Lagonda

Amateurs

2008-10-29T17:32:00.001+01:00

Hey ho! Weer leuk nieuws! De Telegraaf, de krant van Telegraaflezend Nederland, weet te melden dat er een fonkelnieuwe Hofstadgroep aan zit te komen! Jazeker, er zijn nieuwe staatsgevaarlijke jihadi's in de maak! De vijfde colonne, jawel meneer! Vijanden van onze democratie, die onze vrijheden minachten, en geweld zien als een legitieme methode om hun wil aan het verderfelijke Westen op te leggen. Het is me wat. Maar weet u... ik kan me er niet meer druk over maken. Ik kijk naar de foto's die er bij staan, en dan moet ik eigenlijk alweer onbedaarlijk lachen. Want als ik die boze pubertjes voor jihadistje zie spelen, met hun kostuumpjes, pluisbaardjes en pamfletten, dan dringt zich eigenlijk maar een gedachte aan me op: stelletje stumperds! Amateurs!

Lees hier de rest...

En het is ...

2008-10-22T15:45:00.000+02:00

Ja, wat moet ik nog zeggen? We zijn airborne, live, in the air! Het heet dyscordia.nl, en het is nog allemaal vers en precair, maar het begin is er, en het kan al ademen op eigen kracht.

Ga maar gauw kijken!

Hij komt, hij komt...

2008-10-14T22:59:00.001+02:00

Ja, daar ben ik weer even. I know, het duurt allemaal langer dan u en ik hadden gehoopt, en dat spijt me verschrikkelijk, maar als alles gaat zoals het de bedoeling is, gaan we binnen zeven dagen de lucht in. Dus houd deze plek in de gaten!

Oproep

2008-09-06T10:14:00.000+02:00

Ik blijf maar op Frontaal Naakt lezen dat er nog steeds lieden achter de schermen actief zijn met het moedwillig hacken van deze site. Lieden die menen mij daar een gunst mee te verlenen, of daar anderszins beter van te worden, vergissen zich: ik word er namelijk op aangekeken, en ik heb geen zin om zometeen verantwoording af te moeten leggen als Peter's site het loodje legt.

Met andere woorden: kappen a.u.b.

Kort Huishoudelijk Nieuws

2008-09-05T12:34:00.002+02:00

Af. Klaar. Finito. Done. Over with. Schluss. Amen. Ik ga d'r niks meer over zeggen, en mijn krachten richten op positievere en creatievere ontwikkelingen.

Tot mijn grote vreugde kan ik u namelijk melden dat er een nieuw dogmatisch anti-dogmatisch webmagazine in de maak is. Er wordt achter de schermen inmiddels druk ontworpen, geprogrammeerd en geschreven. Er is een naam, er is een publicatiesplatform, en er zijn schrijvers, denkers en makers.

Interesse om ook uw teksten bij te dragen? Schroom niet, en stuur me een mail.

Binnen twee tot drie weken gaat de boel live. So stay tuned...!

Update: Peter wees er op zijn site op dat wat ik hier schrijf niet logisch is: ik wil onze strijd achter me laten, en dan begin ik er in dit stuk weer over. En daar heeft-ie natuurlijk volkomen gelijk in. Betreffende alinea is dus geschrapt. Verder is het plaatje aan de rechterkant niet het logo van mijn nieuwe site, maar een fenix die haar wedergeboorte beleeft.

Malle Pietje

2008-09-01T11:54:00.006+02:00

Ja, dames en heren, de soap rond mijn onthullingen over de gang van zaken op Frontaal Naakt begint uiterst bizarre vormen aan te nemen. Meneer Breedveld wist vandaag doodleuk te suggereren dat ik hem zou hebben bedreigd, en geeft me vervolgens een ban. In de wetenschap geen weerwoord meer te vrezen te hebben, spuwt Peter er, in een een-tweetje met zijn eega, een hele serie leugens over mij op zijn site. Onder hun eigen naam --- dat moet ik ze nageven.

Misschien interesseert het u geen flikker, maar ik wil toch even wat zaken duidelijk op een rijtje zetten. Even een kort chronologisch overzicht:

+ Peter en ik raken in discussie over een tekst van zijn geliefde. Peter komt niet verder dan de mantra's waar hij zich de afgelopen maanden in heeft bekwaamd, en gaat op de man spelen. Hij weigert zijn woorden terug te nemen, en ik besluit dat mijn rol op FN erop zit.
+ Peter blijft natrappen, terwijl ik me twee maanden in stilzwijgen hul
+ Ik ontdek dat het Peter wel erg menens is met het doorvoeren van zijn mening; hij en zijn geliefde blijken hun eigen publiek te trollen, en ik schrijf daar een artikel over.
+ Peter flipt, weigert zijn hand hierover in eigen boezem te steken, doet het af als een gebbetje (wat het beslist niet is), maar onthult desalniettemin mijn naam, woonplaats en werkgever.
+ Out of the blue biedt Peter een compromis aan. Ik mijn artikel weg; hij zijn artikel weg. Aldus geschiedde.

Dat zou voldoende moeten zijn. Maar het gaat verder:

+ Peter mailt me om me te chanteren: ik moet mijn artikel op andere sites weg laten halen, ik moet mijn opmerkingen over mijn artikel weghalen, ik moet niet hoog van de toren blazen, etc. etc. Of anders! Dan zal hij wel eens een boekje over me open doen!
+ Na veel wikken en wegen, besluit ik mezelf bloot te geven. Ik wens niet door Peter gechanteerd te worden.

Peter laat een tijd niks van zich horen; ik publiceer inmiddels mijn laatste column.

Nu wordt het ingewikkelder: ene X verschijnt nu ten tonele. X is na mijn artikel over de gang van zaken op Peter's site op oorlogspad, en gaat de grenzen van Peter's site verkennen. Blijkbaar met succes.

+ Peter mailt me in paniek: X is er in geslaagd de naam van een beruchte Vodafone-medewerkster op FN te krijgen. Ondanks dat het mijn zaken niet zijn, vind ik het ook weer niet nodig dat Peter zometeen duizenden euro's moet betalen. Ik bied aan het probleem te verhelpen, en mail X, die mij geen enkele loyaliteit verplicht is en die helemaal op eigen houtje handelt, met de vraag zijn acties te staken. X stemt daar in toe.
+ Peter is poeslief, en overhandigt me andermaal de gewijzigde inloggegevens, en de gewijzigde wachtwoorden voor zijn publicatiesysteem. Let wel: deze waren in eerste instantie gewijzigd omdat ik er volgens Peter misbruik van zou hebben gemaakt! Hoe krom wil 't hebben?
+ Terwijl ik bezig ben met het oplossen van Peter's probleem (ik ben dus een mogelijkheid aan zijn systeem aan het toevoegen die in eerste instantie helemaal niet bestond), heeft-ie het over het "roken van de vredespijp", en post zijn stukje "rat in de keuken", met een verneukeratief vriendelijke rol voor mij.
+ Ik zet een eerste versie van het nieuwe filter online, en meld dit aan Peter met de vraag het te testen. Daar krijg ik geen antwoord op, en ik ben verder gegaan met het sleutelen aan de programmeercode van het filter --- de eerste versie van het ding is immers nogal traag, en daar wordt het publicatiesysteem kwetsbaarder van.
+ Na mijn mail steekt Peter op zijn site vrijwel onmiddellijk van wal over het aanpakken van X.
+ Hier fluit ik hem op terug, op zijn site; X heeft immers toegezegd de site met rust te laten. Dat bevalt meneer niet. Prompt heb ik een woedende Peter in mijn mailbox hangen --- waar ik het lef vandaan haal om hem op zijn site ter verantwoording te roepen. Volgen een aantal mails over wat voor een in-slecht mens ik wel niet ben. Het leek me een mooi moment mijn originele artikel weer terug te zetten.

Weer een dag van stilte...

+ Zondagmorgen weer Peter in de mailbox: het filter werkt blijkbaar niet goed, en dat heb ik expres gedaan, en ik ben een verrader, hypocriet, etc. etc. etc. Ik log maar weer eens in om naar de boel te kijken, en ik vermoed dat er dingen zijn misgegaan bij het optimaliseren van de code die ik heb geschreven. De eerste versie die ik had was erg traag, en ik heb mijn best gedaan om mijn code op dit punt nog wat verbeterd te krijgen --- anders krijg ik dáár weer gezeik over, dacht ik nog.

Ik probeer Peter een beetje uit te leggen wat er aan zou kunnen schelen, maar hij denkt dat ik hem in de maling zit te nemen. Vervolgens dreigt-ie advocaten op X te zetten; het is immers strafbaar jezelf uit te geven voor iemand anders. Whahahahaha! Wellicht dat Peter dus een dezer dagen een brief in de bus krijgt van de advocaat van Jamila Laoudadi.

Maar goed, ik fix zijn probleem door de allereerste versie maar weer terug te zetten, en vraag hem een paar keer of-ie het wil testen. Niks van hem vernomen. Ik wilde namelijk niet *zelf* testen op de naam van de Vodafone-medewerkster --- straks krijg IK nog het verwijt dat ik die naam expres op zijn site probeer te zetten.

+ En nou valt er vandaag op zijn site te lezen dat ik expres zijn filter onklaar heb gemaakt (let wel: voor mijn bemoeienis bestond deze mogelijkheid niet eens), wordt er gesuggeerd dat ik en X in innige samenwerking Peter onder het gras proberen te harken, en dat ik Peter chanteer om niet de identiteit van X prijs te geven (die daar volgens mij schijt aan heeft, maar goed). Ui-ter-aard ben *ik* degene die leugens verkondigt en de boel manipuleert. Zoals de waard is, vertrouwt-ie zijn gasten, nietwaar?

Tsja...

Waarom zou ik Peter mijn hulp aanbieden als ik hem eigenlijk onder het gras wil harken? Waarom zou ik een filter bouwen, het later onklaar maken, en het weer later weer fixen? Waarom zou ik de moeite nemen een filter onklaar te maken, terwijl ik zó ook wel zijn hele site vol kon zetten met de naam van de Vodafone-medewerkster? En áls ik dan expres zijn filter weer onklaar zou hebben gemaakt, waarom is de naam van de Vodafone-medewerkster dan niet gelijk in honderdvoud naar zijn site gepost door alle onverlaten die het ongetwijfeld op hem gemunt hebben? Where's the logic in all this? Het vervelende is ook nog dat Peter geen reet verstand heeft van IT --- ik kan hem niet eens uitleggen hoe ik dat filter in eerste instantie heb gemaakt, en waarom ik het nodig achtte om nog een paar keer de code aan te passen, en hoe ik dat gedaan heb. Het is een domein waar hij geen heer en meester is, en dat verklaart wellicht zijn paranoia.

