurlijk volkomen gelijk in. Betreffende alinea is dus geschrapt. Verder is het plaatje aan de rechterkant niet het logo van mijn nieuwe site, maar een fenix die haar wedergeboorte beleeft.

Malle Pietje

noreply@blogger.com (Lagonda) — Mon, 01 Sep 2008 09:54:00 +0000

Ja, dames en heren, de soap rond mijn onthullingen over de gang van zaken op Frontaal Naakt begint uiterst bizarre vormen aan te nemen. Meneer Breedveld wist vandaag doodleuk te suggereren dat ik hem zou hebben bedreigd, en geeft me vervolgens een ban. In de wetenschap geen weerwoord meer te vrezen te hebben, spuwt Peter er, in een een-tweetje met zijn eega, een hele serie leugens over mij op zijn site. Onder hun eigen naam --- dat moet ik ze nageven.

Misschien interesseert het u geen flikker, maar ik wil toch even wat zaken duidelijk op een rijtje zetten. Even een kort chronologisch overzicht:

+ Peter en ik raken in discussie over een tekst van zijn geliefde. Peter komt niet verder dan de mantra's waar hij zich de afgelopen maanden in heeft bekwaamd, en gaat op de man spelen. Hij weigert zijn woorden terug te nemen, en ik besluit dat mijn rol op FN erop zit.
+ Peter blijft natrappen, terwijl ik me twee maanden in stilzwijgen hul
+ Ik ontdek dat het Peter wel erg menens is met het doorvoeren van zijn mening; hij en zijn geliefde blijken hun eigen publiek te trollen, en ik schrijf daar een artikel over.
+ Peter flipt, weigert zijn hand hierover in eigen boezem te steken, doet het af als een gebbetje (wat het beslist niet is), maar onthult desalniettemin mijn naam, woonplaats en werkgever.
+ Out of the blue biedt Peter een compromis aan. Ik mijn artikel weg; hij zijn artikel weg. Aldus geschiedde.

Dat zou voldoende moeten zijn. Maar het gaat verder:

+ Peter mailt me om me te chanteren: ik moet mijn artikel op andere sites weg laten halen, ik moet mijn opmerkingen over mijn artikel weghalen, ik moet niet hoog van de toren blazen, etc. etc. Of anders! Dan zal hij wel eens een boekje over me open doen!
+ Na veel wikken en wegen, besluit ik mezelf bloot te geven. Ik wens niet door Peter gechanteerd te worden.

Peter laat een tijd niks van zich horen; ik publiceer inmiddels mijn laatste column.

Nu wordt het ingewikkelder: ene X verschijnt nu ten tonele. X is na mijn artikel over de gang van zaken op Peter's site op oorlogspad, en gaat de grenzen van Peter's site verkennen. Blijkbaar met succes.

+ Peter mailt me in paniek: X is er in geslaagd de naam van een beruchte Vodafone-medewerkster op FN te krijgen. Ondanks dat het mijn zaken niet zijn, vind ik het ook weer niet nodig dat Peter zometeen duizenden euro's moet betalen. Ik bied aan het probleem te verhelpen, en mail X, die mij geen enkele loyaliteit verplicht is en die helemaal op eigen houtje handelt, met de vraag zijn acties te staken. X stemt daar in toe.
+ Peter is poeslief, en overhandigt me andermaal de gewijzigde inloggegevens, en de gewijzigde wachtwoorden voor zijn publicatiesysteem. Let wel: deze waren in eerste instantie gewijzigd omdat ik er volgens Peter misbruik van zou hebben gemaakt! Hoe krom wil 't hebben?
+ Terwijl ik bezig ben met het oplossen van Peter's probleem (ik ben dus een mogelijkheid aan zijn systeem aan het toevoegen die in eerste instantie helemaal niet bestond), heeft-ie het over het "roken van de vredespijp", en post zijn stukje "rat in de keuken", met een verneukeratief vriendelijke rol voor mij.
+ Ik zet een eerste versie van het nieuwe filter online, en meld dit aan Peter met de vraag het te testen. Daar krijg ik geen antwoord op, en ik ben verder gegaan met het sleutelen aan de programmeercode van het filter --- de eerste versie van het ding is immers nogal traag, en daar wordt het publicatiesysteem kwetsbaarder van.
+ Na mijn mail steekt Peter op zijn site vrijwel onmiddellijk van wal over het aanpakken van X.
+ Hier fluit ik hem op terug, op zijn site; X heeft immers toegezegd de site met rust te laten. Dat bevalt meneer niet. Prompt heb ik een woedende Peter in mijn mailbox hangen --- waar ik het lef vandaan haal om hem op zijn site ter verantwoording te roepen. Volgen een aantal mails over wat voor een in-slecht mens ik wel niet ben. Het leek me een mooi moment mijn originele artikel weer terug te zetten.

Weer een dag van stilte...

+ Zondagmorgen weer Peter in de mailbox: het filter werkt blijkbaar niet goed, en dat heb ik expres gedaan, en ik ben een verrader, hypocriet, etc. etc. etc. Ik log maar weer eens in om naar de boel te kijken, en ik vermoed dat er dingen zijn misgegaan bij het optimaliseren van de code die ik heb geschreven. De eerste versie die ik had was erg traag, en ik heb mijn best gedaan om mijn code op dit punt nog wat verbeterd te krijgen --- anders krijg ik dáár weer gezeik over, dacht ik nog.

Ik probeer Peter een beetje uit te leggen wat er aan zou kunnen schelen, maar hij denkt dat ik hem in de maling zit te nemen. Vervolgens dreigt-ie advocaten op X te zetten; het is immers strafbaar jezelf uit te geven voor iemand anders. Whahahahaha! Wellicht dat Peter dus een dezer dagen een brief in de bus krijgt van de advocaat van Jamila Laoudadi.

Maar goed, ik fix zijn probleem door de allereerste versie maar weer terug te zetten, en vraag hem een paar keer of-ie het wil testen. Niks van hem vernomen. Ik wilde namelijk niet *zelf* testen op de naam van de Vodafone-medewerkster --- straks krijg IK nog het verwijt dat ik die naam expres op zijn site probeer te zetten.

+ En nou valt er vandaag op zijn site te lezen dat ik expres zijn filter onklaar heb gemaakt (let wel: voor mijn bemoeienis bestond deze mogelijkheid niet eens), wordt er gesuggeerd dat ik en X in innige samenwerking Peter onder het gras proberen te harken, en dat ik Peter chanteer om niet de identiteit van X prijs te geven (die daar volgens mij schijt aan heeft, maar goed). Ui-ter-aard ben *ik* degene die leugens verkondigt en de boel manipuleert. Zoals de waard is, vertrouwt-ie zijn gasten, nietwaar?

Tsja...

Waarom zou ik Peter mijn hulp aanbieden als ik hem eigenlijk onder het gras wil harken? Waarom zou ik een filter bouwen, het later onklaar maken, en het weer later weer fixen? Waarom zou ik de moeite nemen een filter onklaar te maken, terwijl ik zó ook wel zijn hele site vol kon zetten met de naam van de Vodafone-medewerkster? En áls ik dan expres zijn filter weer onklaar zou hebben gemaakt, waarom is de naam van de Vodafone-medewerkster dan niet gelijk in honderdvoud naar zijn site gepost door alle onverlaten die het ongetwijfeld op hem gemunt hebben? Where's the logic in all this? Het vervelende is ook nog dat Peter geen reet verstand heeft van IT --- ik kan hem niet eens uitleggen hoe ik dat filter in eerste instantie heb gemaakt, en waarom ik het nodig achtte om nog een paar keer de code aan te passen, en hoe ik dat gedaan heb. Het is een domein waar hij geen heer en meester is, en dat verklaart wellicht zijn paranoia.

In één ding heeft-ie gelijk: ik heb inderdáád later het woordje "smekende" toegevoegd aan mijn eerdere comment. Dat leek me een betere weergave van de mails die ik van Peter kreeg toen hij X in zijn nek had, de verbazingwekkende inschikkelijkheid die hij ineens toonde toen ik WEL goed genoeg was om zijn site beter te beveiligen, en het huilie-verhaal dat hij later afstak over alimentatie, en dat hij kapot gaat als Vodafone opnieuw haar advocaten in stelling brengt. Ik heb dus, met gebruikmaking van inloggegevens die mij voor de tweede maal gewoon in handen zijn gegeven, mijn *eigen* tekst aangepast. In andere forums heet zoiets gewoon een edit, en is dat de normaalste zaak van de wereld, maar de webmaster die onder valse namen stemming maakt, en er niet voor terugdeinst de comments van *anderen* aan te passen, spreekt hier potsierlijk schánde van. Je verzint het niet.

Maar goed -- dit stuk heet Malle Pietje. En wie is Malle Pietje? Is dat Peter, met zijn geestelijke doorbranders? Nee, natuurlijk niet. IK ben Malle Pietje, dat ik denk dat uit deze hele kwestie nog iets positiefs te halen valt; dat ik denk dat ik er goed aan doe iemand te hulp te komen; dat ik naar beste eer en geweten een zo optimaal mogelijke oplossing voor zijn site heb proberen te bouwen.

En als u me nu wilt verexcuseren? Ik ga een steen zoeken om mijn kop tegenaan te beuken.

Update: Meneer X vertelt zijn kant van het verhaal. Ik ZEI toch al dat-ie er geen moeite mee zou hebben zijn identiteit prijs te geven?

Isdesaaiensstoeppit!

noreply@blogger.com (Lagonda) — Wed, 27 Aug 2008 14:58:00 +0000

Ja, dat was natuurlijk weer lachen bij Knevel en van den Brink gisteravond. Knevel is natuurlijk al lachen, omdat-ie geregeld vanwege hevig opspelende Jezusjeuk bijkans van zijn stoel wipt, en Van Den Brink is natuurlijk ook lachen, met dat hoekige strijkijzerhoofd. Vroeger was 't nog erger: toen had Van Den Brink nog rechtopstaand stekeltjeshaar met veel gel, en kwam er al helemaal geen einde aan dat gezicht. Tegenwoordig draagt Van Den Brink zijn haar zonder veel gel wat langer naar voren, maar hij blijft toch de kop houden van iemand die in de snackbar staat te zeuren dat-ie niet teveel zout op zijn friet wil. Maar de grote attractie van vanavond was natuurlijk Pipo Ali Enait De Moslimclown.

U kent het verhaal natuurlijk. Enait wil vrouwen geen hand geven, teneinde ongewenste orgasmes te voorkomen. Vrouwen in de buurt van Enait komen namelijk om de haverklap klaar, en de man heeft gewoon geen leven op deze manier. Zelfs als-ie gewoon naar de buurtsuper gaat om boodschappen te doen, wordt hij belaagd door hordes klaarkomende vrouwen. Ze rijden tegen zijn benen op, duwen hun kruis tegen zijn boodschappenmandje, en de zich van genot aan de kassalade vastklampende cassieres hebben de grootste moeite om het juiste wisselbedrag neer te tellen. Het sociale leven van Enait wordt aldus ernstig bemoeilijkt door al die krolse vrouwen, en hij wil geen olie op 't vuur gooien door ze dan ook nog eens op een uiterst perverse wijze aan te raken. Erg jammer dat de Nederlandse samenleving, en in 't bijzonder de gemeente Rotterdam, daar maar geen begrip voor op kan brengen. Dat is een schandelijke intersupperjectieve endorsering van wit-jóowdse dehummilesatie en protototaliertisme! Isdesaaiensstoeppit!

Want al met al werd het een leerzame uitzending. Veel nieuwe woorden en uitdrukkingen opgepikt, en ik heb ze maar even voor u opgeschreven. Dus nu even goed opletten, ja? Voor je 't weet, staan ze in de Van Dale, en duiken ze op tijdens het Groot Dictee, en dan gaat u weer klagen hoe moeilijk het allemaal was. Hier een greep:

reactionair paleoconservatief
travestitisme endorseren
cles of civilisation
schrippery slope strategie
defamiliarized the familiar
intersupperjectieve bron
isdesaaiensstoeppit
plantagementaliteit
dehummileseren
devieteliseren
subelseroftewelsubhumen
witte machtsdenken suprimeren
protototaliertisme
contrahegoemoniseren
hegomoon
strijdrustig

En dan nóg blijven volhouden dat het multiculturalisme onze cultuur uitholt, tsss! Verder blijkt dat u het woord 'jood' tegenwoordig dient uit te spreken alsof u een vieze smaak uit uw mond probeert te spuwen. Probeer het maar eens: 'jóowd', 'jóowdse mensen', en 'ouwde jóowden'. Jaha, dat valt nog niet mee, he? Daar moet je van jongs af aan mee zijn opgegroeid. Zoals wij Nederlanders leren om drop lekker te vinden, zal ik maar zeggen. 's Lands wijs, 's lands eer, en is het niet prachtig allemaal?

Hij trad in gesprek met Rita Verdonk over het wel of niet handen schudden, en hoe het allemaal zou moeten gaan in Nederland. Los van het koeterwaals dat Enait uitkraamde, kwamen ook weer alle verongelijkte-moslim-platitudes en huilerige jij-bakken voorbij. Jullie een vrij land? Ha! Ik mag niet eens vrouwen discrimineren! Noemt u dat vrij? Schande! Het is niets anders dan misdadige devietelisering door de wittejóowdsbipolarisatie!

Nou ja, het bekende werk, zal ik maar zeggen.

Veel alarmerender vond ik eigenlijk een uitspraak van Verdonk: ze wilde het bij wet verplicht laten stellen dat men in Nederland elkaar tijdens een begroeting de hand schudt. Nou, dat lijkt me inderdaad the way to go, mevrouw Verdonk. Gewoon de Nederlandse volksaard bij wet verplicht stellen, en dan zijn we van al het gezeik verlost. Wettelijk vastgestelde kooktijden voor halfzachte eitjes op zondag, verplichte autowaszaterdagen, verplicht lidmaatschap van óf de ANWB, óf de ECI boekenclub, verplichte deelname aan minimaal twee spaaracties naar keuze, en jaarlijks dient u aan het Ministerie van Nederlanderschap tenminste 15 aankoopbonnen te kunnen overleggen van Nederlandse kwaliteitsproducten, zoals pakken vruchtenhagel, een Senseo-apparaat, of de laatste CD van Jantje Smit. Nou, mevrouw Verdonk, als 't zó moet, dan emigreer ik morgen nog naar Iran.

En ik snap niet waarom deze toestand zo eindeloos lang moet dooretteren. Het moet helemaal niet gaan over handenschudden; het moet gaan over het impliciete seksisme dat achter de weigering tot handenschudden schuilgaat. Als je in je privedomein uit religieuze overwegingen de handen van vrouwen weigert te schudden, dan moet je dat lekker zelf weten. In mijn optiek ben je dan gewoon een halve gare, right up there met idioten op de Veluwe die hun kinderen niet laten inenten. Maar in een publieke functie representeer je de Nederlandse overheid, en dien je je te gedragen naar de normen van die overheid. Dat houdt ondermeer in dat je je niet schuldig dient te maken aan seksisme. Zo simpel is dat.

En dan begint meneer Enait natuurlijk te piepen over zijn godsdienstvrijheid, omdat bovenstaande benadering inhoudt dat wij reactionaire paleoconservatieven middels een schrippery slope strategie onze plantagementaliteit suprimeren, maar godsdienstvrijheid stelt geen reet voor. Godsdienstvrijheid houdt enkel in dat u het recht hebt om in uw bovenkamer de boel naar wens in te richten, en dat is het ongeveer wel. Er zijn verder nauwelijks rechten aan deze vrijheid te ontlenen. Goed, u mag uw clownskleren aantrekken, en u mag naar uw Opperwezen naar keuze prevelen, maar zodra uw eventuele godsdienstig geinspireerde gedragingen strafbaar zijn, dan kan het niet zo zijn dat u zich boven de wet kunt plaatsen door u op uw vrijheid van godsdienst te beroepen.