In één ding heeft-ie gelijk: ik heb inderdáád later het woordje "smekende" toegevoegd aan mijn eerdere comment. Dat leek me een betere weergave van de mails die ik van Peter kreeg toen hij X in zijn nek had, de verbazingwekkende inschikkelijkheid die hij ineens toonde toen ik WEL goed genoeg was om zijn site beter te beveiligen, en het huilie-verhaal dat hij later afstak over alimentatie, en dat hij kapot gaat als Vodafone opnieuw haar advocaten in stelling brengt. Ik heb dus, met gebruikmaking van inloggegevens die mij voor de tweede maal gewoon in handen zijn gegeven, mijn *eigen* tekst aangepast. In andere forums heet zoiets gewoon een edit, en is dat de normaalste zaak van de wereld, maar de webmaster die onder valse namen stemming maakt, en er niet voor terugdeinst de comments van *anderen* aan te passen, spreekt hier potsierlijk schánde van. Je verzint het niet.

Maar goed -- dit stuk heet Malle Pietje. En wie is Malle Pietje? Is dat Peter, met zijn geestelijke doorbranders? Nee, natuurlijk niet. IK ben Malle Pietje, dat ik denk dat uit deze hele kwestie nog iets positiefs te halen valt; dat ik denk dat ik er goed aan doe iemand te hulp te komen; dat ik naar beste eer en geweten een zo optimaal mogelijke oplossing voor zijn site heb proberen te bouwen.

En als u me nu wilt verexcuseren? Ik ga een steen zoeken om mijn kop tegenaan te beuken.

Update: Meneer X vertelt zijn kant van het verhaal. Ik ZEI toch al dat-ie er geen moeite mee zou hebben zijn identiteit prijs te geven?

Isdesaaiensstoeppit!

2008-08-27T16:58:00.002+02:00

Ja, dat was natuurlijk weer lachen bij Knevel en van den Brink gisteravond. Knevel is natuurlijk al lachen, omdat-ie geregeld vanwege hevig opspelende Jezusjeuk bijkans van zijn stoel wipt, en Van Den Brink is natuurlijk ook lachen, met dat hoekige strijkijzerhoofd. Vroeger was 't nog erger: toen had Van Den Brink nog rechtopstaand stekeltjeshaar met veel gel, en kwam er al helemaal geen einde aan dat gezicht. Tegenwoordig draagt Van Den Brink zijn haar zonder veel gel wat langer naar voren, maar hij blijft toch de kop houden van iemand die in de snackbar staat te zeuren dat-ie niet teveel zout op zijn friet wil. Maar de grote attractie van vanavond was natuurlijk Pipo Ali Enait De Moslimclown.

U kent het verhaal natuurlijk. Enait wil vrouwen geen hand geven, teneinde ongewenste orgasmes te voorkomen. Vrouwen in de buurt van Enait komen namelijk om de haverklap klaar, en de man heeft gewoon geen leven op deze manier. Zelfs als-ie gewoon naar de buurtsuper gaat om boodschappen te doen, wordt hij belaagd door hordes klaarkomende vrouwen. Ze rijden tegen zijn benen op, duwen hun kruis tegen zijn boodschappenmandje, en de zich van genot aan de kassalade vastklampende cassieres hebben de grootste moeite om het juiste wisselbedrag neer te tellen. Het sociale leven van Enait wordt aldus ernstig bemoeilijkt door al die krolse vrouwen, en hij wil geen olie op 't vuur gooien door ze dan ook nog eens op een uiterst perverse wijze aan te raken. Erg jammer dat de Nederlandse samenleving, en in 't bijzonder de gemeente Rotterdam, daar maar geen begrip voor op kan brengen. Dat is een schandelijke intersupperjectieve endorsering van wit-jóowdse dehummilesatie en protototaliertisme! Isdesaaiensstoeppit!

Want al met al werd het een leerzame uitzending. Veel nieuwe woorden en uitdrukkingen opgepikt, en ik heb ze maar even voor u opgeschreven. Dus nu even goed opletten, ja? Voor je 't weet, staan ze in de Van Dale, en duiken ze op tijdens het Groot Dictee, en dan gaat u weer klagen hoe moeilijk het allemaal was. Hier een greep:

reactionair paleoconservatief
travestitisme endorseren
cles of civilisation
schrippery slope strategie
defamiliarized the familiar
intersupperjectieve bron
isdesaaiensstoeppit
plantagementaliteit
dehummileseren
devieteliseren
subelseroftewelsubhumen
witte machtsdenken suprimeren
protototaliertisme
contrahegoemoniseren
hegomoon
strijdrustig

En dan nóg blijven volhouden dat het multiculturalisme onze cultuur uitholt, tsss! Verder blijkt dat u het woord 'jood' tegenwoordig dient uit te spreken alsof u een vieze smaak uit uw mond probeert te spuwen. Probeer het maar eens: 'jóowd', 'jóowdse mensen', en 'ouwde jóowden'. Jaha, dat valt nog niet mee, he? Daar moet je van jongs af aan mee zijn opgegroeid. Zoals wij Nederlanders leren om drop lekker te vinden, zal ik maar zeggen. 's Lands wijs, 's lands eer, en is het niet prachtig allemaal?

Hij trad in gesprek met Rita Verdonk over het wel of niet handen schudden, en hoe het allemaal zou moeten gaan in Nederland. Los van het koeterwaals dat Enait uitkraamde, kwamen ook weer alle verongelijkte-moslim-platitudes en huilerige jij-bakken voorbij. Jullie een vrij land? Ha! Ik mag niet eens vrouwen discrimineren! Noemt u dat vrij? Schande! Het is niets anders dan misdadige devietelisering door de wittejóowdsbipolarisatie!

Nou ja, het bekende werk, zal ik maar zeggen.

Veel alarmerender vond ik eigenlijk een uitspraak van Verdonk: ze wilde het bij wet verplicht laten stellen dat men in Nederland elkaar tijdens een begroeting de hand schudt. Nou, dat lijkt me inderdaad the way to go, mevrouw Verdonk. Gewoon de Nederlandse volksaard bij wet verplicht stellen, en dan zijn we van al het gezeik verlost. Wettelijk vastgestelde kooktijden voor halfzachte eitjes op zondag, verplichte autowaszaterdagen, verplicht lidmaatschap van óf de ANWB, óf de ECI boekenclub, verplichte deelname aan minimaal twee spaaracties naar keuze, en jaarlijks dient u aan het Ministerie van Nederlanderschap tenminste 15 aankoopbonnen te kunnen overleggen van Nederlandse kwaliteitsproducten, zoals pakken vruchtenhagel, een Senseo-apparaat, of de laatste CD van Jantje Smit. Nou, mevrouw Verdonk, als 't zó moet, dan emigreer ik morgen nog naar Iran.

En ik snap niet waarom deze toestand zo eindeloos lang moet dooretteren. Het moet helemaal niet gaan over handenschudden; het moet gaan over het impliciete seksisme dat achter de weigering tot handenschudden schuilgaat. Als je in je privedomein uit religieuze overwegingen de handen van vrouwen weigert te schudden, dan moet je dat lekker zelf weten. In mijn optiek ben je dan gewoon een halve gare, right up there met idioten op de Veluwe die hun kinderen niet laten inenten. Maar in een publieke functie representeer je de Nederlandse overheid, en dien je je te gedragen naar de normen van die overheid. Dat houdt ondermeer in dat je je niet schuldig dient te maken aan seksisme. Zo simpel is dat.

En dan begint meneer Enait natuurlijk te piepen over zijn godsdienstvrijheid, omdat bovenstaande benadering inhoudt dat wij reactionaire paleoconservatieven middels een schrippery slope strategie onze plantagementaliteit suprimeren, maar godsdienstvrijheid stelt geen reet voor. Godsdienstvrijheid houdt enkel in dat u het recht hebt om in uw bovenkamer de boel naar wens in te richten, en dat is het ongeveer wel. Er zijn verder nauwelijks rechten aan deze vrijheid te ontlenen. Goed, u mag uw clownskleren aantrekken, en u mag naar uw Opperwezen naar keuze prevelen, maar zodra uw eventuele godsdienstig geinspireerde gedragingen strafbaar zijn, dan kan het niet zo zijn dat u zich boven de wet kunt plaatsen door u op uw vrijheid van godsdienst te beroepen.

Maar deze kwestie wordt enkel bemoeilijkt omdat onze overheid weigert een eenduidig oordeel te vellen, en de idealen waar we ons altijd op laten voorstaan eens onomwonden te verdedigen. Kiezen, dames en heren in Den Haag, kiezen! Wat gaat voor? Iemands overtuiging, of het bestrijden van seksisme? Iemands religie, of de vrijheid van seksuele geaardheid? Het is óf A, óf B, en hoelang gaat het nog duren voordat u er achter gaat komen dat u niet overal een diplomatiek compromis van kunt kneden? U denkt er goed aan te doen de kool en de geit te sparen, omdat u dat heel deftig vindt van uzelf, en omdat u bang bent mensen tegen het hoofd te stoten (een angst waar religieuze idioten overigens nooit last van hebben), maar het eindeloos uitstellen van uw oordeel zal er enkel toe leiden dat de keus uiteindelijk gemaakt zal worden door een van de nutcases die gisteren aan tafel zaten. Dan gaat de keus tussen het enge totalitaire Nederlanderschap van mevrouw Verdonk, en de strijdrustige contrahegoemonisering van meneer Enait. Isdesaaiensstoeppit!

Even voorstellen...?

2008-08-25T21:22:00.002+02:00

Kijk, denk je dat je een gentlemen's agreement overeen bent gekomen. Ik een belastend artikel eruit, en hij een belastend artikel uit, en verder elkaar uit de haren blijven. Ik heb me zelfs bereid getoond om HVV aan te schrijven met het vriendelijke verzoek mijn artikel te verwijderen, terwijl ik niet eens op die website publiceer, maar enfin, ik had mijn punt wel gemaakt.

Krijg ik in ene mail. Of ik ook hier de nazit maar even wil verwijderen. En of ik mijn reacties op een ander forum maar even wil verwijderen. En of ik ook alle andere sites maar even wilde mailen om met een beroep op mijn auteursrecht mijn artikel te verwijderd te krijgen. Want anders ... !

Dus vandaag een dagje met meneer gemaild om te kijken hoe de vlag hing, en toen ik in de auto zat, dacht ik ineens wat Johnny Cash hier ongeveer dacht toen de fotograaf te dicht bij hem in de buurt kwam. Er zijn al teveel kaffers die mijn leven proberen te dicteren; daar moet er niet nog eens eentje bijkomen. What's next? Dat ik hem op zondagochtend ontbijt op bed kom brengen met twee zachtgekookte eitjes erbij? Want anders ...! Of dat ik na het poepen zijn kont moet komen schoonvegen? Want anders ...!