Maar deze kwestie wordt enkel bemoeilijkt omdat onze overheid weigert een eenduidig oordeel te vellen, en de idealen waar we ons altijd op laten voorstaan eens onomwonden te verdedigen. Kiezen, dames en heren in Den Haag, kiezen! Wat gaat voor? Iemands overtuiging, of het bestrijden van seksisme? Iemands religie, of de vrijheid van seksuele geaardheid? Het is óf A, óf B, en hoelang gaat het nog duren voordat u er achter gaat komen dat u niet overal een diplomatiek compromis van kunt kneden? U denkt er goed aan te doen de kool en de geit te sparen, omdat u dat heel deftig vindt van uzelf, en omdat u bang bent mensen tegen het hoofd te stoten (een angst waar religieuze idioten overigens nooit last van hebben), maar het eindeloos uitstellen van uw oordeel zal er enkel toe leiden dat de keus uiteindelijk gemaakt zal worden door een van de nutcases die gisteren aan tafel zaten. Dan gaat de keus tussen het enge totalitaire Nederlanderschap van mevrouw Verdonk, en de strijdrustige contrahegoemonisering van meneer Enait. Isdesaaiensstoeppit!

Even voorstellen...?

noreply@blogger.com (Lagonda) — Mon, 25 Aug 2008 19:22:00 +0000

Kijk, denk je dat je een gentlemen's agreement overeen bent gekomen. Ik een belastend artikel eruit, en hij een belastend artikel uit, en verder elkaar uit de haren blijven. Ik heb me zelfs bereid getoond om HVV aan te schrijven met het vriendelijke verzoek mijn artikel te verwijderen, terwijl ik niet eens op die website publiceer, maar enfin, ik had mijn punt wel gemaakt.

Krijg ik in ene mail. Of ik ook hier de nazit maar even wil verwijderen. En of ik mijn reacties op een ander forum maar even wil verwijderen. En of ik ook alle andere sites maar even wilde mailen om met een beroep op mijn auteursrecht mijn artikel te verwijderd te krijgen. Want anders ... !

Dus vandaag een dagje met meneer gemaild om te kijken hoe de vlag hing, en toen ik in de auto zat, dacht ik ineens wat Johnny Cash hier ongeveer dacht toen de fotograaf te dicht bij hem in de buurt kwam. Er zijn al teveel kaffers die mijn leven proberen te dicteren; daar moet er niet nog eens eentje bijkomen. What's next? Dat ik hem op zondagochtend ontbijt op bed kom brengen met twee zachtgekookte eitjes erbij? Want anders ...! Of dat ik na het poepen zijn kont moet komen schoonvegen? Want anders ...!

En dat kan ik natuurlijk niet laten gebeuren, beste mensen.

Dus nu we elkaar de laatste dagen toch wat beter hebben leren, is wellicht de tijd gekomen om mezelf eens nader voor te stellen. Ik heb geconcludeerd dat op deze site eigenlijk niks staat waar ik me voor schaam, en ik ben het zat om met mijn ware identiteit als inzet bij mijn lurven te worden genomen. Daarbij ben ik ook nooit echt happy geweest met de nick 'Lagonda', temeer omdat iedereen ging denken dat ik een vrouw was. En dat ben ik dus niet. So here goes:

Mijn naam is Edgar van Oostrum, en ik woon in Malden. Ik ben 36 jaar oud, en geboren in Nijmegen, op 24 Juli, 1972, dus nu kunt u me voortaan allemaal een kaartje sturen als ik jarig ben. Getogen in Druten, wat ik niemand echt kan aanraden. Na een scala aan opleidingen (conservatorium, psychologie, cognitiewetenschappen), banen, en een periode zelfstandig ondernemerschap, ben ik inmiddels neergestreken als IT-er bij een koepelorganisatie voor urologen. Heeft u last van een verkalkte prostaat, of potentieproblemen, dan kunt u me daar dus altijd discreet over mailen. Ik kan u dan wellicht met de juiste specialist in contact brengen.

Hoewel ik mijn conservatoriumopleiding niet heb afgemaakt (ik heb overigens geen één opleiding afgemaakt, bedenk ik me nu), ben ik altijd muziek blijven maken en schrijven. Ik speel piano/toetsen, en speel ook in een bandje. Eens kijken of de nieuwsgierige lezertjes onder jullie onze website kunnen opsnorren! We spelen alleen ~~inktzwarte~~ lichtbruine dansmuziek, en dus niet mijn band op je onbouncende bruiloft boeken, vervolgens alleen maar 50-plussers uitnodigen, en dan Tante Jo op ons afsturen met het verzoek of we ook Frans Bauer of de Zuiderzeeballade willen spelen --- want dan hebben we dus een probleem.

Vanaf mijn puberjaren koester ik een hevige interesse voor esoterie, mystiek, occultisme --- hoe je het ook wenst te noemen. Vroeger heb ik veel gedaan aan meditatie, en andere experimenten in deze richting. Ik heb ooit lang geleden zelfs een tekst geschreven over astrale projectie --- een lastige meditatietechniek waar ik ooit redelijk bedreven in was. Inmiddels ben ik heel wat jaren verder, en sta ik inhoudelijk eigenlijk helemaal niet meer achter deze tekst, maar een groot aantal sites gebruiken 'm inmiddels als standaardtekst voor deze techniek. Ga maar eens zoeken.

Wat meditatie betreft, richt ik me tegenwoordig op wat radicalere technieken, zoals tantra en kundalini (Ja, dat heeft met seks te maken! Bah!), en weer andere benaderingen die meer met het gebruik van specifieke chemicalieen van doen hebben. De resultaten die ik daarmee behaal, zijn een stuk interessanter --- ik zal daar nog wel eens een boekje over opendoen. Een van mijn favoriete entheogene substanties heet DMT, en ik produceer kleine hoeveelheden hiervan in huiselijke kring. Ja, dat mag niet, en nee, dat ga ik je niet verkopen. Dus mail me daar niet over, stelletje luie kuthippies. Gewoon zelf ook maken --- is niet moeilijk. Ze hebben het internet niet voor niks uitgevonden.

Tsja, wat kan ik verder nog aan genants over mezelf bedenken? Dat ik soms stotter? Dat ik rechtsdragend en besneden ben? Dat ik tóch Rooms-Katholiek ben opgevoed? Dat ik soms in mijn neus peuter? Dat ik mijn nagels haast nooit op tijd knip? Dat ik ooit een keer een presentatie moest houden, en dat ik ten overstaan van 40 zakenbobo's een ontzettende blackout kreeg? Dat ik wel eens een scheve schaats heb gereden in liefdesland? Dat ik van het VWO ben getrapt vanwege extracurriculaire activiteiten met mijn docente Engels? Ja dames en heren, guilty as charged, en ik geef het ruiterlijk toe: ik heb op mijn zeventiende het lekkerste wijf van de school versierd. Ik schaam me diep. Bij deze. Weet u dat ook allemaal weer.

Maar wellicht dat u nu met hernieuwde interesse mijn columns leest! Welke column ging *eigenlijk* over Druten? Welke column ging *eigenlijk* over mijn ex-docente? Welke column ging *eigenlijk* over mijn werk? Nah! Er gaat als het goed is een wereld voor u open!

Verder nog vragen of opmerkingen of dingen die ik vergeten mocht zijn? Leg uw ei in de comments, en we zullen zien wat we kunnen doen.

Folie à Deux

noreply@blogger.com (Lagonda) — Thu, 21 Aug 2008 12:21:00 +0000

Ja, daar ben ik dan maar weer eens. Vakantie achter de rug. Zinnen verzet. Hoofd aan kant. Helemaal goed. Of nou ja --- niet helemaal goed. Er zijn nog een paar zaken die dringend bij het vuilnis gezet dienen te worden. Laten we eens schoon schip maken.

Lezers die mij een beetje volgen, weten dat ik mezelf inmiddels tot persona non grata heb verklaard op Frontaal Naakt. De discussie die hiervoor de aanleiding vormde, is hier te lezen. Hoofdredacteur Peter kan maar moeilijk overweg met kritiek op de schrijfselen van zijn geliefde, en zoekt zijn toevlucht tot ad hominems en allerlei uit de lucht gegrepen verdachtmakingen. Dat hij zijn overtuigingen op geen enkele manier kan onderbouwen, nou ja, dat overkomt de besten onder ons, maar dat hij zijn veroordeling van mijn karakter weigerde terug te nemen, deed voor mij de deur dicht. Ik dacht dat ik meer credits had: ik heb drie jaar meegewerkt aan Frontaal Naakt, en iedere twee weken liefdevol alle plaatjes op maat gemaakt, wat een ontzettende tiefusklus is. Daarnaast heb ik ook het beheer van de server op me genomen, en geregeld de site van de digitale ondergang gered. Maar het zij zo. Ik heb er afscheid genomen, mezelf op de banlist gezet, en dat was dan weer dat.

Natuurlijk ben ik wel mee blijven lezen, en het viel me op hoe futloos de site geworden was. De meeste redactionele stukken gaan over vakanties, en over hoe fijn het toch is om in je blote togus door het leven te stappen. Een willekeurige greep uit inspirerende titels van de artikelen uit de maand Juli: 'Blote Kinderen', 'Naturisme', 'Dwingende Naaktheden', 'Naaktheid', en, kort en bondig: 'Naakt'. Je kunt het maar het beste uit je systeem gooien, nietwaar? De hogere zomertemperaturen vallen Peter blijkbaar zwaar. Verder een boel rondjes gelul over wel links, niet links, wel rechts, niet rechts, libertarisme wel of niet en hoe dan, en wat voor kutforums hoeiboei.nl en hetvrijevolk.com toch zijn.

Ik had aanvankelijk besloten om het hele akkefietje van mijn rug af te laten glijden en er verder het zwijgen toe te doen, in goed vertrouwen dat Peter een dergelijke hoffelijkheid in acht zou nemen. Nu moet ik helaas constateren dat Peter het maar niet kan laten om na te trappen; hier en daar zijn de nodige sneertjes jegens mijn persoontje te lezen. Op zich niet erg, maar deze week stond hier ineens dit:

"Het beschamende is, dat een zeer intelligent persoon zo is gaan geloven in zijn eigen pauselijke onfeilbaarheid, dat hij op de geringste kritiek reageert als een Arabische dictator."

Ik meende eerst dat 't weer eens de standaardkritiek op Peter betrof, maar het bleek zowaar over mijn persoontje te gaan. En ja, dat is nou niet zo netjes van Peter, want met deze opmerking wordt de discussie waar 't allemaal mee begonnen is wel heel erg veel geweld aangedaan. De waarheid is namelijk, dat ik me in die discussie simpelweg niet heb gehouden aan de strikte forumdoctrine die stilletjesaan op Frontaal Naakt is ingevoerd, en waar Peter met steeds driestere hand vorm aan probeert te geven. Deze Nieuwe Leer berust mijns inziens op niet-gestaafde overtuigingen, een peuterachtige naïviteit, en een flinke portie wishful thinking. Maar dit gebrek aan substantie mag de pret niet drukken: Peter heeft de Waarheid gevonden, en nu moet iedereen hem vinden, want dan komt alles vanzelf goed. En daar worden offers voor gebracht.

Inzet van de Nieuwe Leer betreft de houding van de forumbezoekers ten opzichte van moslims; die mag op geen enkele wijze op vooroordelen zijn berust, en je mag er ook vooral niet van uit gaan dat iemand die zich moslim noemt ook maar iets met andere moslims, of de islam, of de koran te maken zou kunnen hebben. Ook mag er vooral niet getwijfeld worden aan de goede wil van moslims, of ook maar vermoeden dat er zoiets als een probleem zou kunnen bestaan tussen islamitische en westerse normen. Zodra Peter ook maar *iets* leest dat daar op lijkt, dan krijg je het verwijt moslims in een hoek te drukken. En zodra je vragen stelt over hoe de uitingen van medemoslims dan gezien moeten worden, dan komt het verwijt dat je vooral niet moet proberen om moslims voor te schrijven hoe ze moeten geloven. Ben jij soms ineens een Koran-expert? Nou dan! En als je je afvraagt hoe moslims omgaan met de discrepanties tussen hun geloof en hun omgeving, dan moet je vooral niet denken dat moslims zich wel eens in een morele spagaat zouden kunnen bevinden. Wat denk je wel?

En misschien zie ik het allemaal wel verkeerd, en hebben Peter en Hassnae groot gelijk. Want ineens duiken er ook allerlei lieden op die het volmondig met Peter en Hassnae eens zijn. Zo was daar bijvoorbeeld ineens ene Jamila Laoudadi, die ook al kwam vertellen dat moslims helemaal niet in een spagaat zitten. En ze kon het weten, want ze was zelf ook een moslim, dus vandaar. En daar was ineens ene Anniek --- ook wel Anniek van Loo --- die Peter verdedigt als 't allemaal wat te heet onder de voeten wordt. En de Siamese drieling Ronald, Rolf en Steef. En ene Stekkie. En ene Sanne van Vliet. En ene Annette. En powerallochtonessen Latifa en Fouzia. Potverdrie! Wat een boel volk was er ineens in de virtuele pen geklommen om de onwelvallige medereaguurders de mantel uit te vegen, om Peter en Hassnae te verdedigen, en om het vooral heel erg met de nieuwe forumdoctrine eens te zijn.

Gisteren reageerde Anniek weer; natuurlijk slaat ze braaf de vliegen bij Peter weg, en deelt ze typische verbeten sneren uit. Waar heb ik dat nou meer gezien? Ineens komt haar schrijfstijl me vaag bekend voor. Als Peter vervolgens reageert met "Hey Anniek! Neuken?", gaat mijn toverlampje branden. Heb ik niet nog steeds de inloggegevens van de server waar Frontaal Naakt op draait? En staat daar niet ook een logfile op van alle mensen die comments posten op de site? En staan er bij de comments geen IP-nummers vermeld, zodat te achterhalen valt vanaf welke PC de comments worden gepost? En ben ik ook niet een behoorlijk handige programmeur, die in een mum van tijd een scriptje kan klussen om eens te kijken hoe, wat en waar die IP-nummers nou precies vandaan komen? Nou, precies!

En wat blijkt? Peter en Hassnae posten in de regel vanaf een viertal verschillende IP-adressen. Dat is op zich niets vreemds; alletwee een PC thuis, en alletwee een PC op het werk. Maar moet ú nou voor de aardigheid eens raden waar de posts van Anniek, Sanne, Latifa, Stekkie, Ronald, Rolf, Steef, Annette, Fouzia en Jamila vandaan komen? Nee, het is niet waar, Lagonda --- toch niet van dezélfde IP-adressen? Jazeker, kijkbuiskindertjes, van dezélfde IP-adressen. Waarbij ik opmerk dat dit nog maar de nep-identiteiten betreft waarvan ik met zekerheid kan vaststellen dat ze nep zijn; er zijn er namelijk nog meer te vinden.

Zoekt u voor de aardigheid eens met Google op deze namen (zo bijvoorbeeld), en kijk eens wat voor een ténenkrommende een-twee-drietjes tussen Peter, Hassnae en allerlei gefingeerde schaduwreageerders u allemaal tegenkomt. Het patroon is altijd hetzelfde: Peter en/of Hassnae krijgen kritiek, en ineens duikt er een Stekkie of Rolf op die het helemaal met Peter en/of Hassnae eens is, en meehelpt de zondige reageerder in de hoek te zetten. Dodelijk serieus onder een schuilnaam het met jezelf eens zijn; het is treurig, hilarisch en vreeswekkend tegelijk.

Los van het feit dat de "ongesluierde opinies" die ons door de hoofdredactie worden beloofd op deze manier wel een erg rekbaar karakter krijgen, valt met name op hoe eenduidig schril, naargeestig, fanatiek en soms ronduit schofterig de toonzetting van de gefingeerde bijdragen is. Give a man a mask, and he will show his true face, schreef Oscar Wilde ooit. Maar dat geldt natuurlijk niet alleen voor mannen.