En dat kan ik natuurlijk niet laten gebeuren, beste mensen.

Dus nu we elkaar de laatste dagen toch wat beter hebben leren, is wellicht de tijd gekomen om mezelf eens nader voor te stellen. Ik heb geconcludeerd dat op deze site eigenlijk niks staat waar ik me voor schaam, en ik ben het zat om met mijn ware identiteit als inzet bij mijn lurven te worden genomen. Daarbij ben ik ook nooit echt happy geweest met de nick 'Lagonda', temeer omdat iedereen ging denken dat ik een vrouw was. En dat ben ik dus niet. So here goes:

Mijn naam is Edgar van Oostrum, en ik woon in Malden. Ik ben 36 jaar oud, en geboren in Nijmegen, op 24 Juli, 1972, dus nu kunt u me voortaan allemaal een kaartje sturen als ik jarig ben. Getogen in Druten, wat ik niemand echt kan aanraden. Na een scala aan opleidingen (conservatorium, psychologie, cognitiewetenschappen), banen, en een periode zelfstandig ondernemerschap, ben ik inmiddels neergestreken als IT-er bij een koepelorganisatie voor urologen. Heeft u last van een verkalkte prostaat, of potentieproblemen, dan kunt u me daar dus altijd discreet over mailen. Ik kan u dan wellicht met de juiste specialist in contact brengen.

Hoewel ik mijn conservatoriumopleiding niet heb afgemaakt (ik heb overigens geen één opleiding afgemaakt, bedenk ik me nu), ben ik altijd muziek blijven maken en schrijven. Ik speel piano/toetsen, en speel ook in een bandje. Eens kijken of de nieuwsgierige lezertjes onder jullie onze website kunnen opsnorren! We spelen alleen ~~inktzwarte~~ lichtbruine dansmuziek, en dus niet mijn band op je onbouncende bruiloft boeken, vervolgens alleen maar 50-plussers uitnodigen, en dan Tante Jo op ons afsturen met het verzoek of we ook Frans Bauer of de Zuiderzeeballade willen spelen --- want dan hebben we dus een probleem.

Vanaf mijn puberjaren koester ik een hevige interesse voor esoterie, mystiek, occultisme --- hoe je het ook wenst te noemen. Vroeger heb ik veel gedaan aan meditatie, en andere experimenten in deze richting. Ik heb ooit lang geleden zelfs een tekst geschreven over astrale projectie --- een lastige meditatietechniek waar ik ooit redelijk bedreven in was. Inmiddels ben ik heel wat jaren verder, en sta ik inhoudelijk eigenlijk helemaal niet meer achter deze tekst, maar een groot aantal sites gebruiken 'm inmiddels als standaardtekst voor deze techniek. Ga maar eens zoeken.

Wat meditatie betreft, richt ik me tegenwoordig op wat radicalere technieken, zoals tantra en kundalini (Ja, dat heeft met seks te maken! Bah!), en weer andere benaderingen die meer met het gebruik van specifieke chemicalieen van doen hebben. De resultaten die ik daarmee behaal, zijn een stuk interessanter --- ik zal daar nog wel eens een boekje over opendoen. Een van mijn favoriete entheogene substanties heet DMT, en ik produceer kleine hoeveelheden hiervan in huiselijke kring. Ja, dat mag niet, en nee, dat ga ik je niet verkopen. Dus mail me daar niet over, stelletje luie kuthippies. Gewoon zelf ook maken --- is niet moeilijk. Ze hebben het internet niet voor niks uitgevonden.

Tsja, wat kan ik verder nog aan genants over mezelf bedenken? Dat ik soms stotter? Dat ik rechtsdragend en besneden ben? Dat ik tóch Rooms-Katholiek ben opgevoed? Dat ik soms in mijn neus peuter? Dat ik mijn nagels haast nooit op tijd knip? Dat ik ooit een keer een presentatie moest houden, en dat ik ten overstaan van 40 zakenbobo's een ontzettende blackout kreeg? Dat ik wel eens een scheve schaats heb gereden in liefdesland? Dat ik van het VWO ben getrapt vanwege extracurriculaire activiteiten met mijn docente Engels? Ja dames en heren, guilty as charged, en ik geef het ruiterlijk toe: ik heb op mijn zeventiende het lekkerste wijf van de school versierd. Ik schaam me diep. Bij deze. Weet u dat ook allemaal weer.

Maar wellicht dat u nu met hernieuwde interesse mijn columns leest! Welke column ging *eigenlijk* over Druten? Welke column ging *eigenlijk* over mijn ex-docente? Welke column ging *eigenlijk* over mijn werk? Nah! Er gaat als het goed is een wereld voor u open!

Verder nog vragen of opmerkingen of dingen die ik vergeten mocht zijn? Leg uw ei in de comments, en we zullen zien wat we kunnen doen.

Folie à Deux

2008-08-21T14:21:00.005+02:00

Ja, daar ben ik dan maar weer eens. Vakantie achter de rug. Zinnen verzet. Hoofd aan kant. Helemaal goed. Of nou ja --- niet helemaal goed. Er zijn nog een paar zaken die dringend bij het vuilnis gezet dienen te worden. Laten we eens schoon schip maken.

Lezers die mij een beetje volgen, weten dat ik mezelf inmiddels tot persona non grata heb verklaard op Frontaal Naakt. De discussie die hiervoor de aanleiding vormde, is hier te lezen. Hoofdredacteur Peter kan maar moeilijk overweg met kritiek op de schrijfselen van zijn geliefde, en zoekt zijn toevlucht tot ad hominems en allerlei uit de lucht gegrepen verdachtmakingen. Dat hij zijn overtuigingen op geen enkele manier kan onderbouwen, nou ja, dat overkomt de besten onder ons, maar dat hij zijn veroordeling van mijn karakter weigerde terug te nemen, deed voor mij de deur dicht. Ik dacht dat ik meer credits had: ik heb drie jaar meegewerkt aan Frontaal Naakt, en iedere twee weken liefdevol alle plaatjes op maat gemaakt, wat een ontzettende tiefusklus is. Daarnaast heb ik ook het beheer van de server op me genomen, en geregeld de site van de digitale ondergang gered. Maar het zij zo. Ik heb er afscheid genomen, mezelf op de banlist gezet, en dat was dan weer dat.

Natuurlijk ben ik wel mee blijven lezen, en het viel me op hoe futloos de site geworden was. De meeste redactionele stukken gaan over vakanties, en over hoe fijn het toch is om in je blote togus door het leven te stappen. Een willekeurige greep uit inspirerende titels van de artikelen uit de maand Juli: 'Blote Kinderen', 'Naturisme', 'Dwingende Naaktheden', 'Naaktheid', en, kort en bondig: 'Naakt'. Je kunt het maar het beste uit je systeem gooien, nietwaar? De hogere zomertemperaturen vallen Peter blijkbaar zwaar. Verder een boel rondjes gelul over wel links, niet links, wel rechts, niet rechts, libertarisme wel of niet en hoe dan, en wat voor kutforums hoeiboei.nl en hetvrijevolk.com toch zijn.

Ik had aanvankelijk besloten om het hele akkefietje van mijn rug af te laten glijden en er verder het zwijgen toe te doen, in goed vertrouwen dat Peter een dergelijke hoffelijkheid in acht zou nemen. Nu moet ik helaas constateren dat Peter het maar niet kan laten om na te trappen; hier en daar zijn de nodige sneertjes jegens mijn persoontje te lezen. Op zich niet erg, maar deze week stond hier ineens dit:

"Het beschamende is, dat een zeer intelligent persoon zo is gaan geloven in zijn eigen pauselijke onfeilbaarheid, dat hij op de geringste kritiek reageert als een Arabische dictator."

Ik meende eerst dat 't weer eens de standaardkritiek op Peter betrof, maar het bleek zowaar over mijn persoontje te gaan. En ja, dat is nou niet zo netjes van Peter, want met deze opmerking wordt de discussie waar 't allemaal mee begonnen is wel heel erg veel geweld aangedaan. De waarheid is namelijk, dat ik me in die discussie simpelweg niet heb gehouden aan de strikte forumdoctrine die stilletjesaan op Frontaal Naakt is ingevoerd, en waar Peter met steeds driestere hand vorm aan probeert te geven. Deze Nieuwe Leer berust mijns inziens op niet-gestaafde overtuigingen, een peuterachtige naïviteit, en een flinke portie wishful thinking. Maar dit gebrek aan substantie mag de pret niet drukken: Peter heeft de Waarheid gevonden, en nu moet iedereen hem vinden, want dan komt alles vanzelf goed. En daar worden offers voor gebracht.

Inzet van de Nieuwe Leer betreft de houding van de forumbezoekers ten opzichte van moslims; die mag op geen enkele wijze op vooroordelen zijn berust, en je mag er ook vooral niet van uit gaan dat iemand die zich moslim noemt ook maar iets met andere moslims, of de islam, of de koran te maken zou kunnen hebben. Ook mag er vooral niet getwijfeld worden aan de goede wil van moslims, of ook maar vermoeden dat er zoiets als een probleem zou kunnen bestaan tussen islamitische en westerse normen. Zodra Peter ook maar *iets* leest dat daar op lijkt, dan krijg je het verwijt moslims in een hoek te drukken. En zodra je vragen stelt over hoe de uitingen van medemoslims dan gezien moeten worden, dan komt het verwijt dat je vooral niet moet proberen om moslims voor te schrijven hoe ze moeten geloven. Ben jij soms ineens een Koran-expert? Nou dan! En als je je afvraagt hoe moslims omgaan met de discrepanties tussen hun geloof en hun omgeving, dan moet je vooral niet denken dat moslims zich wel eens in een morele spagaat zouden kunnen bevinden. Wat denk je wel?

En misschien zie ik het allemaal wel verkeerd, en hebben Peter en Hassnae groot gelijk. Want ineens duiken er ook allerlei lieden op die het volmondig met Peter en Hassnae eens zijn. Zo was daar bijvoorbeeld ineens ene Jamila Laoudadi, die ook al kwam vertellen dat moslims helemaal niet in een spagaat zitten. En ze kon het weten, want ze was zelf ook een moslim, dus vandaar. En daar was ineens ene Anniek --- ook wel Anniek van Loo --- die Peter verdedigt als 't allemaal wat te heet onder de voeten wordt. En de Siamese drieling Ronald, Rolf en Steef. En ene Stekkie. En ene Sanne van Vliet. En ene Annette. En powerallochtonessen Latifa en Fouzia. Potverdrie! Wat een boel volk was er ineens in de virtuele pen geklommen om de onwelvallige medereaguurders de mantel uit te vegen, om Peter en Hassnae te verdedigen, en om het vooral heel erg met de nieuwe forumdoctrine eens te zijn.

Gisteren reageerde Anniek weer; natuurlijk slaat ze braaf de vliegen bij Peter weg, en deelt ze typische verbeten sneren uit. Waar heb ik dat nou meer gezien? Ineens komt haar schrijfstijl me vaag bekend voor. Als Peter vervolgens reageert met "Hey Anniek! Neuken?", gaat mijn toverlampje branden. Heb ik niet nog steeds de inloggegevens van de server waar Frontaal Naakt op draait? En staat daar niet ook een logfile op van alle mensen die comments posten op de site? En staan er bij de comments geen IP-nummers vermeld, zodat te achterhalen valt vanaf welke PC de comments worden gepost? En ben ik ook niet een behoorlijk handige programmeur, die in een mum van tijd een scriptje kan klussen om eens te kijken hoe, wat en waar die IP-nummers nou precies vandaan komen? Nou, precies!

En wat blijkt? Peter en Hassnae posten in de regel vanaf een viertal verschillende IP-adressen. Dat is op zich niets vreemds; alletwee een PC thuis, en alletwee een PC op het werk. Maar moet ú nou voor de aardigheid eens raden waar de posts van Anniek, Sanne, Latifa, Stekkie, Ronald, Rolf, Steef, Annette, Fouzia en Jamila vandaan komen? Nee, het is niet waar, Lagonda --- toch niet van dezélfde IP-adressen? Jazeker, kijkbuiskindertjes, van dezélfde IP-adressen. Waarbij ik opmerk dat dit nog maar de nep-identiteiten betreft waarvan ik met zekerheid kan vaststellen dat ze nep zijn; er zijn er namelijk nog meer te vinden.

Zoekt u voor de aardigheid eens met Google op deze namen (zo bijvoorbeeld), en kijk eens wat voor een ténenkrommende een-twee-drietjes tussen Peter, Hassnae en allerlei gefingeerde schaduwreageerders u allemaal tegenkomt. Het patroon is altijd hetzelfde: Peter en/of Hassnae krijgen kritiek, en ineens duikt er een Stekkie of Rolf op die het helemaal met Peter en/of Hassnae eens is, en meehelpt de zondige reageerder in de hoek te zetten. Dodelijk serieus onder een schuilnaam het met jezelf eens zijn; het is treurig, hilarisch en vreeswekkend tegelijk.

Los van het feit dat de "ongesluierde opinies" die ons door de hoofdredactie worden beloofd op deze manier wel een erg rekbaar karakter krijgen, valt met name op hoe eenduidig schril, naargeestig, fanatiek en soms ronduit schofterig de toonzetting van de gefingeerde bijdragen is. Give a man a mask, and he will show his true face, schreef Oscar Wilde ooit. Maar dat geldt natuurlijk niet alleen voor mannen.

Maar beide patiënten hebben niks in de gaten. Want om met Theo van Gogh te spreken: het is altijd fijn als mensen het zo goed met zichzelf getroffen hebben. En zo is 't maar net. Ziet u het voor u? Peter en Hassnae die hun eigen forum volschrijven, samen achter de PC, en schaterlachend om de schuilnamen die ze verzinnen, en de opzetjes en tactiekjes die ze overleggen? Hoe ze samen besluiten "wie er deugt" en "wie er niet deugt"? En hoe ze samen intens tevreden zijn met het gelijk dat ze voor zichzelf scheppen? Want iedereen op 't forum moet snappen wat zij ook snappen, en alle middelen zijn natuurlijk geoorloofd om dit voor elkaar te krijgen. Alles voor de goede zaak, nietwaar? En die paar vervelende reageerders die maar steeds met kritiek aan komen zetten, daar wordt niet eens meer naar geluisterd. Die zijn afvallig, en mogen dus beschimpt, bespot en weggeschreeuwd worden.

Ik heb het al zo vaak geschreven, en ik blijf het maar herhalen: de grootste problemen in deze wereld worden gecreëerd door mensen in machtsposities; door lieden die menen dat ze het recht hebben om anderen hun wereldbeeld op te dringen, de wet voor te schrijven, en te vertellen wat ze allemaal verkeerd doen en denken. Soms gaat dit goed, maar meestal gaat het fout. Macht corrumpeert namelijk niet; macht zorgt er enkel voor dat de reeds aanwezige corrumpering wordt uitvergroot. Want geef een onrijp mens de touwtjes in hadden, en binnen afzienbare tijd komen alle tekortkomingen van het ego in megaformaat naar het oppervlak. En dan begint het konkelen, dwingen en intimideren. Dan wordt er niet meer gediscussieerd, nee, dan moet er enkel kritiekloos aanvaard worden, en dan is het de bedoeling dat de ondergeschikten blind varen op jouw hoogstaande overtuigingen en ongetwijfeld allerbeste bedoelingen.

En dan steekt dus ook de Zwarte Kunst de kop weer op: het moedwillig aanwenden van leugens, bedrog en illusies om een vals wereldbeeld te scheppen en te propageren. Een wereldbeeld waarbinnen met behulp van smoke and mirrors het kostbare gelijk kloppend wordt gemaakt. Het is een ijzeren wet: mensen in een machtspositie gaan vroeger of later altijd de boel besodemieteren, of dat nu Bush, Poetin of Peter Breedveld betreft. Wat wil je ook anders?

Maar 't is goed zo. Lagonda is er weer. Moedig Voorwaartsch!

PS> Oh, en Lydia!

Wenken voor een goed huwelijk

2008-03-05T20:41:00.001+01:00

"Zul je het goed onthouden, JP? Niet gelijk op die clitoris afstormen, maar éérst een beetje opwarmen, hè? Weet je het nog?"

"Jaja, rondjes maken mijn, eh, tong op haar, eh... dijen..?"

"BINNENKANT dijen, JP! Bìnnenkant dijen! Heel belangrijk!"

"Jaja, bìnnenkant, natuurlijk..."

"Mooi zo! Doe je best, jongen!"

"Ja, Nicholas, zal ik doen! Bedankt!"

"Niks te danken, JP. En de groeten aan je vrouw!"

Majesteit!

2007-10-24T14:17:00.001+02:00

Een nederig onderdaan vraagt beleefd doch dringend uw aandacht. Want na het lezen van de berichten in de krant bewolkt mijn gemoed, en gevoelens van diep medeleven gaan naar U uit. Ons land, Uw land, staat voortaan in het buitenland officieel te boek als een land vol lafbekken en labbekakken. Als ík al de aanvechting heb om in de spiegel mijn blik uit schaamte af te wenden, hoe moet het dan in hemelsnaam zijn om door God aan het hoofd te zijn geplaatst van een land vol lafbekken en labbekakken? Neen, U bent waarlijk niet te benijden.

Het laatste nieuws betrof een petitie die door Franse intellectuelen in het leven is geroepen met als doel Ayaan Hirsi Ali een veilig onderkomen in Frankrijk te verschaffen, omdat wij weigeren haar beveiliging nog verder te betalen. Ach, zegt U maar niets meer, Majesteit! U als geen ander weet hoe beschamend benepen de krentenwegersmentaliteit van Uw volkje kan zijn. U als geen ander kent de bangelijke kruideniersziel van de Nederlander, die zich bij de minste of geringste beroering luidruchtig distantieert van iedere aansprakelijkheid, zijn huis invlucht, de gordijnen dichttrekt, en onder de tafel in de keuken bij kaarslicht het vallen van de schemer handenwringend belijdt.

Want is het niet zonneklaar dat een vrouw als Ayaan die gelijk Uzelve, als ik zo vrij mag zijn, met een haast vanzelfsprekende Koninklijkheid bekleed lijkt te zijn, Uw volste respect geniet? Zij spreekt zich uit voor het vrije woord, zij neemt de handschoen op tegen de tirannen die ons licht proberen te doven, en zij beschermt met haar eigen leven de waarden en vrijheden die ons volk, onder aanvoering van Uw dappere voorvaderen, aan de duisternis ontworsteld hebben. Het spreekt vanzelf dat U helse pijnen lijdt zodra deze Koninklijke zielsverwant zich de schofferingen van ons kabinet moet laten welgevallen, en dat de wijze waarop Uw lafhartige onderdanen de ongeregeldheden rond haar naturalisatieaanvraag van harte aangrijpen om hun schijterige verraad te rechtvaardigheden, U diepe krassen op Uw soevereine ziel bezorgt. En ach, Majesteit, U bent toch wel zo sportief dat U deze laatste kwestie door de vingers kunt zien? Want, en gelieve U mij de volgende kwinkslag te permitteren, bent U niet Zélf ook uiterst ambigu waar het Uw exacte naam, Uw exacte afkomst en Uw exacte verjaardag betreft?

Maar Majesteit, ik snap dat U het te druk heeft met andere zaken. De geplande overname van de BV Nederland door de NV Europa prijkt urgent bovenaan de agenda, en het morrende voetvolk, dat met haar recalcitrante "Nee!" zo'n ernstige spaak in het wiel heeft gestoken, dient zorgvuldig de mond gesnoerd en van haar grondrechten bestolen te worden. Ik begrijp dat het detoneren van de Nederlandse volksaard een noodzakelijke stap is in dit proces, en dat U deze lastige taak heeft gedelegeerd aan het meest tot de verbeelding sprekende lid van 't Koninklijk Huis, maar wat jammer dat het allemaal zo anders gelopen is dan U had verwacht. Dat het volk prinses Mabel niet op haar woord gelooft, is nog wel te verklaren, maar wie had nu verwacht dat zelfs het aandoenlijke Spaanse accent van prinses Máxima niet in staat zou blijken het gepeupel te begoochelen? Waar gaat de wereld heen, als zelfs de Kroon niet meer weet hoe Haar onderdanen beredderd dienen te worden? Ach, waar is toch de tijd gebleven dat 't grauw zich liet temmen met een defilé, een gouden koets en een koekhappende Prins-gemaal?

En ik begrijp volkomen dat dergelijke perikelen uw volledige aandacht opeisen. Want ik weet ook wel dat U namelijk niets liever zou doen dan Zelf de beveiliging van Ayaan Hirsi Ali ferm ter hand te nemen en uit eigen belastingvrije zak te bekostigen. U bent immers van adel, en van louter licht en goedertierenheid vervuld, en daarom is het me volkomen duidelijk dat U, Majesteit, natuurlijk staat te popelen om, gelijk de telgen uit Uw heldhaftige geslacht, de daad bij het woord te voegen, en als een ware Monarch uw adeldom te tonen teneinde het volk tot nobel voorbeeld te strekken. Want U voelt uiteraard Zelf ook wel aan dat Uw práchtige redevoeringen over vrijheid en warme medemenselijkheid, dewelke U rond kersttijd tot Uw onderdanen pleegt te richten, zich laten reduceren tot gemakzuchtige prietpraat als de begrippen die U hanteert niet van concrete invulling worden voorzien zodra 't erop aankomt. Noblesse oblige, is 't immers niet?