Maar beide patiënten hebben niks in de gaten. Want om met Theo van Gogh te spreken: het is altijd fijn als mensen het zo goed met zichzelf getroffen hebben. En zo is 't maar net. Ziet u het voor u? Peter en Hassnae die hun eigen forum volschrijven, samen achter de PC, en schaterlachend om de schuilnamen die ze verzinnen, en de opzetjes en tactiekjes die ze overleggen? Hoe ze samen besluiten "wie er deugt" en "wie er niet deugt"? En hoe ze samen intens tevreden zijn met het gelijk dat ze voor zichzelf scheppen? Want iedereen op 't forum moet snappen wat zij ook snappen, en alle middelen zijn natuurlijk geoorloofd om dit voor elkaar te krijgen. Alles voor de goede zaak, nietwaar? En die paar vervelende reageerders die maar steeds met kritiek aan komen zetten, daar wordt niet eens meer naar geluisterd. Die zijn afvallig, en mogen dus beschimpt, bespot en weggeschreeuwd worden.

Ik heb het al zo vaak geschreven, en ik blijf het maar herhalen: de grootste problemen in deze wereld worden gecreëerd door mensen in machtsposities; door lieden die menen dat ze het recht hebben om anderen hun wereldbeeld op te dringen, de wet voor te schrijven, en te vertellen wat ze allemaal verkeerd doen en denken. Soms gaat dit goed, maar meestal gaat het fout. Macht corrumpeert namelijk niet; macht zorgt er enkel voor dat de reeds aanwezige corrumpering wordt uitvergroot. Want geef een onrijp mens de touwtjes in hadden, en binnen afzienbare tijd komen alle tekortkomingen van het ego in megaformaat naar het oppervlak. En dan begint het konkelen, dwingen en intimideren. Dan wordt er niet meer gediscussieerd, nee, dan moet er enkel kritiekloos aanvaard worden, en dan is het de bedoeling dat de ondergeschikten blind varen op jouw hoogstaande overtuigingen en ongetwijfeld allerbeste bedoelingen.

En dan steekt dus ook de Zwarte Kunst de kop weer op: het moedwillig aanwenden van leugens, bedrog en illusies om een vals wereldbeeld te scheppen en te propageren. Een wereldbeeld waarbinnen met behulp van smoke and mirrors het kostbare gelijk kloppend wordt gemaakt. Het is een ijzeren wet: mensen in een machtspositie gaan vroeger of later altijd de boel besodemieteren, of dat nu Bush, Poetin of Peter Breedveld betreft. Wat wil je ook anders?

Maar 't is goed zo. Lagonda is er weer. Moedig Voorwaartsch!

PS> Oh, en Lydia!

Wenken voor een goed huwelijk

noreply@blogger.com (Lagonda) — Wed, 05 Mar 2008 19:41:00 +0000

"Zul je het goed onthouden, JP? Niet gelijk op die clitoris afstormen, maar éérst een beetje opwarmen, hè? Weet je het nog?"

"Jaja, rondjes maken mijn, eh, tong op haar, eh... dijen..?"

"BINNENKANT dijen, JP! Bìnnenkant dijen! Heel belangrijk!"

"Jaja, bìnnenkant, natuurlijk..."

"Mooi zo! Doe je best, jongen!"

"Ja, Nicholas, zal ik doen! Bedankt!"

"Niks te danken, JP. En de groeten aan je vrouw!"

Majesteit!

noreply@blogger.com (Lagonda) — Wed, 24 Oct 2007 12:17:00 +0000

Een nederig onderdaan vraagt beleefd doch dringend uw aandacht. Want na het lezen van de berichten in de krant bewolkt mijn gemoed, en gevoelens van diep medeleven gaan naar U uit. Ons land, Uw land, staat voortaan in het buitenland officieel te boek als een land vol lafbekken en labbekakken. Als ík al de aanvechting heb om in de spiegel mijn blik uit schaamte af te wenden, hoe moet het dan in hemelsnaam zijn om door God aan het hoofd te zijn geplaatst van een land vol lafbekken en labbekakken? Neen, U bent waarlijk niet te benijden.

Het laatste nieuws betrof een petitie die door Franse intellectuelen in het leven is geroepen met als doel Ayaan Hirsi Ali een veilig onderkomen in Frankrijk te verschaffen, omdat wij weigeren haar beveiliging nog verder te betalen. Ach, zegt U maar niets meer, Majesteit! U als geen ander weet hoe beschamend benepen de krentenwegersmentaliteit van Uw volkje kan zijn. U als geen ander kent de bangelijke kruideniersziel van de Nederlander, die zich bij de minste of geringste beroering luidruchtig distantieert van iedere aansprakelijkheid, zijn huis invlucht, de gordijnen dichttrekt, en onder de tafel in de keuken bij kaarslicht het vallen van de schemer handenwringend belijdt.

Want is het niet zonneklaar dat een vrouw als Ayaan die gelijk Uzelve, als ik zo vrij mag zijn, met een haast vanzelfsprekende Koninklijkheid bekleed lijkt te zijn, Uw volste respect geniet? Zij spreekt zich uit voor het vrije woord, zij neemt de handschoen op tegen de tirannen die ons licht proberen te doven, en zij beschermt met haar eigen leven de waarden en vrijheden die ons volk, onder aanvoering van Uw dappere voorvaderen, aan de duisternis ontworsteld hebben. Het spreekt vanzelf dat U helse pijnen lijdt zodra deze Koninklijke zielsverwant zich de schofferingen van ons kabinet moet laten welgevallen, en dat de wijze waarop Uw lafhartige onderdanen de ongeregeldheden rond haar naturalisatieaanvraag van harte aangrijpen om hun schijterige verraad te rechtvaardigheden, U diepe krassen op Uw soevereine ziel bezorgt. En ach, Majesteit, U bent toch wel zo sportief dat U deze laatste kwestie door de vingers kunt zien? Want, en gelieve U mij de volgende kwinkslag te permitteren, bent U niet Zélf ook uiterst ambigu waar het Uw exacte naam, Uw exacte afkomst en Uw exacte verjaardag betreft?

Maar Majesteit, ik snap dat U het te druk heeft met andere zaken. De geplande overname van de BV Nederland door de NV Europa prijkt urgent bovenaan de agenda, en het morrende voetvolk, dat met haar recalcitrante "Nee!" zo'n ernstige spaak in het wiel heeft gestoken, dient zorgvuldig de mond gesnoerd en van haar grondrechten bestolen te worden. Ik begrijp dat het detoneren van de Nederlandse volksaard een noodzakelijke stap is in dit proces, en dat U deze lastige taak heeft gedelegeerd aan het meest tot de verbeelding sprekende lid van 't Koninklijk Huis, maar wat jammer dat het allemaal zo anders gelopen is dan U had verwacht. Dat het volk prinses Mabel niet op haar woord gelooft, is nog wel te verklaren, maar wie had nu verwacht dat zelfs het aandoenlijke Spaanse accent van prinses Máxima niet in staat zou blijken het gepeupel te begoochelen? Waar gaat de wereld heen, als zelfs de Kroon niet meer weet hoe Haar onderdanen beredderd dienen te worden? Ach, waar is toch de tijd gebleven dat 't grauw zich liet temmen met een defilé, een gouden koets en een koekhappende Prins-gemaal?

En ik begrijp volkomen dat dergelijke perikelen uw volledige aandacht opeisen. Want ik weet ook wel dat U namelijk niets liever zou doen dan Zelf de beveiliging van Ayaan Hirsi Ali ferm ter hand te nemen en uit eigen belastingvrije zak te bekostigen. U bent immers van adel, en van louter licht en goedertierenheid vervuld, en daarom is het me volkomen duidelijk dat U, Majesteit, natuurlijk staat te popelen om, gelijk de telgen uit Uw heldhaftige geslacht, de daad bij het woord te voegen, en als een ware Monarch uw adeldom te tonen teneinde het volk tot nobel voorbeeld te strekken. Want U voelt uiteraard Zelf ook wel aan dat Uw práchtige redevoeringen over vrijheid en warme medemenselijkheid, dewelke U rond kersttijd tot Uw onderdanen pleegt te richten, zich laten reduceren tot gemakzuchtige prietpraat als de begrippen die U hanteert niet van concrete invulling worden voorzien zodra 't erop aankomt. Noblesse oblige, is 't immers niet?

Ach, ik zou 't U zo gunnen dat U tijd en gelegenheid krijgt om U op korte termijn doortastend over deze kwestie te ontfermen, en met het maken van juiste morele keuzes het land weet te behoeden voor gezichtsverlies, dubbelhartigheid en verdere teloorgang. "Ik zal handhaven!", belooft ons immers het trotse wapenschild Uwer voorvaderen. Hoe moet het dappere Oranjebloed in Uw aderen kloppen van ridderlijkheid, nu voor Ú het moment daar is om na 27 grijze dienstjaren ten lange leste Uw Koninklijk stempel op de geschiedenis te drukken, en Uw naam voor de eeuwigheid in eervolle glorie te bezegelen?

Dus komaan, Majesteit! Halali Halala! Ten strijde! Veel moeite hoeft 't niet te kosten. Ontbied de lakeien van de dagbladen ten paleize, en laat hen weten dat het U heeft behaagd de bescherming van Ayaan Hirsi Ali ter hand te nemen. Laat de wereld weten dat Ayaan niets meer te vrezen heeft; over haar lijf en leden waakt voortaan de Koninklijke Garde der Nederlandse Troon! Laat Uw onderdanen weten dat hun Vorst vóóraan op de barricades te vinden is om hun welbevinden en vrijheden te verdedigen! Laat die republikeinse Franse praatjesmakers maar eens zien wat daadwerkelijke Majesteit vermag! En laat de vijanden van ons Koninkrijk weten dat wij een fiere tegenstander zijn waar niet mee te spotten valt, en dat wij ons met hand en tand zullen verdedigen!

Met een strijdbare groet,

Uw onderdaan,

Lagonda

Knetter

noreply@blogger.com (Lagonda) — Sun, 09 Sep 2007 13:13:00 +0000

Het was weer fijn prijsschieten bij Neuklat en Tochtstrip verleden week. Geert Wilders had namelijk gezegd dat Mevrouw de Prachtwijkminister knettergek was, en tsja, dat kon de publieke omroep natuurlijk niet onbesproken laten. Want Mevrouw de Prachtwijkminister, daar moeten we allemaal heel erg blij mee zijn. De vorige minister, Mevrouw de Ikdoewatikzegminister, dat was namelijk een ontzettend naar, vervelend en kwaadaardig mens, en we moeten dus God op onze knieën danken dat we nu een Mevrouw de Prachtwijkminister hebben. Er was een verschrikte Jeroen Krabbé, die heel geloofwaardig een verschrikte Jeroen Krabbé acteerde, echt subliem. Ook was er ene meneer Thomése, die schrijft en pruttelt en die zijn zieltje ergens in de jaren zestig heeft laten liggen, in elk geval te oordelen naar zijn ontplofte partnerruilcoupe, waarmee hij waarschijnlijk de bedoeling heeft subtiel zijn vrijgevochten inborst onder de aandacht te brengen. Wantrouw mannen met lang wild haar: mannen met lang wild haar vinden zichzelf vaak heel erg in orde, en hebben in hun ijdelheid zelfs besloten om dit sentiment aan de wereld kenbaar te maken.

En ach, wat was iedereen het er toch over eens dat "die Wilders" een naar bijverschijnsel van onze anti-intellectuele samenleving was, en wat was het toch begrijpelijk dat je daar niet zomaar met argumenten mee in discussie ging. Wilders is namelijk zó abject, daar hoef je geen argumenten tegen te hebben. Zo simpel is dat. En dat kwam meneer Thomése goed uit, want hij vond toch al dat het praten over landsbestuur maar beter niet aan platte burgers overgelaten kon worden. De discussie ging zoals gewoonlijk dus wéér over de toonzetting, en wat dat betreft waren Wilders' uitspraken natuurlijk gefundenes Fressen. Mevrouw de Prachtwijkminister liet zich uitgebreid feliciteren met het feit dat ze niet op al "die vreselijke scheldkanonnades" was ingegaan, en haalde schamperig haar schouders op. Tsja, zo'n Wilders, wat moeten we ermee, toch? Het is dom geschreeuw zonder enige inhoud waar we over zouden kunnen debatteren. Dus, besloot ze, voortaan zou ze hem gewoon maar zijn grammofoonplaat laten afdraaien; tien minuten per dag leeg laten lopen, en dan over tot de orde van dag.

En het idee ook! Alsof een minister knettergek zou kunnen zijn, ha! Ministers zijn zonder uitzondering zeer capabele, stabiele en integere mensen --- dat weet iedereen. Ze spreken ook altijd de waarheid, en zullen nooit hun persoonlijke belangen laten prevaleren boven het landsbelang. Natuurlijk kan een minister zijn ideeën omtrent landbestuur wel ontlenen aan een religie, of aan een ideologie, maar een minister zal nooit of te nimmer toestaan dat dit zijn blik vertroebelt; een minister zal indien zijn ideologie te kort blijkt te schieten er altijd voor kiezen om pragmatisch te werk te gaan, en onbevangen en onbevooroordeeld het meest optimale beleid uit te stippelen. Verder hebben ministers natuurlijk een broertje dood aan machtspolitiek, en zorgen zij ervoor met behulp van dagelijkse zelfkastijding hun persoonlijke machtsdriften, hun ego en hun ijdelheden in toom te houden. Dus een minister die knettergek is: ondenkbaar!

"Ik wil dat de Islam zich in Nederland thuisvoelt", heeft Mevrouw de Prachtwijkminister zich laten ontvallen. Nou, nou, wat een nobel streven is me dat! En zo knus ook --- ik word er al helemaal warm van. Dus ik zou zeggen, laten we eens gezellig rondkijken in al die islamitische landen om te zien waar de Islam zich zoal bij thuisvoelt, en dan proberen we dat ook in ons land van de grond te tillen. Daar zijn vast subsidies voor. Om te beginnen moeten we wel onze regering natuurlijk gelijk naar huis sturen. Een volk met inspraak, daar heeft Allah niet zoveel mee. Laten we dus snel van Nederland een religieuze dictatuur, alleenheerschappij, of militair regime maken. Dat is lekker vertrouwd voor de islam. Verder voelt de islam zich thuis bij armoede, bij intellectuele schraalheid, bij vrouwen die geen bal te vertellen hebben en gewoon in de keuken blijven zitten, bij homo's die zich ergens halverwege een hijskraan en de grond bevinden, bij het onweerlegbare woord van Allah, en natuurlijk bij strijd, lijf- en doodstraffen en ander onheil.

Als Mevrouw de Prachtwijkminister dus zegt dat ze graag heeft dat de islam zich in ons land thuis moet voelen, dan kan dat twee dingen betekenen: ofwel Mevrouw de Prachtwijkminister begrijpt niet helemaal waar de islam zich bij thuisvoelt, wat voor een Minister van Prachtwijken natuurlijk niet echt passend is, ofwel Mevrouw de Prachtwijkminister begrijpt wél waar de islam zich bij thuisvoelt, en lijkt het haar op de een of andere manier een goed idee dat Nederland meer gaat lijken op een islamitisch land. Ze is lid geweest van de CPN, dus deze laatste visie kan ik niet geheel uitsluiten. Communisten houden van maatschappelijke rotzooi, omdat zij menen dat dit de revolutie bevorderd.

Verder heeft ze gesteld dat ze graag heeft dat de islam hier "wortel schiet", opdat er een "joods-christelijk-islamitische cultuur" in Nederland zal ontstaan. Dat klinkt ook alweer reuze gezellig, en ook hiervan zeg ik: kijk eens rond in de rest van de wereld. Waar vinden we een joods-christelijke-islamitische cultuur, en hoe gezellig is het daar? Eens kijken... erm... in Israël, bijvoorbeeld? Dat is toch best joods-christelijk-islamitisch, zou je zeggen. Met name in Jeruzalem is het al ruim duizend jaar groot feest; daar wordt namelijk dagelijks de joods-christelijk-islamitische cultuur in al haar uitbundigheid gevierd. En Jeruzalem, nou, dat lijkt me nou echt een nastrevenswaardig voorbeeld van waar het met Nederland naartoe moet. Mooi hoor, al die beveiliging, en die hermetisch afgesloten wijken. Ik kan niet wachten tot het hier ook zover is. Goed dat Mevrouw de Prachtwijkminister zo grondig over haar doelstellingen heeft nagedacht.