Ach, ik zou 't U zo gunnen dat U tijd en gelegenheid krijgt om U op korte termijn doortastend over deze kwestie te ontfermen, en met het maken van juiste morele keuzes het land weet te behoeden voor gezichtsverlies, dubbelhartigheid en verdere teloorgang. "Ik zal handhaven!", belooft ons immers het trotse wapenschild Uwer voorvaderen. Hoe moet het dappere Oranjebloed in Uw aderen kloppen van ridderlijkheid, nu voor Ú het moment daar is om na 27 grijze dienstjaren ten lange leste Uw Koninklijk stempel op de geschiedenis te drukken, en Uw naam voor de eeuwigheid in eervolle glorie te bezegelen?

Dus komaan, Majesteit! Halali Halala! Ten strijde! Veel moeite hoeft 't niet te kosten. Ontbied de lakeien van de dagbladen ten paleize, en laat hen weten dat het U heeft behaagd de bescherming van Ayaan Hirsi Ali ter hand te nemen. Laat de wereld weten dat Ayaan niets meer te vrezen heeft; over haar lijf en leden waakt voortaan de Koninklijke Garde der Nederlandse Troon! Laat Uw onderdanen weten dat hun Vorst vóóraan op de barricades te vinden is om hun welbevinden en vrijheden te verdedigen! Laat die republikeinse Franse praatjesmakers maar eens zien wat daadwerkelijke Majesteit vermag! En laat de vijanden van ons Koninkrijk weten dat wij een fiere tegenstander zijn waar niet mee te spotten valt, en dat wij ons met hand en tand zullen verdedigen!

Met een strijdbare groet,

Uw onderdaan,

Lagonda

Knetter

2007-09-09T15:13:00.000+02:00

Het was weer fijn prijsschieten bij Neuklat en Tochtstrip verleden week. Geert Wilders had namelijk gezegd dat Mevrouw de Prachtwijkminister knettergek was, en tsja, dat kon de publieke omroep natuurlijk niet onbesproken laten. Want Mevrouw de Prachtwijkminister, daar moeten we allemaal heel erg blij mee zijn. De vorige minister, Mevrouw de Ikdoewatikzegminister, dat was namelijk een ontzettend naar, vervelend en kwaadaardig mens, en we moeten dus God op onze knieën danken dat we nu een Mevrouw de Prachtwijkminister hebben. Er was een verschrikte Jeroen Krabbé, die heel geloofwaardig een verschrikte Jeroen Krabbé acteerde, echt subliem. Ook was er ene meneer Thomése, die schrijft en pruttelt en die zijn zieltje ergens in de jaren zestig heeft laten liggen, in elk geval te oordelen naar zijn ontplofte partnerruilcoupe, waarmee hij waarschijnlijk de bedoeling heeft subtiel zijn vrijgevochten inborst onder de aandacht te brengen. Wantrouw mannen met lang wild haar: mannen met lang wild haar vinden zichzelf vaak heel erg in orde, en hebben in hun ijdelheid zelfs besloten om dit sentiment aan de wereld kenbaar te maken.

En ach, wat was iedereen het er toch over eens dat "die Wilders" een naar bijverschijnsel van onze anti-intellectuele samenleving was, en wat was het toch begrijpelijk dat je daar niet zomaar met argumenten mee in discussie ging. Wilders is namelijk zó abject, daar hoef je geen argumenten tegen te hebben. Zo simpel is dat. En dat kwam meneer Thomése goed uit, want hij vond toch al dat het praten over landsbestuur maar beter niet aan platte burgers overgelaten kon worden. De discussie ging zoals gewoonlijk dus wéér over de toonzetting, en wat dat betreft waren Wilders' uitspraken natuurlijk gefundenes Fressen. Mevrouw de Prachtwijkminister liet zich uitgebreid feliciteren met het feit dat ze niet op al "die vreselijke scheldkanonnades" was ingegaan, en haalde schamperig haar schouders op. Tsja, zo'n Wilders, wat moeten we ermee, toch? Het is dom geschreeuw zonder enige inhoud waar we over zouden kunnen debatteren. Dus, besloot ze, voortaan zou ze hem gewoon maar zijn grammofoonplaat laten afdraaien; tien minuten per dag leeg laten lopen, en dan over tot de orde van dag.

En het idee ook! Alsof een minister knettergek zou kunnen zijn, ha! Ministers zijn zonder uitzondering zeer capabele, stabiele en integere mensen --- dat weet iedereen. Ze spreken ook altijd de waarheid, en zullen nooit hun persoonlijke belangen laten prevaleren boven het landsbelang. Natuurlijk kan een minister zijn ideeën omtrent landbestuur wel ontlenen aan een religie, of aan een ideologie, maar een minister zal nooit of te nimmer toestaan dat dit zijn blik vertroebelt; een minister zal indien zijn ideologie te kort blijkt te schieten er altijd voor kiezen om pragmatisch te werk te gaan, en onbevangen en onbevooroordeeld het meest optimale beleid uit te stippelen. Verder hebben ministers natuurlijk een broertje dood aan machtspolitiek, en zorgen zij ervoor met behulp van dagelijkse zelfkastijding hun persoonlijke machtsdriften, hun ego en hun ijdelheden in toom te houden. Dus een minister die knettergek is: ondenkbaar!

"Ik wil dat de Islam zich in Nederland thuisvoelt", heeft Mevrouw de Prachtwijkminister zich laten ontvallen. Nou, nou, wat een nobel streven is me dat! En zo knus ook --- ik word er al helemaal warm van. Dus ik zou zeggen, laten we eens gezellig rondkijken in al die islamitische landen om te zien waar de Islam zich zoal bij thuisvoelt, en dan proberen we dat ook in ons land van de grond te tillen. Daar zijn vast subsidies voor. Om te beginnen moeten we wel onze regering natuurlijk gelijk naar huis sturen. Een volk met inspraak, daar heeft Allah niet zoveel mee. Laten we dus snel van Nederland een religieuze dictatuur, alleenheerschappij, of militair regime maken. Dat is lekker vertrouwd voor de islam. Verder voelt de islam zich thuis bij armoede, bij intellectuele schraalheid, bij vrouwen die geen bal te vertellen hebben en gewoon in de keuken blijven zitten, bij homo's die zich ergens halverwege een hijskraan en de grond bevinden, bij het onweerlegbare woord van Allah, en natuurlijk bij strijd, lijf- en doodstraffen en ander onheil.

Als Mevrouw de Prachtwijkminister dus zegt dat ze graag heeft dat de islam zich in ons land thuis moet voelen, dan kan dat twee dingen betekenen: ofwel Mevrouw de Prachtwijkminister begrijpt niet helemaal waar de islam zich bij thuisvoelt, wat voor een Minister van Prachtwijken natuurlijk niet echt passend is, ofwel Mevrouw de Prachtwijkminister begrijpt wél waar de islam zich bij thuisvoelt, en lijkt het haar op de een of andere manier een goed idee dat Nederland meer gaat lijken op een islamitisch land. Ze is lid geweest van de CPN, dus deze laatste visie kan ik niet geheel uitsluiten. Communisten houden van maatschappelijke rotzooi, omdat zij menen dat dit de revolutie bevorderd.

Verder heeft ze gesteld dat ze graag heeft dat de islam hier "wortel schiet", opdat er een "joods-christelijk-islamitische cultuur" in Nederland zal ontstaan. Dat klinkt ook alweer reuze gezellig, en ook hiervan zeg ik: kijk eens rond in de rest van de wereld. Waar vinden we een joods-christelijke-islamitische cultuur, en hoe gezellig is het daar? Eens kijken... erm... in Israël, bijvoorbeeld? Dat is toch best joods-christelijk-islamitisch, zou je zeggen. Met name in Jeruzalem is het al ruim duizend jaar groot feest; daar wordt namelijk dagelijks de joods-christelijk-islamitische cultuur in al haar uitbundigheid gevierd. En Jeruzalem, nou, dat lijkt me nou echt een nastrevenswaardig voorbeeld van waar het met Nederland naartoe moet. Mooi hoor, al die beveiliging, en die hermetisch afgesloten wijken. Ik kan niet wachten tot het hier ook zover is. Goed dat Mevrouw de Prachtwijkminister zo grondig over haar doelstellingen heeft nagedacht.

En verder meen ik toch dat we de laatste jaren veel gepraat hebben over de plek van de islam in onze samenleving, en over de onwenselijke gedragingen van sommigen die zich moslim noemen. En ik dacht dat het inmiddels wel duidelijk was dat het multiculturalisme gefaald heeft, en dat inmiddels duidelijk was dat Marokkaanse jongens meer hebben aan een VWO-diploma dan aan een gesubsidieerde moskee, of een geschilderde voorgevel. En ik dacht dat het inmiddels duidelijk was dat er facetten aan de islam kleven die onverenigbaar zijn en blijven met de Westerse samenleving, en dat we moeten inzetten op de stimulering van een verlichte en verdunde vorm van de islam --- een islam dus, die opgehouden is de islam te zijn, en tevens de enige vorm van de islam die in het Westen kan bestaan. Alleen, de uitspraken van Mevrouw de Prachtwijkminister maken duidelijk dat deze inzichten helemaal aan haar voorbij zijn gegaan, en dat wat haar betreft dit verlichtingsproces helemaal niet hoeft plaats te vinden. De islam mag van haar blijkbaar blijven zoals zij is; daar hoeft geen verlichtingsslag overheen, nee, *wij* moeten er enkel voor zorgen dat deze onaangepaste islam zich hier thuis voelt, en als beloning wordt onze samenleving daar nóg een stukje multicultureler van. Joepie!

Ik weet niet of Mevrouw de Prachtwijkminister knettergek is, maar een waanstoornis en ernstig in ontkenning --- beslist!

In het Engels

2007-08-25T16:40:00.000+02:00

Ik ben al een hele tijd van plan om, op aandringen van een paar fans in het buitenland, een aantal van mijn columns naar het Engels te vertalen. Dat is nog een hele klus, maar de eerste is in elk geval klaar:

http://lagondaenglish.blogspot.com/

Voor correcties, mooiere formuleringen en algeheel beter Engels, houd ik me uiteraard aanbevolen.

Vuilnis

2007-08-21T13:06:00.001+02:00

Voor vandaag een beetje een vies columpje. Ik wil het namelijk gaan hebben over de PvdA, maar wat ik ook probeer, het lukt me maar niet om over dit onderwerp iets hoogwaardigs op papier te krijgen. Want als ik aan de PvdA denk, dan vult mijn hoofd zich prompt met allerlei ranzige associaties. Misschien ligt het aan mij, en kunt u gewoon wel naar Marcel van Dam kijken zonder u af te vragen waar die bruine tanden van hem precies naar ruiken, en of dit op de een of andere manier samenhangt met het sociaal-democratisch gedachtegoed, maar mij lukt dat in elk geval niet. De duistere associaties die de PvdA bij me oproept zijn normaliter nogal vluchtig van aard, maar de laatste paar weken heeft de partij het bij herhaling zo bont gemaakt, dat mijn reguliere gedachten zelfs overspoelt dreigen te raken van al het bezinksel dat de PvdA uit de riolen van mijn Id weet op te dreggen. Tijd voor een kleine catharsis, dus. Daalt u even mee af?

Als ik aan de PvdA denk, dan dringen zich de gedragingen van een ex-collega aan me op. Deze dame had haar sporen verdiend in het vakbondswereldje, waar ze het, naar eigen zeggen, ver had geschopt. Alles aan haar, van haar praatjes tot haar morsige uiterlijk, ademde PvdA. Ze was zo overtuigd van haar superieure kijk op hoe het allemaal scharnierde in het leven, dat ze nooit de adviezen van management of collega's aannam; ze legde liever zelf uit hoe het ze het zag. Niemand heeft haar ooit op enige ijver kunnen betrappen, behalve toen de medezeggenschapsraad werd opgericht. Prompt nam ze het voortouw, en hield leuterverhalen over "stukjes solidariteit" en "een vuist maken". Binnen anderhalf jaar had ze het wel gezien, en op een dag vertelde ze glunderend dat ze een andere baan had. "Bij een gesubsidieerde zorgorganisatie. Lekker links!", en ze keer erbij alsof ze verwachtte dat ik heel blij voor haar was. "Werk je nog mee aan de beurs?", vroeg ik haar. Het was het grootste project van het jaar, en iedereen binnen de organisatie draaide overuren om alles op tijd af te krijgen. "Oh nee!", antwoordde ze samenzweerderig. "Ik heb nooit mijn contract ondertekend, dus ik heb lekker geen opzegtermijn. Ik ga me maandag ziekmelden, en drie weken voor de beurs neem ik gewoon al mijn vakantiedagen op, en dan ben ik weg, haha!". Jaja, voor solidariteit moet je toch echt bij de PvdA zijn.

Als ik aan de PvdA denk, dan zie ik hoe een jeremiërend brok zure zeentjeszult als Marcel van Dam vanuit zijn van burgergeld betaalde buitenhuis huilpamfletten de wereld instuurt over "schrijnende sociale ongelijkheid" en "de perfide graaicultuur in het bedrijfsleven". Soms vraag ik me af hoe Marcel van Dam zijn dagen slijt; hoe hij heimelijk naar de badkamer sluipt met een beduimeld boek van Heinrich Böll onder de arm. Hoe hij al lezend een stijve krijgt van het idee dat hij, de Socratische Gezalfde, er ooit nog eens in zal slagen om met een praatprogramma de De Rode Heilstaat te stichten. Hoe hij vervolgens dan toch maar aan het rukken slaat, en met zijn broek om de enkels naar de wastafel strompelt. Hoe hij, met één hand zijn lul naar beneden richtend, het laatste overgebleven flesje Exota met de brede kant zijn benauwde VARA-ster inwerkt, om vervolgens kuchend klaar te komen. En hoe hij, terwijl hij zijn gele rokerszaad wegspoelt, onder zijn adem mompelt: "U bent een minderwaardig mens! Dat bent u! Een Eichmann!". Jaja, voor een hoogstaande moraal moet je toch echt bij de PvdA zijn.

Als ik aan de PvdA denk, dan zie ik indrukwekkende en stokoude kristallijnen structuren; ondoordringbare stelsels van gefossiliseerde subsidiesponzen, verkalkte vriendjespolitiek en versteend ideologisch dogmatisme, vastgekoekt aan de PvdA als wier en kokkels op een walvis. Gemeentes en provincies zijn helemaal verstopt met incompetente doerakken, hun goedkope ideologische kletspraatjes, hun prijzige declaraties en hun vergulde lijntjes met de lokale subsidiepotjes. De meest recente haarverkleving in het doucheputje van de BV Nederland heet Bert Koenders, die voor zijn vrindjes van een of ander adviesbureau driekwart miljoen euro regelde voor een dikkelulfestival waar u nog nooit van heeft gehoord. Jaja, voor een eerlijke herverdeling van middelen moet je toch echt bij de PvdA zijn.

Als ik aan de PvdA denk, dan gaan mijn gedachten uit naar mietjehomow Wouter Bos, die er met zijn lekkere kontje steeds meer achter begint te komen wat voor een betekenisloze natte scheet hij eigenlijk is. Dit vreselijke besef begint met de dag meer vorm te krijgen in het hoofdje van Wouter, en aan de getergde krampkop die hij inmiddels heeft, zou ik een aparte column kunnen wijden. Bij elke kritische vraag die hij krijgt voorgeschoteld, zie je hoe hij helse pijnen lijdt, en hoe de machteloze verontwaardiging door zijn ogen schiet --- als een brugpieper die toeziet hoe zijn boekentas op het fietsenhok wordt gegooid. Zuchtend en smalend kijkt Wouter naar de grond, stelt zich voor hoe hij op de schoenen van zijn interviewer spuwt, en trekt zijn lippen nog wat strakker naar beneden. Je hóórt hem haast denken: 'Waarom moet ik dit nu weer uitleggen? Waarom gaat het allemaal niet vanzelf, omdat ik zo geweldig ben? Waarom dwingt mijn intelligentie niet volautomatisch autoriteit af? Ik was toch ooit het slimste jongetje van de klas? Waar is het mis gegaan? Was ik maar dood!'.

Soms stel ik me voor dat hij, nét onder de blik van de camera, heel nauwkeurig en geconcentreerd een drol van exact 2 centimeter doorsnee probeert uit te kakken. Maar als hij voelt dat, wegens een falende beheersing van zijn sphincter ani, zijn drol iets dikker of iets dunner uitvalt, dan straft hij zichzelf door even heel hard in zijn PvdA-scrotum te knijpen. En hoewel dit alles zich geheel buiten beeld afspeelt, kunnen we op het zwoegende gelaat van Wouter deze innerlijke oorlog op de voet volgen. Gemengde gevoelens strijden er om voorrang, en komen tot uitdrukking in hele series van prachtige fronsen, kaakklemmen en grimassen. Je ziet óf hoe hij met een anaal-retentieve toewijding krampachtig geacteerde blijmoedigheid d'r uit poept, óf hoe hij zichzelf teleurstelt, vervloekt en rigoureus tuchtigt. Ik vind het persoonlijk een feest om naar te kijken, en zie reikhalzend uit naar zijn spontane zelfontbranding. Jaja, voor doortastend leiderschap moet je toch echt bij de PvdA zijn.

Altijd als ik aan de PvdA denk, dan denk ik aan het NOS Journaal, en wat voor een vrolijke boel het er laatst toch was. Philip Freriks had slingers opgehangen, Gerard Arninkhof had een mal hoedje opgezet, en de moeder van Aldith Hunkar ging rond met een grote schaal vol gebakken kipvleugeltjes. Er was groot nieuws! Brokkenpiloot Jan Pronk had zich kandidaat gesteld voor het voorzitterschap van de PvdA! Tsja. Laat ik nou gehoopt hebben dat we na Jan's stille aftocht in Sudan alleen nog maar af en toe in de krant zouden lezen wat voor linkse wroegingscheet de man nu weer dwars zit, maar nee, Jan gaat de partij weer terug op de rode rails zetten, en de mensjes van het journaal konden haast niet wachten tot het zover was. Maar, eerlijk is eerlijk; in tijden van nood bewijst Pronk waardevolle diensten. Ik ben namelijk reuze benieuwd uit welke verkleefde subsidiekokkel hij weer een chanteerbare Volkert van der G. op weet te duikelen om in casu Geert Wilders de trekker over te halen. Jaja, de PvdA werkt hard aan een ontspannen maatschappij.

En als ik aan de PvdA denk, dan zie ik hoe goedwillende naïevelingen als Eddy Terstal of Efshan Jami vermalen worden tussen de ego's van gehaaide politici die door al die idealisten hun goudomrande status quo in gevaar zien komen. En ik zie de al even naïeve idioten die steeds maar op de PvdA blijven stemmen, omdat ze dat vroeger zo geleerd hebben, of omdat ze menen dat de PvdA daadwerkelijk nog opkomt voor maatschappelijk belangen. Mensen die niet snappen hoeveel vuile streken je met mooie woorden kunt flikken; die niet kunnen geloven dat een partij met van die hoogdravende idealen zo rot en corrupt kan zijn; die niet begrijpen dat deze partij veel te groot en machtig is geworden, en inmiddels enkel nog wordt bevolkt door lieden die van harte bereid zijn in ruil voor kamerzetels hun principes te kelen, en elke denkbare leugen als waarheid te verkondigen. Jaja, voor de PvdA telt iedereen mee!

Maar weet u waar ik met name aan moet denken als ik aan de PvdA denk? Aan vuilnis. Een overvolle, vettige afvalbak bij de McDonalds, een septische tank waar de ontlasting van een compleet campingseizoen inzit, of de rotzooi op een verlaten Lowlands-terrein. Mensenmassa's zijn immers onzindelijk, want in de massa hoeft niemand zich nog ergens verantwoordelijk voor te voelen; ach, ik pleur het hier gewoon neer, dan komt het vast wel goed. In haar strijd om kamerzetels is de PvdA een partijpolitieke vuilnisbelt geworden, waar de onwelvoeglijke kuddemens zijn overtollige en halfafgekloven idealisme deponeert; ach, ik stem maar PvdA, dan komt het vast wel goed. En de onkritische massa maakt de weg vrij voor hypocrisie, corruptie, incompetentie en machtsmisbruik, en ook daar voelt niemand zich meer verantwoordelijk voor. Daarom is de PvdA bij uitstek een partij geworden waarin alleen politici met de meest bedenkelijke drijfveren kunnen gedijen --- een vuilnisbelt trekt nou eenmaal schimmels en ratten aan.

Heilig Voornemen

2007-07-23T14:37:00.000+02:00

Ik zweer op het graf van mijn vader deze Heilige Eed, die ik hierbij bekrachtig met een plengoffer van bloed en tranen, waarbij ik mijn geslacht --- de jongens én de meisjes --- tot in de twintigste generatie vervloek met hele kleine penissen indien ik ooit nog deze Heilige Eed verbreek; ik zal nooit nooit nooit nooit nooit nooit nooit nooit, nee, nóóit meer eten in een AC-restaurant.

Protesjt

2007-05-24T21:02:00.000+02:00

'Ja, Gerard, ik sta hier midden tussen de ongeregeldheden. Het is echt een enorme puinzooi, maar we hebben een van de relschoppers bereid gevonden voor de camera zijn verhaal te doen. Vertel eens, hoe heet je?'