En verder meen ik toch dat we de laatste jaren veel gepraat hebben over de plek van de islam in onze samenleving, en over de onwenselijke gedragingen van sommigen die zich moslim noemen. En ik dacht dat het inmiddels wel duidelijk was dat het multiculturalisme gefaald heeft, en dat inmiddels duidelijk was dat Marokkaanse jongens meer hebben aan een VWO-diploma dan aan een gesubsidieerde moskee, of een geschilderde voorgevel. En ik dacht dat het inmiddels duidelijk was dat er facetten aan de islam kleven die onverenigbaar zijn en blijven met de Westerse samenleving, en dat we moeten inzetten op de stimulering van een verlichte en verdunde vorm van de islam --- een islam dus, die opgehouden is de islam te zijn, en tevens de enige vorm van de islam die in het Westen kan bestaan. Alleen, de uitspraken van Mevrouw de Prachtwijkminister maken duidelijk dat deze inzichten helemaal aan haar voorbij zijn gegaan, en dat wat haar betreft dit verlichtingsproces helemaal niet hoeft plaats te vinden. De islam mag van haar blijkbaar blijven zoals zij is; daar hoeft geen verlichtingsslag overheen, nee, *wij* moeten er enkel voor zorgen dat deze onaangepaste islam zich hier thuis voelt, en als beloning wordt onze samenleving daar nóg een stukje multicultureler van. Joepie!

Ik weet niet of Mevrouw de Prachtwijkminister knettergek is, maar een waanstoornis en ernstig in ontkenning --- beslist!

In het Engels

noreply@blogger.com (Lagonda) — Sat, 25 Aug 2007 14:40:00 +0000

Ik ben al een hele tijd van plan om, op aandringen van een paar fans in het buitenland, een aantal van mijn columns naar het Engels te vertalen. Dat is nog een hele klus, maar de eerste is in elk geval klaar:

http://lagondaenglish.blogspot.com/

Voor correcties, mooiere formuleringen en algeheel beter Engels, houd ik me uiteraard aanbevolen.

Vuilnis

noreply@blogger.com (Lagonda) — Tue, 21 Aug 2007 11:06:00 +0000

Voor vandaag een beetje een vies columpje. Ik wil het namelijk gaan hebben over de PvdA, maar wat ik ook probeer, het lukt me maar niet om over dit onderwerp iets hoogwaardigs op papier te krijgen. Want als ik aan de PvdA denk, dan vult mijn hoofd zich prompt met allerlei ranzige associaties. Misschien ligt het aan mij, en kunt u gewoon wel naar Marcel van Dam kijken zonder u af te vragen waar die bruine tanden van hem precies naar ruiken, en of dit op de een of andere manier samenhangt met het sociaal-democratisch gedachtegoed, maar mij lukt dat in elk geval niet. De duistere associaties die de PvdA bij me oproept zijn normaliter nogal vluchtig van aard, maar de laatste paar weken heeft de partij het bij herhaling zo bont gemaakt, dat mijn reguliere gedachten zelfs overspoelt dreigen te raken van al het bezinksel dat de PvdA uit de riolen van mijn Id weet op te dreggen. Tijd voor een kleine catharsis, dus. Daalt u even mee af?

Als ik aan de PvdA denk, dan dringen zich de gedragingen van een ex-collega aan me op. Deze dame had haar sporen verdiend in het vakbondswereldje, waar ze het, naar eigen zeggen, ver had geschopt. Alles aan haar, van haar praatjes tot haar morsige uiterlijk, ademde PvdA. Ze was zo overtuigd van haar superieure kijk op hoe het allemaal scharnierde in het leven, dat ze nooit de adviezen van management of collega's aannam; ze legde liever zelf uit hoe het ze het zag. Niemand heeft haar ooit op enige ijver kunnen betrappen, behalve toen de medezeggenschapsraad werd opgericht. Prompt nam ze het voortouw, en hield leuterverhalen over "stukjes solidariteit" en "een vuist maken". Binnen anderhalf jaar had ze het wel gezien, en op een dag vertelde ze glunderend dat ze een andere baan had. "Bij een gesubsidieerde zorgorganisatie. Lekker links!", en ze keer erbij alsof ze verwachtte dat ik heel blij voor haar was. "Werk je nog mee aan de beurs?", vroeg ik haar. Het was het grootste project van het jaar, en iedereen binnen de organisatie draaide overuren om alles op tijd af te krijgen. "Oh nee!", antwoordde ze samenzweerderig. "Ik heb nooit mijn contract ondertekend, dus ik heb lekker geen opzegtermijn. Ik ga me maandag ziekmelden, en drie weken voor de beurs neem ik gewoon al mijn vakantiedagen op, en dan ben ik weg, haha!". Jaja, voor solidariteit moet je toch echt bij de PvdA zijn.

Als ik aan de PvdA denk, dan zie ik hoe een jeremiërend brok zure zeentjeszult als Marcel van Dam vanuit zijn van burgergeld betaalde buitenhuis huilpamfletten de wereld instuurt over "schrijnende sociale ongelijkheid" en "de perfide graaicultuur in het bedrijfsleven". Soms vraag ik me af hoe Marcel van Dam zijn dagen slijt; hoe hij heimelijk naar de badkamer sluipt met een beduimeld boek van Heinrich Böll onder de arm. Hoe hij al lezend een stijve krijgt van het idee dat hij, de Socratische Gezalfde, er ooit nog eens in zal slagen om met een praatprogramma de De Rode Heilstaat te stichten. Hoe hij vervolgens dan toch maar aan het rukken slaat, en met zijn broek om de enkels naar de wastafel strompelt. Hoe hij, met één hand zijn lul naar beneden richtend, het laatste overgebleven flesje Exota met de brede kant zijn benauwde VARA-ster inwerkt, om vervolgens kuchend klaar te komen. En hoe hij, terwijl hij zijn gele rokerszaad wegspoelt, onder zijn adem mompelt: "U bent een minderwaardig mens! Dat bent u! Een Eichmann!". Jaja, voor een hoogstaande moraal moet je toch echt bij de PvdA zijn.

Als ik aan de PvdA denk, dan zie ik indrukwekkende en stokoude kristallijnen structuren; ondoordringbare stelsels van gefossiliseerde subsidiesponzen, verkalkte vriendjespolitiek en versteend ideologisch dogmatisme, vastgekoekt aan de PvdA als wier en kokkels op een walvis. Gemeentes en provincies zijn helemaal verstopt met incompetente doerakken, hun goedkope ideologische kletspraatjes, hun prijzige declaraties en hun vergulde lijntjes met de lokale subsidiepotjes. De meest recente haarverkleving in het doucheputje van de BV Nederland heet Bert Koenders, die voor zijn vrindjes van een of ander adviesbureau driekwart miljoen euro regelde voor een dikkelulfestival waar u nog nooit van heeft gehoord. Jaja, voor een eerlijke herverdeling van middelen moet je toch echt bij de PvdA zijn.

Als ik aan de PvdA denk, dan gaan mijn gedachten uit naar mietjehomow Wouter Bos, die er met zijn lekkere kontje steeds meer achter begint te komen wat voor een betekenisloze natte scheet hij eigenlijk is. Dit vreselijke besef begint met de dag meer vorm te krijgen in het hoofdje van Wouter, en aan de getergde krampkop die hij inmiddels heeft, zou ik een aparte column kunnen wijden. Bij elke kritische vraag die hij krijgt voorgeschoteld, zie je hoe hij helse pijnen lijdt, en hoe de machteloze verontwaardiging door zijn ogen schiet --- als een brugpieper die toeziet hoe zijn boekentas op het fietsenhok wordt gegooid. Zuchtend en smalend kijkt Wouter naar de grond, stelt zich voor hoe hij op de schoenen van zijn interviewer spuwt, en trekt zijn lippen nog wat strakker naar beneden. Je hóórt hem haast denken: 'Waarom moet ik dit nu weer uitleggen? Waarom gaat het allemaal niet vanzelf, omdat ik zo geweldig ben? Waarom dwingt mijn intelligentie niet volautomatisch autoriteit af? Ik was toch ooit het slimste jongetje van de klas? Waar is het mis gegaan? Was ik maar dood!'.

Soms stel ik me voor dat hij, nét onder de blik van de camera, heel nauwkeurig en geconcentreerd een drol van exact 2 centimeter doorsnee probeert uit te kakken. Maar als hij voelt dat, wegens een falende beheersing van zijn sphincter ani, zijn drol iets dikker of iets dunner uitvalt, dan straft hij zichzelf door even heel hard in zijn PvdA-scrotum te knijpen. En hoewel dit alles zich geheel buiten beeld afspeelt, kunnen we op het zwoegende gelaat van Wouter deze innerlijke oorlog op de voet volgen. Gemengde gevoelens strijden er om voorrang, en komen tot uitdrukking in hele series van prachtige fronsen, kaakklemmen en grimassen. Je ziet óf hoe hij met een anaal-retentieve toewijding krampachtig geacteerde blijmoedigheid d'r uit poept, óf hoe hij zichzelf teleurstelt, vervloekt en rigoureus tuchtigt. Ik vind het persoonlijk een feest om naar te kijken, en zie reikhalzend uit naar zijn spontane zelfontbranding. Jaja, voor doortastend leiderschap moet je toch echt bij de PvdA zijn.

Altijd als ik aan de PvdA denk, dan denk ik aan het NOS Journaal, en wat voor een vrolijke boel het er laatst toch was. Philip Freriks had slingers opgehangen, Gerard Arninkhof had een mal hoedje opgezet, en de moeder van Aldith Hunkar ging rond met een grote schaal vol gebakken kipvleugeltjes. Er was groot nieuws! Brokkenpiloot Jan Pronk had zich kandidaat gesteld voor het voorzitterschap van de PvdA! Tsja. Laat ik nou gehoopt hebben dat we na Jan's stille aftocht in Sudan alleen nog maar af en toe in de krant zouden lezen wat voor linkse wroegingscheet de man nu weer dwars zit, maar nee, Jan gaat de partij weer terug op de rode rails zetten, en de mensjes van het journaal konden haast niet wachten tot het zover was. Maar, eerlijk is eerlijk; in tijden van nood bewijst Pronk waardevolle diensten. Ik ben namelijk reuze benieuwd uit welke verkleefde subsidiekokkel hij weer een chanteerbare Volkert van der G. op weet te duikelen om in casu Geert Wilders de trekker over te halen. Jaja, de PvdA werkt hard aan een ontspannen maatschappij.

En als ik aan de PvdA denk, dan zie ik hoe goedwillende naïevelingen als Eddy Terstal of Efshan Jami vermalen worden tussen de ego's van gehaaide politici die door al die idealisten hun goudomrande status quo in gevaar zien komen. En ik zie de al even naïeve idioten die steeds maar op de PvdA blijven stemmen, omdat ze dat vroeger zo geleerd hebben, of omdat ze menen dat de PvdA daadwerkelijk nog opkomt voor maatschappelijk belangen. Mensen die niet snappen hoeveel vuile streken je met mooie woorden kunt flikken; die niet kunnen geloven dat een partij met van die hoogdravende idealen zo rot en corrupt kan zijn; die niet begrijpen dat deze partij veel te groot en machtig is geworden, en inmiddels enkel nog wordt bevolkt door lieden die van harte bereid zijn in ruil voor kamerzetels hun principes te kelen, en elke denkbare leugen als waarheid te verkondigen. Jaja, voor de PvdA telt iedereen mee!

Maar weet u waar ik met name aan moet denken als ik aan de PvdA denk? Aan vuilnis. Een overvolle, vettige afvalbak bij de McDonalds, een septische tank waar de ontlasting van een compleet campingseizoen inzit, of de rotzooi op een verlaten Lowlands-terrein. Mensenmassa's zijn immers onzindelijk, want in de massa hoeft niemand zich nog ergens verantwoordelijk voor te voelen; ach, ik pleur het hier gewoon neer, dan komt het vast wel goed. In haar strijd om kamerzetels is de PvdA een partijpolitieke vuilnisbelt geworden, waar de onwelvoeglijke kuddemens zijn overtollige en halfafgekloven idealisme deponeert; ach, ik stem maar PvdA, dan komt het vast wel goed. En de onkritische massa maakt de weg vrij voor hypocrisie, corruptie, incompetentie en machtsmisbruik, en ook daar voelt niemand zich meer verantwoordelijk voor. Daarom is de PvdA bij uitstek een partij geworden waarin alleen politici met de meest bedenkelijke drijfveren kunnen gedijen --- een vuilnisbelt trekt nou eenmaal schimmels en ratten aan.

Heilig Voornemen

noreply@blogger.com (Lagonda) — Mon, 23 Jul 2007 12:37:00 +0000

Ik zweer op het graf van mijn vader deze Heilige Eed, die ik hierbij bekrachtig met een plengoffer van bloed en tranen, waarbij ik mijn geslacht --- de jongens én de meisjes --- tot in de twintigste generatie vervloek met hele kleine penissen indien ik ooit nog deze Heilige Eed verbreek; ik zal nooit nooit nooit nooit nooit nooit nooit nooit, nee, nóóit meer eten in een AC-restaurant.

Protesjt

noreply@blogger.com (Lagonda) — Thu, 24 May 2007 19:02:00 +0000

'Ja, Gerard, ik sta hier midden tussen de ongeregeldheden. Het is echt een enorme puinzooi, maar we hebben een van de relschoppers bereid gevonden voor de camera zijn verhaal te doen. Vertel eens, hoe heet je?'

'Nedim'

'Nou Nedim, wat is hier allemaal aan de hand? Waarom toch die woede?'

'Iesj sosjaal protesjt'

'Wat?'

'Sosjaal protesjt'

'Maar waar protesteren jullie dan tegen?'

'Wai protesjtieren tegen ons achtergesjteld maatschappelaik posjitie'

'Ah, juist. Maar moet dat op deze manier dan? Door een voetbalwedstrijd te verstoren?'

'Ja, daar hebben wai vanoit onsj werkgroep goed over nagedacht. Voetbal heeft bai oitsjtek aandacht van decadente patrisjiersklassje. Alle ogen sjain op onsj gericht, zodat politieke sjtatement doidelaik wordt gezien. Jai begraip?'

'Dus jullie zijn geen bende dolgedraaid tuig?'

'Nee nee, besjlisjt niet! Wai wil aan bourgeoisjie duidelaik maak dat hoidige consjumentarisme en wetenschapsjposjitivisjme in faite een maatschappelaik cul-de-sjac isj, en dat sjai zich neer moet leg bai conflictsjociologisch paradigma.'

'Hoe bedoel je dat?'

'Nou ja, zolang moedwillige onderdrukking en ontkenning van onsj groep de sjociale realitait iesj, sjullen volgens Marcusje altaid conflict blaiven ontsjtaan. Dat punt wil wai vandaag dusj maak.'

'En jullie zijn allemaal bezig vanuit die visie? Wow! Die jongen daar ook?'

'Ja, iesj Faoud.'

'Die daar die grensrechter probeert te wurgen?'

'Ja, dat iesj Faoud. Faoud iesj coeltureel antropoloog, en hij geeft dusj op dit moment vorm aan sjain opvattingen over Hegeliaansje meesjter-knecht dialectiek. Daar ging sjain sjcriptie ook over.'

'Hegel ... da's al lang geleden. Leg eens uit?'

'Hegel definieerde vervreemding van de Waarheid in pejoratief sjin, hetgeen tot sjtructurele ongelaikhaid laidt, jai begaip? Sosjaal cohesjie niet kan besjtaan vanwege dees vervreemding.'

'Ah-ha! En jullie zijn als het ware de mens die nog het dichtst in de buurt van Waarheid zijn gebleven? De bon sauvage, als het ware?'

'Daar komt het op sjich wel op neer, al heb ik niksj met Roussjeau. Moet jai met Otman over praten --- die sjtaat daar triboene af te breken. Maar ik niet hou van woord 'sjauvage'. Wai sjain geen wilden niet sjain, jai begraip?'

'Nee, natuurlijk niet! En die jongens die daar die speler op zijn knieen trappen?'

'Dat sjain Rafik en Edouan. Doidelijk liefhebbersj van Feuerbach. Sje protesjtieren hier tegen het hisjtorisch materialisjme.'

'Door op iemand zijn knieen te trappen?'

'Ja, iesj protesjt tegen heersende klassje, he? Ondanksj de teloorgang van het Ancien Régime blaikt dat de heersjersklassje altaid iesj blaiven besjtaan. Volgensj sjtructueel functionalisjme iesj dees actie dusj volkomen verklaarbaar en rechtvaardig. Daar kan niemand ietsj aan doen.'

'Nou, Nedim, ik ben blij te horen dat deze actie niet voor niks. Bedankt voor je uitleg! Het maakt een hoop duidelijk; mensen zouden eens kunnen denken dat jullie hooligans zijn!'

'Wat sjeg jai daar? Wil jai dood of zo? Hooligansj? Wij sjain niet van sjtraat hoor!'

'Nou, ik ben blij dat dat duidelijk is! Gerard, terug naar de studio!'

Blogtag

noreply@blogger.com (Lagonda) — Sun, 14 Jan 2007 22:24:00 +0000

Goed, nou ja. Even iets anders. Ik ben dus ge-blog-tagged, door Peter Breedveld van Frontaal Naakt. Het is blijkbaar de bedoeling om 5 anekdotes over jezelf te vertellen, en vervolgens 5 andere bloggers te "taggen", die ook weer 5 anekdotes etc. etc. Maar goed, ik wil niet flauw doen. Hier alvast 5 verhalen uit mijn boeiende leven --- de lijst met mijn beoogde slachtoffers volgt later.

1.
Voor het vak Nederlands diende elke leerling aan 't eind van het jaar 15 boekverslagen te kunnen overleggen. Nou had je van die leerlingen die braaf elke drie weken met een verslag op de proppen kwamen, maar uit de ijzeren discipline waarmee ik mijn weblog onderhoud, kunt u wellicht afleiden dat ik niet zo'n leerling was. Aan het eind van het schooljaar zat ik dus met een probleem: Waar o waar haal ik 15 boekverslagen vandaan?

Nu was mijn leraar Nederlands een pedant stuk onbenul, behept met een feilloos vertrouwen in zijn eigen intellect, maar niet in staat om de simpelste ambiguïteiten te doorzien. Met andere woorden: je kon hem alles wijsmaken. Nu had deze man een voorkeur voor mijn persoontje, omdat wij beiden de trotse bezitter waren van een heuse PC. Er ging geen les voorbij zonder dat hij (tot ergernis van mijzelf en de rest van de klas) aan dit gegeven refereerde, en glunderende betogen hield over hoe hij en ik de herauten waren van een nieuwe tijd, ver verheven boven de computerloze holbewoners die de klas bevolkten.

Het begon me steeds meer moeite te kosten mijn klasgenoten ervan te overtuigen dat ook ik de slijmerijen van deze janjurk zat was. Ik bedacht een ge-ni-aal plan waarmee ik tegelijkertijd mijn leraar Nederlands kon straffen en tevens de kwestie van de ontbrekende boekverslagen op kon lossen.

Met neme een 15-tal grafische bestanden. Deze hernoemt men naar diverse meesterwerken uit de vaderlandse literatuur, en voorziet men tevens van een .DOC-extensie. Vervolgens zette men deze gemangelde bestanden op een floppy-disk.

Tijdens de laatste les Nederlands leverde ik deze disk ("Ja meneer, het papier van de printer was op, dus moet het maar even zo. Niet erg, toch?") in bij mijn docent. Hij kwam ter plekke klaar. Hij greep de disk, verhief zich uit zijn stoel, en wapperde mijn disk, als was het een pauselijke bul, boven zijn hoofd heen-en-weer. Ik zie hem nog zo staan. "Ja, jongens en meisjes! Kijk maar eens goed! Hier gaat het naartoe, jawel! Com-pu-ter-on-der-wijs! De toekomst, dames en heren! De toekomst!".

De hele klas wist echter wat ik gedaan had. Hij stond voor lul.

De vakantie brak aan, en ik had niks meer van mijn docent vernomen over mijn verslagen. Ik ging er van uit dat hij er óf niet naar gekeken had, of dat hij bang was dat hij een heel onbenullige fout maakte, en dat daarom mijn verslagen niet goed werkten.

Echter, op een dag riep hij mij bij zich in zijn lokaal. Ook de docent handvaardigheid (die gold als een ware computerexpert --- hij had immers twéé computers) was opgetrommeld.
"Is er iets?", vroeg ik.
"Eh, ja, eh, kijk --- die floppy van jou, die doet het niet."
"Wat doet-ie niet?"
"Nou ja, ik krijg allemaal rare tekens op het scherm.", zei hij.
"Jullie hebben toch wel dezelfde tekstverwerker?", onderbrak de handvaardigheiddocent deskundig.
Dat bleek het geval te zijn.
"Hij zou het gewoon moeten doen", zei ik. "U heeft toch niks raars met die disk gedaan?"
"Nou, eh, ik moet je bekennen dat ik hem zes weken in mijn tas heb laten zitten. En die heeft de hele tijd op de verwarming gestaan. Ik heb wel eens gehoord dat dat niet zo goed is."
"Nou, mooi is dat!", foeterde ik. "Dat waren originele bestanden. Ik heb geen back-ups."
"Dan is er niets meer aan te doen.", sprak de handvaardigheiddocent kordaat.

Handenwringend bood de docent Nederlands mij duizend excuses aan. Ik liet een gebroken man achter. De maand daarop heeft hij zijn baan opgezegd, en is een ander leven begonnen als herder. Af en toe, als niemand kijkt, durft hij het aan om heel voorzichtig zijn radio een kwartiertje te laten spelen.

2.
Toen ik negen was, heb ik ooit vreselijk last gehad van constipatie. Ik zou niet meer weten wat ik precies gegeten had, maar ik zat in elk geval al dagen pótdicht. Peperkoek, gedroogde pruimen, en zelfs een mierenzoet middeltje van de drogist: het had allemaal niks geholpen. Mijn moeder begon zich zorgen te maken, en besloot de huisarts maar eens te bellen.

Deze huisarts nu was een geval apart. Een beer van een kerel, met een stem van buskruit, en zo kippig als een Siamese kat. Hij had enorme, eeltige knuisten waar hij je tijdens onderzoeken de nodige blauwe plekken mee bezorgde. Hij was er een van de oude stempel, en hield niet van flauwekul; alle kinderen die hij ter wereld sleurde, werden bijvoorbeeld gewoon op het hele uur in het bevolkingsregister bijgeschreven. Maar ondanks al deze tekortkomingen (en niet te vergeten zijn beruchte voorliefde voor ouwe klare), stond hij bekend als een zeer bekwame huisarts. Deze man nu, ging mijn constipatie verhelpen.

Hij belde aan, blafte een groet, en liep gelijk met mijn moeder door naar boven. Op de trap informeerde hij wat de klacht was, en wat we er al aan gedaan hadden. “Joa, dan goan we moar es wa aanders proberen, woa?”. Hij beval me mijn broek te laten zakken, en op mijn buik te gaan liggen. Hij opende zijn dokterstas, en haalde er een, tsja, was wat het eigenlijk? Een soort van houten koker, met een lange dikke spuit aan de zijkant. Hij kneep één oog dicht, keek in de koker, en stak toen zonder opgaaf van redenen die spuit in mijn reet. Toen pakte hij zijn rooketui, en zijn tabaksblik, en begon doodkalm een pijp te stoppen. Deze stak hij nauwkeurig aan, en hij trok een aantal keren stevig aan het mondstuk. Toen bukte hij zich over mij heen, zette zijn lippen op de houten koker, en blies dikke rookwolken bij me naar binnen. “Agge mot goan, dan heur ik ’t wel, woa?”, raspte hij.

Nou, dat duurde niet lang. Na nog geen tien minuten uitroken was het raak. Ik trok eigenhandig dat ding uit mijn kont, en spurtte naar het toilet. “Toe maar!”, lachte hij ter aanmoediging.

Het moet een imposant gezicht geweest zijn; schijten terwijl er rookwolken uit je kont komen. De hele badkamer stond blauw, en er hing nog dagenlang een wonderlijke geur. Hoe dan ook, ik voelde mij heerlijk verlicht. Later leerde ik dat ik een rookklysma gekregen had van onze dorpschirurgijn. Een paardenmiddel, maar ik kan het van harte aanbevelen.

3.
Ik had net twee dagen mijn rijbewijs, en reed voor het eerst alleen in een auto. Ik vond dat een heel bijzondere ervaring, en voelde me voor het eerst ook echt "in de materiele wereld" volwassen. Het was een mooie zaterdagochtend, het was rustig op de weg, en ik reed naar bandrepetitie. Wie deed me wat? Ongemerkt trapte ik het gaspedaal steeds dieper in. Dat was ook nieuw --- echt hard rijden, zonder dat naast je gelijk iemand begint te jammeren. Radio aan, hard meezingen met de te repeteren nummers --- het ging echt lekker!

Maar plotseling, geloei, blauw zwaailicht. Politie! Achter me! En hij maakte een stopteken. Ik schrok me een hartverzakking, ging praktisch op mijn rem staan, en kwam voor mijn gevoel binnen anderhalve meter tot stilstand. Met het roodste hoofd dat ik ooit gehad heb, wachtte ik op wat komen ging. De deur van de politieauto ging open, en duizend gedachten gierden door mijn kop. "Wat kon er zijn? Hoe hard had ik gereden? Hoe hard mocht je hier eigenlijk?".

De agent bukte zich naar binnen. Het was een echte agent. Groot, dikke kop, snor. Hij keek niet blij.

"Rijbewijs", gromde hij. Met trillende handen overhandigde ik hem het document dat ik twee dagen eerder nog vol trots in ontvangst had genomen. Langdurig bekeek hij het roze papiertje.

"Zeg...", sprak de agent uiteindelijk.
"Ja, agent?"
"Dit rijbewijs heb jij nog niet zo lang, hè?"
"N-n-neee agent!"
"Zou zonde zijn om gelijk weer in te nemen, hè?"
"J-ja-jaa agent!"
"Hmja ... weet je hoe hard je reed?"
"N-n-nee agent!"
"Nee, dat dacht ik al ... ongeveer 150 was het."
"D-dat is teveel, agent!"
"Dat is heel veel te veel ... je mag hier 50. Ik zou je rijbewijs twee keer kunnen innemen."

Hij keek me doordringend aan. Ik had niks meer te zeggen, en ik kon wel janken. Wie moest ik straks bellen? Mijn moeder, of ze zelf even haar auto op wilde komen halen, met mij erbij?

De agent ging op zijn hurken zitten, keek me recht in de ogen, en priemde een vinger in mijn richting. "Als ik jou nog één keer hier zo pak, dan kom jij voor de rest van je leven nooit meer achter een stuur te zitten. Begrepen?". Hij stak mijn rijbewijs naar me uit, en ik pakte het aan. "Begrépen?", vroeg hij nog een keer. "J-j-ja, agent! Bedankt, agent!", stamelde ik. "Jaja. En nou opgesodemieterd", concludeerde hij.

Het duurde nog een kwartier voordat ik mijn auto durfde te starten, en verder te rijden. Ik heb de rest van de weg afgelegd met een gemiddelde snelheid van 29.2 km per uur, en kwam veel te laat bij de repetitie aan. En ja, tot op de dag van vandaag rijd ik op dat stuk weg nog steeds keurig 50.

4.
Mijn vader is jarig. We zijn in het ziekenhuis. Ik ben zeven jaar. Het is eind Februari, en het is een prachtige, kraakheldere winterdag. De zonneschermen zijn overal neergelaten, en zetten de kamer van mijn vader in een warme, oranje gloed. Er is veel familie, en iedereen is vrolijk. Het gaat goed met mijn vader; na drie hartaanvallen, en een jaar gesukkel, mag hij binnenkort naar huis. Hij is zelfs, na ruim 40 jaar, gestopt met roken. Hij lacht naar me, en iedereen weet het; alles komt goed. Zelfs de zon lijkt het te weten.

Ik ga op weg naar de kantine van het ziekenhuis. Ik heb geld meegekregen, en mag zelf iets lekkers uitzoeken voor mij en mijn neefjes uit de snoepautomaat. Ik heb de route naar de kantine al tientallen keren gelopen, maar deze keer raak ik de weg kwijt. Mijn gedachten zijn er niet bij; een verkeerde afslag, te vroeg naar links of rechts gegaan, geen idee. Ik kom in een gedeelte van het ziekenhuis dat in de schaduw ligt. Gelijk is het kouder, en donkerder. Enigszins in paniek loop ik een gang in die ik meen te herkennen. Op goed geluk duw ik een deur open; het is een ziekenkamer, waar een stokoude man in bed ligt. Hij heeft zijn blik op de deur gericht. Zijn ogen zijn wijdopen, maar leeg. Hij ziet mij niet. Zijn huid is vaalgeel, zijn gezicht is ingevallen. Hij vertrekt geen spier. “Sorry…”, mompel ik geschrokken, en trek snel de deur weer dicht.

In paniek loop ik in een draf door de gangen heen, en probeer mijn weg terug te vinden. Die man was dóód! Ik wist het zeker. Een dóde man. Ik heb een dóde man in het echt gezien!

Instinctief zoek ik de zon weer op, en kom uiteindelijk terecht in de kantine waar de snoepautomaat staat. Gehaast koop ik een paar “Raiders” en loop terug naar de kamer van mijn vader. “Is er iets?”, vraagt mijn moeder, maar ik schud mijn hoofd. Ik word niet echt meer vrolijk die dag.

Anderhalve week later gaat in de klas ineens de deur open. Mijn moeder staat huilend in de deuropening, en kan nauwelijks uit haar woorden komen. “Het ziekenhuis… ze hebben gebeld… ”

5.
Op een koude zondagavond kwam ik in kennelijke toestand mijn stamkroeg uitgerold. Dit was in een tijd dat ik nog wel eens met drank op achter het stuur kroop om naar huis te rijden. Ja, I know, kan niet, mag niet, heel fout, blablabla, --- maar ja --- tis toch gebeurd.

Anyway -- Ik stapte mijn auto (een aftandse Golf Diesel, bouwjaar 1782) in, en probeerde te starten. De motor gaf geen sjoege. Accu leeg, of liever gezegd: weer leeg. Bij de minste of geringste nachtvorst was het namelijk de bedoeling dat ik de accu uit de auto haalde om 's nachts aan de lader te leggen. Dit had ik verzuimd te doen. Ik vervloekte mezelf, en uit frustratie probeerde ik nog maar eens de motor tot leven te brengen.

Ineens werd er op het raampje getikt. Een politieagent! Godsamme --- zit ik hier met mijn zatte kop! Shitshitshitshitshitshitshit... ik pijnigde mijn benevelde hersens om een goed verhaal te bedenken, en draaide heel langzaam het raampje naar beneden.
"Goedenavond meneer!", klonk het olijk. "Problemen?"
"Eh ja, hij start niet."
"Ik hoorde het, ja. Klinkt niet best. We zullen eens kijken."
Maar plotseling fronste hij zijn wenkbrauwen. "Nou, u heeft goed gedronken! Klopt dat?"

Ik keek hem een eeuwigheid aan. En toen, uit het diepst van mijn hoofd, uit een plek die ik nooit meer heb teruggevonden, borrelde een wereldsmoes op. Volautomatisch hoorde ik mezelf het volgende zeggen:

"Jahaa, gedronken, ja, dat klopt inderdaad. Ruikt het zó erg? Ja? Hahaaa! Nou, goh! Maar ik gedronken, ja, inderdaad, haha! Dus. Maar, eh, ik ga dus ook zo met een taxi naar huis, natúúrlijk, maar, eh, het is hier dus morgen márkt, en dan staat mijn auto hier dus in de weg, en ik wilde hem dus alleen maar in die zijstraat daar parkeren, zodat ik hem morgen op kan halen, dus, want dan is het hier markt namelijk, dus, dan mag ik hem niet hier laten staan, dus, vandaar dat ik hem even weg wilde zetten, maar naar huis neem ik natuurlijk een taxi natuurlijk. Natuurlijk."