'Nedim'

'Nou Nedim, wat is hier allemaal aan de hand? Waarom toch die woede?'

'Iesj sosjaal protesjt'

'Wat?'

'Sosjaal protesjt'

'Maar waar protesteren jullie dan tegen?'

'Wai protesjtieren tegen ons achtergesjteld maatschappelaik posjitie'

'Ah, juist. Maar moet dat op deze manier dan? Door een voetbalwedstrijd te verstoren?'

'Ja, daar hebben wai vanoit onsj werkgroep goed over nagedacht. Voetbal heeft bai oitsjtek aandacht van decadente patrisjiersklassje. Alle ogen sjain op onsj gericht, zodat politieke sjtatement doidelaik wordt gezien. Jai begraip?'

'Dus jullie zijn geen bende dolgedraaid tuig?'

'Nee nee, besjlisjt niet! Wai wil aan bourgeoisjie duidelaik maak dat hoidige consjumentarisme en wetenschapsjposjitivisjme in faite een maatschappelaik cul-de-sjac isj, en dat sjai zich neer moet leg bai conflictsjociologisch paradigma.'

'Hoe bedoel je dat?'

'Nou ja, zolang moedwillige onderdrukking en ontkenning van onsj groep de sjociale realitait iesj, sjullen volgens Marcusje altaid conflict blaiven ontsjtaan. Dat punt wil wai vandaag dusj maak.'

'En jullie zijn allemaal bezig vanuit die visie? Wow! Die jongen daar ook?'

'Ja, iesj Faoud.'

'Die daar die grensrechter probeert te wurgen?'

'Ja, dat iesj Faoud. Faoud iesj coeltureel antropoloog, en hij geeft dusj op dit moment vorm aan sjain opvattingen over Hegeliaansje meesjter-knecht dialectiek. Daar ging sjain sjcriptie ook over.'

'Hegel ... da's al lang geleden. Leg eens uit?'

'Hegel definieerde vervreemding van de Waarheid in pejoratief sjin, hetgeen tot sjtructurele ongelaikhaid laidt, jai begaip? Sosjaal cohesjie niet kan besjtaan vanwege dees vervreemding.'

'Ah-ha! En jullie zijn als het ware de mens die nog het dichtst in de buurt van Waarheid zijn gebleven? De bon sauvage, als het ware?'

'Daar komt het op sjich wel op neer, al heb ik niksj met Roussjeau. Moet jai met Otman over praten --- die sjtaat daar triboene af te breken. Maar ik niet hou van woord 'sjauvage'. Wai sjain geen wilden niet sjain, jai begraip?'

'Nee, natuurlijk niet! En die jongens die daar die speler op zijn knieen trappen?'

'Dat sjain Rafik en Edouan. Doidelijk liefhebbersj van Feuerbach. Sje protesjtieren hier tegen het hisjtorisch materialisjme.'

'Door op iemand zijn knieen te trappen?'

'Ja, iesj protesjt tegen heersende klassje, he? Ondanksj de teloorgang van het Ancien Régime blaikt dat de heersjersklassje altaid iesj blaiven besjtaan. Volgensj sjtructueel functionalisjme iesj dees actie dusj volkomen verklaarbaar en rechtvaardig. Daar kan niemand ietsj aan doen.'

'Nou, Nedim, ik ben blij te horen dat deze actie niet voor niks. Bedankt voor je uitleg! Het maakt een hoop duidelijk; mensen zouden eens kunnen denken dat jullie hooligans zijn!'

'Wat sjeg jai daar? Wil jai dood of zo? Hooligansj? Wij sjain niet van sjtraat hoor!'

'Nou, ik ben blij dat dat duidelijk is! Gerard, terug naar de studio!'

Blogtag

2007-01-14T23:24:00.000+01:00

Goed, nou ja. Even iets anders. Ik ben dus ge-blog-tagged, door Peter Breedveld van Frontaal Naakt. Het is blijkbaar de bedoeling om 5 anekdotes over jezelf te vertellen, en vervolgens 5 andere bloggers te "taggen", die ook weer 5 anekdotes etc. etc. Maar goed, ik wil niet flauw doen. Hier alvast 5 verhalen uit mijn boeiende leven --- de lijst met mijn beoogde slachtoffers volgt later.

1.
Voor het vak Nederlands diende elke leerling aan 't eind van het jaar 15 boekverslagen te kunnen overleggen. Nou had je van die leerlingen die braaf elke drie weken met een verslag op de proppen kwamen, maar uit de ijzeren discipline waarmee ik mijn weblog onderhoud, kunt u wellicht afleiden dat ik niet zo'n leerling was. Aan het eind van het schooljaar zat ik dus met een probleem: Waar o waar haal ik 15 boekverslagen vandaan?

Nu was mijn leraar Nederlands een pedant stuk onbenul, behept met een feilloos vertrouwen in zijn eigen intellect, maar niet in staat om de simpelste ambiguïteiten te doorzien. Met andere woorden: je kon hem alles wijsmaken. Nu had deze man een voorkeur voor mijn persoontje, omdat wij beiden de trotse bezitter waren van een heuse PC. Er ging geen les voorbij zonder dat hij (tot ergernis van mijzelf en de rest van de klas) aan dit gegeven refereerde, en glunderende betogen hield over hoe hij en ik de herauten waren van een nieuwe tijd, ver verheven boven de computerloze holbewoners die de klas bevolkten.

Het begon me steeds meer moeite te kosten mijn klasgenoten ervan te overtuigen dat ook ik de slijmerijen van deze janjurk zat was. Ik bedacht een ge-ni-aal plan waarmee ik tegelijkertijd mijn leraar Nederlands kon straffen en tevens de kwestie van de ontbrekende boekverslagen op kon lossen.

Met neme een 15-tal grafische bestanden. Deze hernoemt men naar diverse meesterwerken uit de vaderlandse literatuur, en voorziet men tevens van een .DOC-extensie. Vervolgens zette men deze gemangelde bestanden op een floppy-disk.

Tijdens de laatste les Nederlands leverde ik deze disk ("Ja meneer, het papier van de printer was op, dus moet het maar even zo. Niet erg, toch?") in bij mijn docent. Hij kwam ter plekke klaar. Hij greep de disk, verhief zich uit zijn stoel, en wapperde mijn disk, als was het een pauselijke bul, boven zijn hoofd heen-en-weer. Ik zie hem nog zo staan. "Ja, jongens en meisjes! Kijk maar eens goed! Hier gaat het naartoe, jawel! Com-pu-ter-on-der-wijs! De toekomst, dames en heren! De toekomst!".

De hele klas wist echter wat ik gedaan had. Hij stond voor lul.

De vakantie brak aan, en ik had niks meer van mijn docent vernomen over mijn verslagen. Ik ging er van uit dat hij er óf niet naar gekeken had, of dat hij bang was dat hij een heel onbenullige fout maakte, en dat daarom mijn verslagen niet goed werkten.

Echter, op een dag riep hij mij bij zich in zijn lokaal. Ook de docent handvaardigheid (die gold als een ware computerexpert --- hij had immers twéé computers) was opgetrommeld.
"Is er iets?", vroeg ik.
"Eh, ja, eh, kijk --- die floppy van jou, die doet het niet."
"Wat doet-ie niet?"
"Nou ja, ik krijg allemaal rare tekens op het scherm.", zei hij.
"Jullie hebben toch wel dezelfde tekstverwerker?", onderbrak de handvaardigheiddocent deskundig.
Dat bleek het geval te zijn.
"Hij zou het gewoon moeten doen", zei ik. "U heeft toch niks raars met die disk gedaan?"
"Nou, eh, ik moet je bekennen dat ik hem zes weken in mijn tas heb laten zitten. En die heeft de hele tijd op de verwarming gestaan. Ik heb wel eens gehoord dat dat niet zo goed is."
"Nou, mooi is dat!", foeterde ik. "Dat waren originele bestanden. Ik heb geen back-ups."
"Dan is er niets meer aan te doen.", sprak de handvaardigheiddocent kordaat.

Handenwringend bood de docent Nederlands mij duizend excuses aan. Ik liet een gebroken man achter. De maand daarop heeft hij zijn baan opgezegd, en is een ander leven begonnen als herder. Af en toe, als niemand kijkt, durft hij het aan om heel voorzichtig zijn radio een kwartiertje te laten spelen.

2.
Toen ik negen was, heb ik ooit vreselijk last gehad van constipatie. Ik zou niet meer weten wat ik precies gegeten had, maar ik zat in elk geval al dagen pótdicht. Peperkoek, gedroogde pruimen, en zelfs een mierenzoet middeltje van de drogist: het had allemaal niks geholpen. Mijn moeder begon zich zorgen te maken, en besloot de huisarts maar eens te bellen.

Deze huisarts nu was een geval apart. Een beer van een kerel, met een stem van buskruit, en zo kippig als een Siamese kat. Hij had enorme, eeltige knuisten waar hij je tijdens onderzoeken de nodige blauwe plekken mee bezorgde. Hij was er een van de oude stempel, en hield niet van flauwekul; alle kinderen die hij ter wereld sleurde, werden bijvoorbeeld gewoon op het hele uur in het bevolkingsregister bijgeschreven. Maar ondanks al deze tekortkomingen (en niet te vergeten zijn beruchte voorliefde voor ouwe klare), stond hij bekend als een zeer bekwame huisarts. Deze man nu, ging mijn constipatie verhelpen.

Hij belde aan, blafte een groet, en liep gelijk met mijn moeder door naar boven. Op de trap informeerde hij wat de klacht was, en wat we er al aan gedaan hadden. “Joa, dan goan we moar es wa aanders proberen, woa?”. Hij beval me mijn broek te laten zakken, en op mijn buik te gaan liggen. Hij opende zijn dokterstas, en haalde er een, tsja, was wat het eigenlijk? Een soort van houten koker, met een lange dikke spuit aan de zijkant. Hij kneep één oog dicht, keek in de koker, en stak toen zonder opgaaf van redenen die spuit in mijn reet. Toen pakte hij zijn rooketui, en zijn tabaksblik, en begon doodkalm een pijp te stoppen. Deze stak hij nauwkeurig aan, en hij trok een aantal keren stevig aan het mondstuk. Toen bukte hij zich over mij heen, zette zijn lippen op de houten koker, en blies dikke rookwolken bij me naar binnen. “Agge mot goan, dan heur ik ’t wel, woa?”, raspte hij.

Nou, dat duurde niet lang. Na nog geen tien minuten uitroken was het raak. Ik trok eigenhandig dat ding uit mijn kont, en spurtte naar het toilet. “Toe maar!”, lachte hij ter aanmoediging.