Verbaasd over de volmaakte logica van dit geïmproviseerde verhaal keek ik hem aan. Koortsig ging ik al mijn beweringen na. Klopte het? Wat ik had gezegd? Had ik nog ergens gaten laten zitten? Maar het was niet nodig: de agent was al gerustgesteld en hij begreep het helemaal.

"Ja, inderdaad. Anders hadden we hem morgen moeten wegslepen, haha! Heel goed van u! Ik zou willen dat mensen eens vaker wat verder vooruit dachten. Wacht maar! Kunt u even uitstappen?"

Hij nam plaats achter mijn stuur, opende de motorkap, en liet zijn collega de dienstwagen dichterbij rijden. Startkabels erbij, overstarten, vroem! Hij reed mijn auto naar de plek die ik had aangewezen, parkeerde hem keurig, betaalde parkeergeld tot 10.00 de volgende dag, en overhandigde mij de sleutels.

"Wel op tijd d'r bij zijn morgenochtend, anders heb je een parkeerboete. Dus uitslapen is er niet bij, haha!"
"Nou, geweldig jongens! Bedankt!", zei ik.
"Haha, nou, graag gedaan hoor. Nog een prettige avond!"

En weg waren ze. Ik ging terug de kroeg in, nam er nog een paar. En ben gewoon naar huis gereden, natuurlijk.

Het Unilever-model en de ingeblikte nachtschade

noreply@blogger.com (Lagonda) — Fri, 24 Nov 2006 15:52:00 +0000

Allemachtig, wat een ezels zijn we toch, u en ik! Zijn we d'r toch goddomme wéér gewoon ingetrapt! Verkiezingen! roept iedereen dan ineens, en voor je het weet kijk je naar stomvervelende lijsttrekkersdebatten, consulteer je online stemwijzers, en schrok je extra haastig je avondeten naar binnen om maar op tijd in het stemlokaal te zijn. En het maakt gewoon geen reet uit, haha! Ze zitten er gewoon allemaal weer, en lachen weer vrolijk mee. Jan-Petertje lacht blij, en Woutertje acteert wat traantje maar lacht dan gelukkig ook weer een beetje, en Markje haalt zijn schoudertjes op en lacht dan gewoon ook maar een beetje mee. Janneman lacht het meest van allemaal. En dat ene rare jongetje met zijn gebleekte kapsel, nou ja, daar praten we gewoon niet mee. Die moet maar in zijn eentje een beetje gaan lachen. Net zo makkelijk.

Kent u Unilever? Dat is een bedrijf dat zo groot en alomtegenwoordig is, dat u alles dat u eet en drinkt, alles waarmee u wast of poetst, alles dat u uitplast of -poept, ja, dat nagenoeg alle materie waaruit ons lichaam is opgetrokken op de een of andere manier van Unilever afkomstig is. Een soort van God met aandelen, zal ik maar zeggen.

Om de consument nou niet het nare idee te geven dat een enkel bedrijf zoveel facetten van hun leven beheerst, maakt Unilever gebruik van multi-channel branding. Dat is een marketingterm, dus het kan van alles betekenen, maar het komt er ongeveer op neer dat het beter is om niet één merk wasmiddel te fabriceren, maar zoveel merken als je market research taskforce kan bedenken. Eén wasmiddel voor de milieubewuste consument, één voor consumenten die geen geld hebben, één voor consumenten die van "gewoon" houden, één voor consumenten die alles kopen waar "nieuw" op staat, één voor consumenten die alles kopen waar "gratis 15% extra" op staat, en één voor consumenten die graag laten zien dat ze veel geld kunnen uitgeven.

Maar, ha ha, het maakt niet uit welk wasmiddel u koopt, want ze worden uiteindelijk allemaal bedacht, geproduceerd en vermarkt door Unilever. En raadt eens waar uw centjes uiteindelijk terecht komen? Juist! Netjes in het laatje van Unilever. Geen man overboord, alles onder controle, en iedereen mag meedoen, zolang Unilever er maar wel bij vaart. Platenmaatschappijen werken ook zo. Brave popliedjes voor de gemiddelde bakvis, en voor recalcitrante puberjongetjes die "tegen" zijn, wordt doodleuk een alternatief distributiekanaal met alternatieve schreeuwbandjes uit de grond gestampt. Zogenaamd onafhankelijk, maar via de achterdeur keurig deeluitmakend van de boekhouding van een van de vijf grote platenmaatschappijen. U wilt tegendraads zijn? Geen probleem; we verdienen er geen cent minder om.

En dat is ook hoe in Den Haag de etalage wordt ingericht. Eén partij voor kiezers die geen geld hebben, één voor milieubewuste kiezers, één voor kiezers die van "gewoon" houden, één voor kiezers die alles willen waar "nieuw" op staat, één waar "gratis 15% extra" op staat, en één voor kiezers die graag laten zien dat ze veel geld kunnen uitgeven. Links, rechts, midden, reli, groen, rood of dier --- het mag allemaal. Zelfs de tegendraadse Fortuynistische tegenstemmen worden keurig netjes via voorkeursstemmen op Verdonk afgevangen, en tikken achter de rug van Rutte fijn bij als zetels voor de VVD; als bekrachtiging van het establishment dus. Geen man overboord, alles onder controle, en iedereen mag meedoen.

Maar de SP dan? Dat is toch een hele radicale partij enzo? Met allemaal vernieuwende ideeën, en nog leunend op een echte ouderwetsche ideologie? Een sympathieke partij van en voor underdogs en outsiders? Welnee! Geen enkele vernieuwende outsiderpartij komt in Nederland zomaar ongestraft op 25 zetels terecht. Nee nee, uit de probleemloze greep naar de macht die Jan Marijnissen heeft mogen doen, kunnen we afleiden dat de SP inmiddels ook gewoon een product in het politieke assortiment van de BV Nederland is geworden. Geen krant of interviewer heeft onze Jan ook maar een strobreed in de weg gelegd. Was hij een échte politieke vernieuwer geweest, dan hadden de media een enorme bak stront over hem uitgestort, en had er al lang iemand de trekker overgehaald.

Ho ho, Lagonda! Je kan veel zeggen, maar Jan is één brok integriteit, die staat voor zijn idealen. Ja? Ik vraag me af of dat zo is. Ik wantrouw iedereen die zonodig vooraan wil lopen in een politieke beweging. Macht corrumpeert niet; macht trekt reeds gecorrumpeerde mensen aan --- heerszuchtige klootzakjes die iets willen *doen* met macht. Omwille van ideologie, oh, vast en zeker, maar ook omwille van persoonlijke glorie, omwille van je eigen dikke egolul. Omdat je, ondanks je bevlogen ideologische plannen, toch ook ergens vindt dat *jij*, met je unieke en magnetische persoonlijkheid, de meest geschikte persoon bent om als uitvoerder van die plannen in de schijnwerpers te staan. Politiek is ijdelheid.

En ja, ook Jan Marijnissen is ijdel en heerszuchtig. Kijk eens naar een stukje uit de documentaire die René Roelofs maakte over de gang van zaken in de Tweede Kamer. Hij filmde ook bij de SP achter de schermen, waar we ineens een hele andere Jan zien. Weg is de zachtaardige en sympathieke knuffelbeer; hij blijkt een kortaangebonden, en ongelikte potentaat te zijn, die snuivend en bokkend Agnes Kant publiekelijk vernederd. Jan is niet vies van machtspolitiek (dit is: politiek gebaseerd op intimidatie en niet op argumentatie) en heeft overduidelijk vaker met dit bijltje gehakt.

En het kan ook niet anders zijn: omdat Jan er blijkbaar in is geslaagd zich door de ontsmettende douche van de reguliere gelederen naar binnen te werken, wil dat zeggen dat de mannenbroeders in hem hebben herkend wat ze ook in elkaar herkennen, namelijk diezelfde ijdeltuiterige uitgekooktheid die nodig is om het spel met succes te spelen. Zijn eclatante verkiezingsoverwinning geeft aan dat Jan principes heeft ingeleverd ten koste van zijn persoonlijke glorie --- anders was hij nooit zo ver gekomen. Hij is nu one of the good ol' boys, en zal wel glad uitkijken zijn verworven positie met controversiële plannen in gevaar te brengen. De venijnige nachtschade van weleer zal een ontpitte en waterige bliktomaat blijken te zijn.

En zó werkt het in Nederland; je mag pas deel uitmaken van de broederschap als je hetzelfde ruikt, hetzelfde handelt, op dezelfde manier kunt liegen, hetzelfde gemanagede socialisme wil en kan bedrijven, en, bovenal, als je hebt laten zien dat je het behoud van het establishment zélf maar bovenaan in het vaandel draagt. Als je aan die voorwaarden voldoet, dan mag je meedoen, en een stukje macht "pachten" voor vier jaar. En de kiezers? Die worden zorgvuldig begoocheld met de illusie van een keuze, zodat zij steeds voor hetzelfde zult kiezen. Wij zijn er eigenlijk alleen nog maar om het establishment te legitimeren en te bekostigen. Voor de rest moeten we niet in de weg lopen, en al helemaal niet op outsiders gaan stemmen.

En daarom heb ik op Wilders gestemd. Niet omdat ik zijn standpunten deel. Niet omdat ik alle moslims uit Nederland wil gooien. Niet omdat ik alle moskeeën wil sluiten. Niet omdat ik denk dat zijn partij er veel van zal bakken. Maar omdat alleen een stem op Wilders een échte tegenstem is --- althans; een stem die met negen zetels niet zomaar genegeerd kan worden. Een duidelijker motie van wantrouwen aan het adres van de Haagse kliek is via de stembus helaas niet te maken.

Schandelijk!

noreply@blogger.com (Lagonda) — Wed, 22 Nov 2006 23:47:00 +0000

Schandelijk, meneer Wilders! Hoe dúrft u te suggereren dat wij hier een soort cordon sanitaire aan het vormen zijn? Wij zitten niet in België, zeg! Wat denkt uw wel? Wij sluiten gewoon bij voorbaat een coalitie met uw partij uit. Dat is iets heel anders.

Shoarma(1)

noreply@blogger.com (Lagonda) — Tue, 21 Nov 2006 11:21:00 +0000

(also available in English)

Jagshemash! Uw columnist is naar Borat: Cultural Learnings of America for Make Benefit Glorious Nation of Kazakhstan geweest, en heeft zich kostelijk vermaakt. De film is schurend en bijtend, ontregelend, anarchistisch, smakeloos en gitzwart, en dus zeker niet voor iedereen geschikt, maar ik heb me gek gelachen. Het typje dat Sasha Baron Cohen van Borat heeft gemaakt, is perfect, en komt onder regie van Larry Charles (die tevens waakt over de nagels-op-het-schoolbord-humor van Curb Your Enthusiasm) hilarisch tot leven. Borat spaart niets of niemand, en het lef en improvisatievermogen van Cohen --- die nooit uit zijn rol valt --- zijn te prijzen. In een aantal scènes gaat hij zo ver over de schreef, dat je je afvraagt hoe hij het er in hemelsnaam levend van af heeft gebracht. Gaat dat zien!

De grote vraag is echter wie of wat nou precies met deze film op de hak wordt genomen. Hoewel men in Kazakstan, waar ze nog nooit van cultuurrelativisme hebben gehoord, oprecht meent dat de film enkel en alleen gemaakt is om hun land te bespotten, en de film bol staat van de jodenhumor (dat wil zeggen: antisemitische grappen gemaakt door joden), lijkt de consensus toch te zijn dat de film met name moet worden gezien als kritiek op die domme Yanken. Lachen hoor! Preutse Amerikanen die weglopen voor een zoen van een man, en ook nog eens vreselijk antisemitisch blijken te zijn. Tsja --- is dat nou zo typisch voor Amerikanen? Ik vraag me af wat een Borat bij Europese intelligentsia boven tafel had weten te krijgen --- die zijn ook niet allemaal even dol op joden, moet u weten. Wat had een Anja Meulenbelt zich heimelijk laten ontvallen in een gesprek met Borat? Je vraagt het je af.

Hoewel sommige Amerikanen inderdaad hun masker laten vallen, blijkt dat de meesten toch tamelijk normaal reageren, en Borat vaak zelfs geduldig tegemoet treden, alsof hij een naïef kind is, dat gewoon niet beter weet. Nee, de werkelijke spot die Borat bedrijft is veel gelaagder, want los van die paar Amerikanen die er minder fraai afkomen, zit je ondertussen wel mooi anderhalf uur naar een weinig vleiende karikatuur van een moslim te kijken. Vreemd dat we daar nog niemand over hebben gehoord.

Tijdens een scène waarin een dame geduldig aan Borat uitlegt waar toiletpapier precies voor dient, valt bij mij echter het kwartje: multiculturalisme, flitst het door mijn hoofd --- daar gaat deze film over. En dan met name over de bedenkelijke notie dat de cultuur van een vreemdeling een heilig ontzag verdient, en boven elke kritiek verheven is. Zelfs die xenofobe rot-Amerikanen blijken in de praktijk braaf het multiculturele evangelie te belijden. Borat confronteert hen met gedrag dat ze van een landgenoot nooit zouden pikken, maar verreweg de meesten van zijn slachtoffers durven het niet aan hem de oren te wassen. Hij kan gewoon zijn achterlijke gang gaan, en niemand die hem een strobreed in de weg legt. En áls er al sprake is van wederzijds cultureel begrip, dan is dat met betrekking tot onzalige zaken waar geen begrip voor zou moeten zijn, namelijk antisemitisme, homofobie en seksisme. Mijn two cents is dat Cohen, zelf Joods, zich ernstige zorgen maakt over hoe in het Westen de meer onwenselijke ideeën uit Islamitische hoek salonfähig gemaakt worden --- uiteraard onder de vlag van dat fántástische multiculturalisme.

Tsja. Multiculturalisme. Laten we het daar eens over hebben.

Multiculturalisme is de onnozelste winkeldochter uit de failliete boedel van Marx, en de meest stupide ideologie uit het rode wonderland. Behept met dezelfde schizofrene agenda die ook zo al typerend is voor het socialisme; enerzijds de hallelujaverhalen over een glorieuze toekomst vol gelijkwaardigheid en mensenliefde; anderzijds de messenslijperij van de rancuneuze onderdrukten die staan te popelen om, uiteraard volkomen rechtmatig, de boze onderdrukker te garrotteren. Want zoals het marxisme de Westerse economie wil vernietigen, zo is het de intentie van het multiculturalisme om de Westerse cultuur naar het schavot te slepen. Onze cultuur is namelijk volkomen leeg, nietszeggend en waardeloos, en mag op haar eigen grondgebied geen voorrang claimen, maar moet inbinden om al dat prachtigs uit andere landen de ruimte te geven. Deze andere culturen bevatten namelijk nog wel de diepe waarheden en nobele menswaardigheid die nodig zijn om tot het aards paradijs te komen.

Wat van ver komt, is namelijk lekker --- maar dan moet het natuurlijk wel gaan om culturen waar het leven slechter is dan bij ons, en de mensen een stuk donkerder zijn. Amerikaanse cultuur telt niet; multicultuurminnaars die in extase raken van Surinaamse kipvleugeltjes, halen ineens hun neus op als het om McDonald's en Walt Disney gaat. Zo is een Amerikaanse immigrant gewoon "een Amerikaan die hier komt wonen om zich de hele dag suf te blowen", maar is een meneer die uit Iran komt en daar een boekje over schrijft ineens "een ontworteld mens". En zo is een gezette Newyorkse theatermaakster iemand "aan wie de welvaart van haar vaderland niet voorbij is gegaan", maar is de nog dikkere, maar zwarte, leidster van een groep poppenspelers uit Ghana "een wijze, krachtige en indrukwekkende vrouw; een ware oermoeder".

Uiteraard is het multiculturele ideaal niet echt nieuw; de mens heeft altijd gefantaseerd over een toekomst waarin wij allen als broeders met elkaar omgaan. Maar ja, dat is er nog nooit van gekomen zoals u gemerkt heeft: de geschiedenis heeft uitgewezen dat de broederschap der mensheid op zijn best een romantische illusie is, zonder veel praktische waarde of inhoud. Het multiculturalisme gaat mank aan hetzelfde euvel; veel verder dan een paar bevlogen kreten gaat het namelijk niet. Het biedt geen enkel praktisch bestuurlijk kader, het biedt geen kwantificeerbare doelen, en heeft geen enkel idee of benul hoe een multiculturele samenleving geschapen, gereguleerd of beoordeeld kan worden.

Want wat is een multicultuur eigenlijk? Hoe bereiken we die? En waarom zou een multicultuur überhaupt levensvatbaar zijn --- er is immers geen empirisch bewijs waarmee de werkzaamheid van het multiculturele model wordt ondersteunt, en ook de geschiedenis kent geen voorbeelden van succesvolle multiculturen. En als de te implementeren multicultuur zichzelf niet gelijk opblaast, wanneer en hoe stellen we dan vast in hoeverre de multicultuur een succes is? Wat doen we met onoverbrugbare culturele verschillen? Wat zijn eigenlijk de voordelen van een multicultuur, en wegen deze wel op tegen de nadelen? En: waarom zouden wij eigenlijk een multicultuur moeten wensen voor onszelf? Is dat hoger, beter, mooier? En waarom dan? Op al deze vragen heeft geen enkele multiculturalist het antwoord; hij leutert wat over "tolerantie", "global village" en "stuitend kolonialisme", en dat was het dan wel. De interne constructvaliditeit van het multiculturele model --- dus: de mate waarin dit model er in slaagt het begrip 'multicultuur' van een eenduidige en hanteerbare inhoud te voorzien --- staat op drijfzand.

En met de externe validiteit is het al niet veel beter gesteld: het multiculturalisme heeft zich nog nergens bewezen. Sterker nog --- de multicultuur bestaat helemaal niet eens. Of dacht u soms dat Nederland een multiculturele samenleving was omdat u tegenwoordig met uw zatte discoharses een broodje shoarma gaat scoren in plaats van een zak met friet? Welnee! We hebben gewoon opportuun rondgeshopt in al het moois dat al die vreemdelingen brachten, en naar believen de krenten uit de pap aan de reeds aanwezige cultuur geplakt. De Turkse groenteman, het broodje shoarma, de iftar --- maar net zo goed ook de Argentijnse tango en het line-dancen --- ze horen inmiddels gewoon bij de Nederlandse cultuur. Voor culturele gebruiken waarvan *wij* de meerwaarde *voor onze eigen* cultuur niet zien, bestaat geen enkele interesse.

In de praktijk blijkt dus dat het multiculturalisme (of wat daarvoor door moet gaan) slechts bestaat bij de gratie van een zeer oppervlakkige interesse in andere culturen. De multiculturalisten bepalen in hun deftige en arrogante bedilzucht dat alles en iedereen mee dient te gaan in de rijkgeschakeerde lappendeken die zij voor ogen hebben, maar de lappendeken die zo is ontstaan, is helemaal geen multicultuur; het is gewoon óns speeltje, ónze staalkaart van exotische smaken en kleurtjes. Al die zogenaamde "andere culturen" zijn eerst netjes door ons postmoderne slachthuis gehaald, beoordeeld op modieuze relevantie, en vervolgens uitgebeend, gestript en gedroogd. Het zijn icoontjes geworden, stijltjes, jasjes die je aan en uit kunt trekken. Getemd, gevaarloos, en klaar om *onze* films, reclamespotjes, muziek en gerechten naar believen mee te larderen.

Het multiculturalisme --- dat graag de Westerse cultuur ziet verdwijnen --- blijkt dus in de praktijk paradoxaal genoeg alleen te werken omdát de Westerse cultuur zo rijk ontwikkeld is. Juist omdát onze cultuur zo allesomvattend is geworden, zijn wij in staat andere cultuuruitingen probleemloos te absorberen en aan te wenden om onze *eigen* cultuur van nieuwe uitingsvormen te voorzien. Multiculturalisten menen dat met dit proces de Westerse cultuur wordt uitgehold, en de vreemde cultuur wordt bekrachtigd en geëerd, maar het is juist andersom: het is de Westerse cultuur die er meer vlees van op de botten krijgt en haar voorsprong verder vergroot, en het is de vreemde cultuur die als een halfverorberd kadaver langs de weg blijft liggen.

Want aan die andere culturen wordt helemaal niks gevraagd. Die moeten het maar best vinden dat hun traditionele gerechten in onze fusionkeuken met schorseneren en kleibintjes versneden worden. Die moeten het maar best vinden dat hun krijgsdansen worden gebruikt in de videoclips van de Spice Girls; dat hun klederdracht wordt gebruikt om wasverzachter mee aan te prijzen; dat de beelden van hun Goden als achtergrondje opduiken in de laatste videogame. Het multiculturalisme is er namelijk enkel en alleen voor óns; om óns te vertellen hoe goed we zijn; om óns te dienen als morele meetlat voor ónze navelstaarderige zieltjes. Verder gaat de multiculturele interesse voor andere culturen niet.

En dus: immigranten, allochtonen, huis-tuin-en-keuken moslims! Zie en begrijp! U bent hier alleen met open armen binnengehaald om als exotische figurant aan onze grote blanke morality-play deel te nemen. Daarom dient u als kasplantje zorgvuldig bewaterd, bemest en afgeknepen te worden; u bent namelijk alleen politiek interessant in de rol van onherroepelijk slachtoffer, zodat u door blanke marxisten kan worden ingezet om blanke niet-marxisten tot schuldbewuste volgzaamheid te bewegen. Snapt u dat er mensen zijn die macht ontlenen aan uw achtergestelde positie? Beseft u wel dat multiculturalisten zich enkel over u en uw belangen ontfermen opdat u in de strijd tegen de burgermaatschappij als kanonnenvlees kunt worden ingezet? Snapt u dat u nooit hogerop zult komen in Nederland zolang het multiculturalisme door onze overheid wordt beleden? Snapt u dat allochtone rijlessen en gesubsidieerde Arabische ondertiteling u hier uiteindelijk geen stap verder gaan brengen?

(wordt vervolgd...)

Turfmolm

noreply@blogger.com (Lagonda) — Sun, 17 Sep 2006 10:24:00 +0000

Lagonda heeft even een korte schrijfsabbatical opgenomen. Te veel aan de kop, en de zaken die zich in Nederland en de rest van de wereld voordeden, nou ja... ik had gewoon de puf niet om ze van een zinnige duiding te voorzien. Ons belachelijke kabinet dat valt over Verdonks vuile was; een rector magnificus in Utrecht die met name een magnifieke crypto-apparatsjik blijkt te zijn; het schaamteloze gehannes over de monumenten voor Van Gogh; onze staatsomroep die zonder blikken of blozen de demonisering van rechtse politieke outsiders nog eens dunnetjes overdoet; de herdenking van 9/11 met alle complottheorieën van dien, en natuurlijk de strijd van Israël tegen de rebellenclub van Gretta. Ik had er even geen zin meer an.

En óveral en áltijd weer die óntevuile koléértige kùt-islam! Het gaat goddomme over niks anders meer! Op radio en tv doet iedereen wel zo krampachtig zijn best een positieve en verdedigende houding ten opzichte van de islam te etaleren, dat bij zo'n beetje elke mededeling een vergezocht bruggetje richting Allah wordt geslagen. "Het waren geen islamitische jongeren", verduidelijkt het journaal ongevraagd als er weer eens ambulancepersoneel is gemolesteerd. Of de weerman, die ineens gaat uitleggen hoe de regenseizoenen in Libanon precies functioneren. Libanon? Waarom niet Madagaskar? En zelfs als Donner eigenlijk heel gewoon wil uitleggen hoe de democratie functioneert, rolt daar ineens zomaar het woord "sharia" zijn mond uit. Nou ja! Waar het hart van vol is --- het zijn haast een soort freudiaanse versprekingen.

"Dag bakker, er staat niets over hoofddoeken in de koran, en een halfje bruin alstublieft".

Zelfs voor de meest rabiate verdediger van die religie is het toch inmiddels onhoudbaar geworden om nog vol te blijven houden dat er helemaal niets met de islam aan de hand is, en dat de islam "gewoon een religie" is, vergelijkbaar met ieder ander geloof? Er verstrijken maanden --- wat zeg ik: jááááren! --- zonder dat ooit het Boeddhisme tijdens het journaal verdedigd hoeft te worden. Nog nooit heb ik tijdens het jeugdjournaal gezien hoe de beweegredenen van de Joodse kolonisten aan de hand van de Thora worden toegelicht. Maar een moslim hoeft zijn pink maar op te lichten, en er staat een leger van journalisten, schriftgeleerden en multiculturalisten klaar om uit te leggen dat er niks aan de hand is; dat het oplichten van je pink heel gewoon is voor moslims; dat het hier een gemátigde moslim betreft, en dat het beslist géén terrorist is.

Het is er dus allemaal niet relaxter op geworden.Maar er schijnt hoop te gloren aan de horizon! Er is namelijk die geweldige gematigde islam, die binnenkort toch eindelijk eens echt werk gaat maken van het terugfluiten en verlichten van die paar rabiate moslimsfundi's die er op deze wereld rondlopen. Bijna elke moslim is namelijk gematigd, en verlangt hevig naar een geseculariseerde islam, die veel meer ruimte laat voor persoonlijke vrijheid en emancipatie. Althans --- dat schijnen we te moeten geloven. Maar na bijna twee jaren na de moord op Van Gogh heeft onze samenleving nog geen *enkel* betekenisvol signaal uit de boezem van de islamitische gematigdheid mogen ontvangen. Misschien kunnen we eens voorzichtig de balans opmaken?

Onlangs heeft een onderzoek namelijk uitgewezen dat het percentage van de Marokkaanse jongeren dat de Westerse maatschappij afwijst inmiddels is gestegen naar 50%. Ik kan me herinneren dat dit percentage nog niet zo lang geleden op 15% stond. En hiermee is het antwoord gegeven op die éne vraag, die alsmaar niet gesteld wordt. Deze vraag luidt: welke invloed is groter? De invloed van de gematigde islam op de fundamentalistische islam, of de invloed van de fundamentalistische islam op de gematigde islam?

Nou?

Het maakt niet uit hoeveel gematigde moslims er zijn, zolang ze enkel op hun krent blijven zitten en hun mond houden. Het zijn de gedreven doeners die geschiedenis schrijven; het zijn de lieden die bereid zijn tot actie die de maat aangeven; het zijn de drammers die de mal hameren waarin de gematigdheid zal uitharden en haar uiteindelijke vorm verkrijgt. Zolang de gematigden niets doen, en het niet wagen zich actief te verzetten tegen hun fundamentalistische geloofsbroeders, zijn zij het die aan het kortste eind trekken en keer op keer op sleeptouw genomen worden. Deze grote groep verstomde en lankmoedige moslims wordt door de fanatiekelingen gebruikt als schild om achter te schuilen, of als reusachtig volkswapen om in stelling te brengen zodra de tijd rijp is.

Want de islam is de islam is de islam. Overrompeling van de heersende cultuur --- dat is het enige kunstje van de islam, en ze beheerst het heel goed. De religie is ontstaan in één land, en zit nu in meer dan 50 landen. Rara, hoe kan dat? De islam maakt altijd een beweging voorwaarts, nooit achteruit. Het zijn altijd de fundamentalisten die de invloed van de islam actief uitbreiden en de grenzen verder oprekken door ze --- desnoods eeuwenlang --- te bevechten; het zijn nooit eens de gematigden die succesvol hebben aangedrongen op terugtrekking. Islam trekt zich alleen terug als zij actief bestreden en verslagen wordt, en daar zijn in de regel altijd paardenmiddelen voor nodig geweest.

Dit is gebeurd in het hele midden Oosten, waar de Perzische cultuur volledig aan stukken is geslagen. Het is gebeurd in Indonesië, dat in krap 100 jaar tijd van volledig Boeddhistisch naar volledig Islamitisch is verschoven. Het gebeurt NU in Kashmir, waar al tientallen miljoenen Hindoes zijn gedood. Het gebeurt NU aan de noordgrenzen van Pakistan, het NU gebeurt in Thailand, het gebeurt NU in Afrika en in Libanon, en het zal ook in Europa gebeuren. En altijd op dezelfde manier --- een ongrijpbare voorhoede die niet bang is om haar handen vuil te maken en elke dag weer een paar passen voorwaarts maakt, en een grote, zwijgende achterban die enkel wordt gebruikt als massa om de vrijgevochten ruimte mee op te vullen en dicht te smeren. De gematigde islam is niets anders dan turfmolm.

En waarom denken wij dat we deze dans zullen ontspringen? Waarom steken we de hand niet in eigen boezem? Waarom ondernemen we zelf geen pogingen om de boel te controleren, maar wachten we hoopvol op de reddende hand van de gematigde islam?En waarom wagen wij toch te denken dat de gematigde islam ook daadwerkelijk gematigd is? Dat denken wij, vanwege dit éne zinnetje:

"Wij kunnen er niks aan doen."

Overal op de wereld kun je deze zin horen. In Zuid-Thailand worden de overgebleven boeddhisten door islamitische milities bedreigd en vermoord. Wat zegt de plaatselijke islamitische autoriteit? Heel naar allemaal, maar daar kunnen wij niks aan doen. In Indonesië worden christenmeisjes onthoofd door islamitische struikrovers. Wat zegt de islamitische regering? Heel vervelend, maar wij kunnen daar niks aan doen. Islam is namelijk liefde! In Darfur, waar de Janjaweed een voortvarende genocide op de zwarte bevolking uitvoert. Wat zeggen de Sudanese officials? Ja, naar hoor, maar daar kunnen wij niks aan doen. Arafat, met al zijn zelfmoordterroristen --- die kon er ook nooit iets aan doen. En Hezbollah kan er al helemaal niks aan doen. Wij kunnen er niks aan doen: het is de eeuwigdurende kutsmoes van Allah.

Aanslag in Amerika? Kunnen wij niks aan doen; islam is namelijk louter tolerantie. Bommen in Madrid en Londen? Nee, kunnen wij niks aan doen; islam is namelijk een prachtreligie! Samir A? Mohammed B? Kunnen wij niks aan doen; dat zijn namelijk gewoon Nederlandse jongens. Politici en columnisten die ernstig bedreigd worden? Kunnen wij niks aan doen; de jihad heeft namelijk enkel betrekking op innerlijke strijd. Antisemitisme en homohaat dat weer de kop op steekt? Kunnen wij niks aan doen; voor Allah is namelijk iedereen gelijk. Eerwraak? Loverboys? Wij kunnen er allemaal niks aan doen; islam is namelijk juist een paradijs van vrijheid voor vrouwen! Joepie!

Wij kunnen er niets aan doen. Het zal. Donner kan mooi lullen dat hij enkel hypothetisch over invoering van de sharia heeft gesproken, maar moet jij eens kijken wat er gebeurt zodra hier in Nederland over 80 jaar die sharia ook daadwerkelijk in stemming wordt gebracht. Dan zullen al die gematigde moslims, die er nooit iets aan konden doen, ineens allemaal vóór stemmen. En dat was het dan. Dag grondwet, dag democratie, dag Nederland.

Poldermarxisme

noreply@blogger.com (Lagonda) — Tue, 06 Jun 2006 06:51:00 +0000

Over mijn laatste column (De Linkse Jihad), heb ik nogal wat mail mogen ontvangen. Blijkbaar heb ik veel lieden aan het lachen gemaakt. Pom pom pom, Lagonda! De linkse kerk! Toe maar! Is dat niet wat overdreven? Er zijn ook nog steeds rechtse partijen, hoor! Wat dacht je van de VVD? En je hebt het over ‘marxisme’ --- dat lijkt me ook wat aan de sterke kant, niet? Immers, Marx is al lang dood, en zijn gedachtegoed wordt alleen nog in Noord-Korea, Cuba en Friesland levend gehouden; de rest van de wereld is daar toch al lang van afgestapt? Marxísme, nú en híer, in Néderland? Haha, Lagonda, laat mij toch niet lachen!

Wellicht dus de hoogste tijd om eens uit te leggen wat ik onder marxisme versta. Ik ben er namelijk van overtuigd dat Marx’ denkbeelden nog springlevend zijn, en, omgevormd naar hedendaagse grootheden, op een diep niveau de gang van zaken binnen onze samenleving bepalen. Ik gebruik de term marxisme om een *mentaliteit* mee te benoemen, of liever: een moraliteit. Het betreft een besef over “wat goed is” en “wat slecht is” dat diep is doorgedrongen in de psychosociale vezels van onze maatschappij; een moraliteit die ver boven de politieke partijen zweeft; een moraliteit waar ik ook onze koningin van verdenk; een moraliteit waar heel Nederland, ja, heel Europa ideologisch op drijft. Links of rechts, socialistisch of liberaal, het doet er niet toe: de marxistische moraliteit heeft over nagenoeg de gehele politieke linie het denken en handelen besmet en bepaald.

Onderscheiden wij eerst een viertal essentiële eigenschappen van het hedendaags marxisme:

1. De klassen: er is binnen het marxistische gedachtegoed altijd sprake van een tweedeling. Een tweedeling bestaat voor het marxisme alleen als er sprake is van een "standsverschil"; een verschil in bezit, succes, aanzien of macht. Er moet altijd sprake van een klasse waar het "goed" mee gaat, en een klasse waar het "slecht" mee gaat --- andere tweedelingen zijn niet interessant, en worden derhalve niet waargenomen. Van oudsher bestond deze tweedeling slechts uit een verdeling tussen de bourgeoisie en het proletariaat, maar inventieve marxisten (lui zijn ze inderdaad niet) hebben er inmiddels een heel scala aan mogelijke tweedelingen bij verzonnen; blank en zwart, slim en dom, man en vrouw, hetero en homo, en zelfs mens en dier, of mens en milieu.

2. De Verelendung: de lagere klasse ontstaat door --- en heeft te lijden van --- de geldingsdrang van de hogere klasse; de succesvolle groep heeft altijd en volledig *schuld* aan de achterstelling van de onsuccesvolle groep. De manieren waarop de succesvolle groep zich handhaaft en haar initiatieven ontplooit, zijn voor de lagere groep altijd een vorm van onderdrukking of uitbuiting. Men is rijk *omdat* iemand anders arm is, men is als blanke succesvol *omdat* men de zwarte discrimineert, Europa is succesvol *ten koste* van Afrika.

3. De erfzonde van de bourgeoisie: De succesvolle klasse draagt dus een eeuwige schuld met zich mee; een schuld die op geen enkele manier is in te lossen, maar juist krachtig beleden dient te worden --- meestal door de succesvolle groep waar mogelijk te beschuldigen van moreel verwerpelijke motieven. Volgens het marxisme zijn nagenoeg *alle* bewegingen van de succesvolle groep *per definitie* gericht op het onderdrukken van de onsuccesvolle groep, en zijn dus per definitie gewelddadig, fascistisch, racistisch, hebzuchtig, machtsgeil, militaristisch, controlerend of slecht voor het milieu. Dit maakt elke handeling en ook elke eigenschap van de succesvolle groep onrechtmatig, of dat nu gaat om immigratiebeleid of de grootte van je auto.

4. Het heldhaftige proletariaat: Voor de onsuccesvolle groep geldt exact het omgekeerde; zij wordt immers, buiten enige eigen schuld om, onrechtmatig onderdrukt, en mag zich daar dus tegen verzetten. Dit verzet wordt binnen het marxisme ook wel "klassenstrijd" genoemd, en deze worsteling van de lagere klasse voor een beter bestaan, vrij van het juk van de onderdrukker, is volkomen rechtmatig. De onderdrukte groep draagt dus een intrinsieke onschuld met zich mee, en dit verleent volautomatisch een nobel karakter aan alle daden en eigenschappen van de onderdrukte groep.

Deze laatste visie is gestoeld op het metafysische idee dat de schepping streeft naar alles dat goed en rechtvaardig is. Verzet tegen onderdrukking is dus een kracht van het goede, en zal uiteindelijk altijd overwinnen. Volgens het marxisme is het dus onverstandig weerstand te bieden aan de furie van deze kracht; het is beter om haar juist te faciliteren, en ervoor te zorgen dat de universele rechtvaardiging haar beloop heeft. Dit is waarom wij ten overstaan van moslimextremisme het hoofd buigen, en ons best doen om Ayaan het land uit te pesten. Dit is waarom wij ten overstaan van een Mohammed B. luidkeels verklaren dat wij Theo van Gogh ook een nare vent vonden. Dit is waarom wij ten overstaan van de Hamas ook ons best doen om een hekel aan Joden te hebben. Dit is waarom sommigen zelfs zo ver gaan de vogelpest gunstig te stemmen door de bio-industrie aan te pakken.

Dit systeem bepaalt voor een groot deel het Westerse denken, zonder dat u het in de gaten heeft. Nagenoeg alle maatschappelijke issues worden door een marxistische bril bekeken, en volgens marxistische maatstaven beoordeeld. En of het nu gaat om criminaliteit, milieu, inkomensverdeling, arbeid, immigratie of economie, ALTIJD wordt er gezocht naar de tweedeling, de schuld, de wolven en de lammeren, en ALTIJD is de wetgeving die hiervan het gevolg is, gericht op straffen en belonen. Het is een zelfbevestigend systeem van schuld; het beïnvloedt beleid, bestuur en berichtgeving; het beïnvloedt onderwijs, leermethodieken en geschiedenisboeken; het beïnvloedt kunst, films, wetenschap en literatuur, ja, het beïnvloedt zelfs Sesamstraat, kinderliedjes en de sprookjes die u 's avonds voorleest. Onze schuld, onze schuld, onze Grote Westerse Schuld wordt er voortdurend en zo diep mogelijk ingewreven.

Tot zover een beschrijving van de marxistische systematiek. Nu een belangrijkere vraag: waarom is deze vorm van schulddenken zo populair gebleken, en waarom blijven wij er zo hardnekkig in volharden? In Die Chymische Hochzeit des Christian Rosencreutz, een allegorisch verlichtingsverhaal uit de middeleeuwen, wordt beschreven hoe het mensdom zucht onder de erfzonde:

Want nauwelijks was ik ingeslapen, of ik dacht, dat ik in een donkere toren lag, naast ontelbare andere mensen, aan zware ketenen geklonken, waarin wij, in volslagen duisternis, als bijen over elkaar kropen, waardoor wij elkaars ellende nog meer vergrootten. Hoewel noch ik noch een van de anderen in het stikdonker iets kon zien, hoorde ik toch steeds hoe de een zich boven de ander trachtte uit te werken [..] Evenals alle anderen onderging ook ik deze ellende, waarbij wij elkaar uitscholden voor blinden en gevangenen [..] Het luik van de toren werd geopend, en er viel een weinig licht naar binnen. Toen had men ons eerst recht door elkaar kunnen zien krioelen; werkelijk niemand bleef op zijn plaats, want wie zich bijgeval te veel had verheven, kwam even later onder de voeten van de anderen terecht [..] Iedereen dacht immers, dat wij zouden worden vrijgelaten, maar dat was helemaal niet het geval.

Dit stuk is gepubliceerd in 1616, maar er is sindsdien weinig veranderd; het marxisme heeft vanaf de 19de eeuw bijna een-op-een het schulddenken van het Christendom overgenomen. Na tweeduizend jaar geleerd te hebben dat je intrinsiek "zondig" bent, is je geest meer dan rijp voor een nieuwe variant op de erfzonde. Tweeduizend jaar van blootstelling aan dit denken, heeft ons in Europa verslaafd gemaakt aan schuld en boete. Wij zijn verslaafd aan SM; wie heeft de zweep, en wie mag er een ander mee slaan, en wie moet ermee geslagen worden, en wil zelf geslagen worden, en wie mag zo meteen slaan? Ons eigen knagende schuldbesef maakt tevens dat wij de gedachte dat iemand zomaar boven ons uit zou kunnen steken, onverdraaglijk vinden. Elke vorm van zelfwaardering of zelfontplooiing is zondig. Zodra wij dit bij een ander menen waar te nemen, grijpen we naar de zweep, en, kromgetrokken van geile nijd en goddelijk oordeelsbesef, slaan we d'r op! Met dit spel van schuld en boete houden wij zondaren onszelf en elkaar in het gareel.

Het behoeft geen betoog dat een dergelijk systeem een verstoorde blik op de werkelijkheid biedt. Het behoeft uiteraard ook geen betoog dat men met een verstoorde blik op de werkelijkheid nooit in staat zult zijn om problemen naar behoren op te lossen. Immers, als maatschappelijke problemen verkeerd waargenomen worden, dan worden ze ook verkeerd geanalyseerd, en worden er ook onjuiste oplossingen bedacht --- om nog maar te zwijgen van alle maatschappelijke problemen die volgens het marxistisch moralisme niet eens waargenomen mogen worden.

Wij gaan criminaliteit niet bestrijden door excuses voor de schuldigen te bedenken; wij gaan geen integratie bereiken door een niet-westerse cultuur te vrijwaren van kritiek; wij gaan geen sociale staat krijgen door solidariteit af te dwingen; wij gaan de verschillen tussen de ene mens en de andere niet laten verdwijnen door de winners te straffen en de losers te belonen; wij gaan arme landen niet helpen door onszelf te wentelen in zelfhaat; wij gaan blank racisme niet bestrijden door onszelf dwangmatig met zwarten te omringen; wij gaan de achterstand van allochtone jongeren niet wegwerken door werkgevers te beschuldigen van discriminatie; wij laten de hoge criminaliteit onder allochtonen niet verdwijnen door net te doen alsof het niet bestaat. Enzovoorts, enzovoorts.

Een diepe mentaliteitsverandering is noodzakelijk; het marxisme zit de Europeanen al eeuwenlang in ‘t bloed, en het duwt en trekt voortdurend aan ons denken. Iets zegt me dat trots en voldoening over het eigen succes van essentieel belang is voor ons zelfbehoud, maar wij leren elkaar juist succes te wantrouwen, en falen te bewonderen. Wij hechten meer waarde en authenticiteit aan de woede die afbreekt, dan aan de ijver die opbouwt.

Verleden week was ik op een feestje. Een van de gasten was een wat oudere zakenman die met oprecht enthousiasme vertelde hoe goed hij had geboerd, en hoe hij niet meer hoefde te werken. Hij had een mooi huis, een goed huwelijk, en lieve kinderen die het goed deden op school. Hij was, kortom, tevreden en gelukkig, en schaamde zich daar niet voor. Nadat hij vertrokken was, verwoordde één van de gasten het sentiment dat blijkbaar onder alle feestgangers leefde: “Wat een arrogante lul! Ik hoop dat-ie op korte termijn ziek wordt en dood gaat! Heeft-ie ook niks meer aan zijn huis, haha!”. Iedereen lachte hartelijk, maar ik merkte op dat die man in een Amerikaanse talkshow een staande ovatie had gekregen. Mijn toehoorders trokken een vies gezicht: “Amérika! Wat weten ze dáár nou? Daar zijn ze allemaal gek!”

Zou het werkelijk?

Mooi snel

noreply@blogger.com (Lagonda) — Sun, 21 May 2006 20:49:00 +0000

Tis wel snel gegaan, hè? Ja, heel snel. Tis heel snel gegaan, ja. Ze is toch nog bediend? Ja, om vier uur 's middags is meneer pastoor langs geweest, en om tien uur was 't gebeurd. Goh, snel zeg! Ja, het was inderdaad snel. Ja, dat zie je dan hè, dat dan ineens de geest d'r uit is. Dan hoeft het ineens allemaal niet meer, en dan gaat het snel hoor. Maar ze is vredig ingeslapen, heel mooi was 't eigenlijk. Nou, goed maar dat het zo snel is gegaan, toch? Geen lijdensweg en zo? Mooi hoor, zo snel. Ik zou er voor tekenen; pats boem weg! Ja, het is wel heel snel gegaan; we hadden het niet verwacht. Vorige week nog haar verjaardag gevierd, en zo is 't afgelopen. Snel hoor. Ze ligt er zo mooi bij, hè? Alsof ze zo weer overeind kan komen. Ja, ze ligt er mooi bij; de foto op het prentje is ook mooi, die is nog van verleden zomer. Moet je zien! Verleden zomer! Zo snel kan het gaan hè? Ja, het kan inderdaad heel snel gaan. Maar 92 is toch een mooie leeftijd, hè? Ja, we hebben allemaal het idee dat het zo goed is, zoals het is gegaan. Mooi hoor. De dienst was trouwens ook erg mooi, met dat ene gedicht dat jouw zwager voorlas. Ja, we wilden een persoonlijk afscheid, niet dat je zo'n boekje krijgt met standaardteksten waar we dan op de stippeltjes haar naam konden invullen. Nee, inderdaad, dit was veel mooier. Mooie dienst, echt heel mooi.

Stewart

noreply@blogger.com (Lagonda) — Fri, 19 May 2006 06:55:00 +0000

Verleden week een live-dvd'tje gekregen van The Police. Ja, die kennen we inmiddels natuurlijk wel, maar toch boeiend om de mannen live aan het werk te zien. Het vervelende aan The Police is natuurlijk in de eerste en de laatste plaats Sting, of, zoals zijn echte naam luidt, Fredje Hermsen. Praktisch alles aan die kerel is onuitstaanbaar, en dan met name zijn gewoonte om echt *elk* nummer te eindigen met een kwartierlange vamp, waarin hij steevast "ie-aa-oh" gaat zingen in een een-tweetje met het publiek.

Maar als je langs die arrogante rotkop van Sting (echte naam: Jan-Willem Schoutse) kijkt, dan kun je soms een glimp van Hem opvangen. Het achtste wereldwonder! Stewart Copeland: le plus meilleur batteur du monde! Ingezwachteld in gaffa-tape zit hij ineengedoken als een bidsprinkhaan achter zijn drumkit. Tomeloos, en toch alles volmaakt onder controle, fixeert hij zijn haviksblik op het eerstvolgende trommeltje of bekken dat binnenkort een flinke roffel gaat ontvangen.

Zijn techniek (met de karakteristieke zijdelings gegrepen stok in de linkerhand) is ongeëvenaard. En zijn geluid, ach ach! Allereerst is daar die retestrakgespannen snare, beurtelings befluisterd, bestreeld, beroffeld en bezweept door Zijn genadeloze stokken. En wil Stewart zijn snare eens echt afstraffen, dan slaat hij vlak voor de refreinen een dubbele flam, die klinkt alsof er in het woud een eik doormidden breekt. Op de hi-hat is hij de absolute keizer; niemand die zo compleet het dubbele bekken bespeelt, en er zo'n rijkgeschakeerd palet aan tikken en takken, tingeltjes en tangeltjes, kletschen, klatschen, ruizen en ringels aan weet te ontlokken.

Ik speel ook in een band. Daar zit ook een drummer in. Maar niet zó een. Jammer.

Gajes!

noreply@blogger.com (Lagonda) — Wed, 17 May 2006 22:40:00 +0000

Zojuist het late journaal gezien. Dat opende met het nieuws dat volgens Verdonk toch vaststaat dat Ayaan niet de Nederlandse nationaliteit heeft, maar dat ze wel de motie van de Tweede Kamer gaat uitvoeren en de zaak alsnog zal onderzoeken --- so much for recht-door-zee-Rita; de reporter stond het met een dikke grijns te vertellen, en Norali Beyer nam het nieuws met een dikke grijns in ontvangst. Ze zitten gewoon te lachen op het journaal! Ze draaien hun messen nog een kwartslag, en zitten er gewoon bij te lachen!