Het moet een imposant gezicht geweest zijn; schijten terwijl er rookwolken uit je kont komen. De hele badkamer stond blauw, en er hing nog dagenlang een wonderlijke geur. Hoe dan ook, ik voelde mij heerlijk verlicht. Later leerde ik dat ik een rookklysma gekregen had van onze dorpschirurgijn. Een paardenmiddel, maar ik kan het van harte aanbevelen.

3.
Ik had net twee dagen mijn rijbewijs, en reed voor het eerst alleen in een auto. Ik vond dat een heel bijzondere ervaring, en voelde me voor het eerst ook echt "in de materiele wereld" volwassen. Het was een mooie zaterdagochtend, het was rustig op de weg, en ik reed naar bandrepetitie. Wie deed me wat? Ongemerkt trapte ik het gaspedaal steeds dieper in. Dat was ook nieuw --- echt hard rijden, zonder dat naast je gelijk iemand begint te jammeren. Radio aan, hard meezingen met de te repeteren nummers --- het ging echt lekker!

Maar plotseling, geloei, blauw zwaailicht. Politie! Achter me! En hij maakte een stopteken. Ik schrok me een hartverzakking, ging praktisch op mijn rem staan, en kwam voor mijn gevoel binnen anderhalve meter tot stilstand. Met het roodste hoofd dat ik ooit gehad heb, wachtte ik op wat komen ging. De deur van de politieauto ging open, en duizend gedachten gierden door mijn kop. "Wat kon er zijn? Hoe hard had ik gereden? Hoe hard mocht je hier eigenlijk?".

De agent bukte zich naar binnen. Het was een echte agent. Groot, dikke kop, snor. Hij keek niet blij.

"Rijbewijs", gromde hij. Met trillende handen overhandigde ik hem het document dat ik twee dagen eerder nog vol trots in ontvangst had genomen. Langdurig bekeek hij het roze papiertje.

"Zeg...", sprak de agent uiteindelijk.
"Ja, agent?"
"Dit rijbewijs heb jij nog niet zo lang, hè?"
"N-n-neee agent!"
"Zou zonde zijn om gelijk weer in te nemen, hè?"
"J-ja-jaa agent!"
"Hmja ... weet je hoe hard je reed?"
"N-n-nee agent!"
"Nee, dat dacht ik al ... ongeveer 150 was het."
"D-dat is teveel, agent!"
"Dat is heel veel te veel ... je mag hier 50. Ik zou je rijbewijs twee keer kunnen innemen."

Hij keek me doordringend aan. Ik had niks meer te zeggen, en ik kon wel janken. Wie moest ik straks bellen? Mijn moeder, of ze zelf even haar auto op wilde komen halen, met mij erbij?

De agent ging op zijn hurken zitten, keek me recht in de ogen, en priemde een vinger in mijn richting. "Als ik jou nog één keer hier zo pak, dan kom jij voor de rest van je leven nooit meer achter een stuur te zitten. Begrepen?". Hij stak mijn rijbewijs naar me uit, en ik pakte het aan. "Begrépen?", vroeg hij nog een keer. "J-j-ja, agent! Bedankt, agent!", stamelde ik. "Jaja. En nou opgesodemieterd", concludeerde hij.

Het duurde nog een kwartier voordat ik mijn auto durfde te starten, en verder te rijden. Ik heb de rest van de weg afgelegd met een gemiddelde snelheid van 29.2 km per uur, en kwam veel te laat bij de repetitie aan. En ja, tot op de dag van vandaag rijd ik op dat stuk weg nog steeds keurig 50.

4.
Mijn vader is jarig. We zijn in het ziekenhuis. Ik ben zeven jaar. Het is eind Februari, en het is een prachtige, kraakheldere winterdag. De zonneschermen zijn overal neergelaten, en zetten de kamer van mijn vader in een warme, oranje gloed. Er is veel familie, en iedereen is vrolijk. Het gaat goed met mijn vader; na drie hartaanvallen, en een jaar gesukkel, mag hij binnenkort naar huis. Hij is zelfs, na ruim 40 jaar, gestopt met roken. Hij lacht naar me, en iedereen weet het; alles komt goed. Zelfs de zon lijkt het te weten.

Ik ga op weg naar de kantine van het ziekenhuis. Ik heb geld meegekregen, en mag zelf iets lekkers uitzoeken voor mij en mijn neefjes uit de snoepautomaat. Ik heb de route naar de kantine al tientallen keren gelopen, maar deze keer raak ik de weg kwijt. Mijn gedachten zijn er niet bij; een verkeerde afslag, te vroeg naar links of rechts gegaan, geen idee. Ik kom in een gedeelte van het ziekenhuis dat in de schaduw ligt. Gelijk is het kouder, en donkerder. Enigszins in paniek loop ik een gang in die ik meen te herkennen. Op goed geluk duw ik een deur open; het is een ziekenkamer, waar een stokoude man in bed ligt. Hij heeft zijn blik op de deur gericht. Zijn ogen zijn wijdopen, maar leeg. Hij ziet mij niet. Zijn huid is vaalgeel, zijn gezicht is ingevallen. Hij vertrekt geen spier. “Sorry…”, mompel ik geschrokken, en trek snel de deur weer dicht.

In paniek loop ik in een draf door de gangen heen, en probeer mijn weg terug te vinden. Die man was dóód! Ik wist het zeker. Een dóde man. Ik heb een dóde man in het echt gezien!

Instinctief zoek ik de zon weer op, en kom uiteindelijk terecht in de kantine waar de snoepautomaat staat. Gehaast koop ik een paar “Raiders” en loop terug naar de kamer van mijn vader. “Is er iets?”, vraagt mijn moeder, maar ik schud mijn hoofd. Ik word niet echt meer vrolijk die dag.

Anderhalve week later gaat in de klas ineens de deur open. Mijn moeder staat huilend in de deuropening, en kan nauwelijks uit haar woorden komen. “Het ziekenhuis… ze hebben gebeld… ”

5.
Op een koude zondagavond kwam ik in kennelijke toestand mijn stamkroeg uitgerold. Dit was in een tijd dat ik nog wel eens met drank op achter het stuur kroop om naar huis te rijden. Ja, I know, kan niet, mag niet, heel fout, blablabla, --- maar ja --- tis toch gebeurd.

Anyway -- Ik stapte mijn auto (een aftandse Golf Diesel, bouwjaar 1782) in, en probeerde te starten. De motor gaf geen sjoege. Accu leeg, of liever gezegd: weer leeg. Bij de minste of geringste nachtvorst was het namelijk de bedoeling dat ik de accu uit de auto haalde om 's nachts aan de lader te leggen. Dit had ik verzuimd te doen. Ik vervloekte mezelf, en uit frustratie probeerde ik nog maar eens de motor tot leven te brengen.

Ineens werd er op het raampje getikt. Een politieagent! Godsamme --- zit ik hier met mijn zatte kop! Shitshitshitshitshitshitshit... ik pijnigde mijn benevelde hersens om een goed verhaal te bedenken, en draaide heel langzaam het raampje naar beneden.
"Goedenavond meneer!", klonk het olijk. "Problemen?"
"Eh ja, hij start niet."
"Ik hoorde het, ja. Klinkt niet best. We zullen eens kijken."
Maar plotseling fronste hij zijn wenkbrauwen. "Nou, u heeft goed gedronken! Klopt dat?"

Ik keek hem een eeuwigheid aan. En toen, uit het diepst van mijn hoofd, uit een plek die ik nooit meer heb teruggevonden, borrelde een wereldsmoes op. Volautomatisch hoorde ik mezelf het volgende zeggen:

"Jahaa, gedronken, ja, dat klopt inderdaad. Ruikt het zó erg? Ja? Hahaaa! Nou, goh! Maar ik gedronken, ja, inderdaad, haha! Dus. Maar, eh, ik ga dus ook zo met een taxi naar huis, natúúrlijk, maar, eh, het is hier dus morgen márkt, en dan staat mijn auto hier dus in de weg, en ik wilde hem dus alleen maar in die zijstraat daar parkeren, zodat ik hem morgen op kan halen, dus, want dan is het hier markt namelijk, dus, dan mag ik hem niet hier laten staan, dus, vandaar dat ik hem even weg wilde zetten, maar naar huis neem ik natuurlijk een taxi natuurlijk. Natuurlijk."

Verbaasd over de volmaakte logica van dit geïmproviseerde verhaal keek ik hem aan. Koortsig ging ik al mijn beweringen na. Klopte het? Wat ik had gezegd? Had ik nog ergens gaten laten zitten? Maar het was niet nodig: de agent was al gerustgesteld en hij begreep het helemaal.

"Ja, inderdaad. Anders hadden we hem morgen moeten wegslepen, haha! Heel goed van u! Ik zou willen dat mensen eens vaker wat verder vooruit dachten. Wacht maar! Kunt u even uitstappen?"

Hij nam plaats achter mijn stuur, opende de motorkap, en liet zijn collega de dienstwagen dichterbij rijden. Startkabels erbij, overstarten, vroem! Hij reed mijn auto naar de plek die ik had aangewezen, parkeerde hem keurig, betaalde parkeergeld tot 10.00 de volgende dag, en overhandigde mij de sleutels.

"Wel op tijd d'r bij zijn morgenochtend, anders heb je een parkeerboete. Dus uitslapen is er niet bij, haha!"
"Nou, geweldig jongens! Bedankt!", zei ik.
"Haha, nou, graag gedaan hoor. Nog een prettige avond!"

En weg waren ze. Ik ging terug de kroeg in, nam er nog een paar. En ben gewoon naar huis gereden, natuurlijk.

Het Unilever-model en de ingeblikte nachtschade

2006-11-24T16:52:00.000+01:00

Allemachtig, wat een ezels zijn we toch, u en ik! Zijn we d'r toch goddomme wéér gewoon ingetrapt! Verkiezingen! roept iedereen dan ineens, en voor je het weet kijk je naar stomvervelende lijsttrekkersdebatten, consulteer je online stemwijzers, en schrok je extra haastig je avondeten naar binnen om maar op tijd in het stemlokaal te zijn. En het maakt gewoon geen reet uit, haha! Ze zitten er gewoon allemaal weer, en lachen weer vrolijk mee. Jan-Petertje lacht blij, en Woutertje acteert wat traantje maar lacht dan gelukkig ook weer een beetje, en Markje haalt zijn schoudertjes op en lacht dan gewoon ook maar een beetje mee. Janneman lacht het meest van allemaal. En dat ene rare jongetje met zijn gebleekte kapsel, nou ja, daar praten we gewoon niet mee. Die moet maar in zijn eentje een beetje gaan lachen. Net zo makkelijk.

Kent u Unilever? Dat is een bedrijf dat zo groot en alomtegenwoordig is, dat u alles dat u eet en drinkt, alles waarmee u wast of poetst, alles dat u uitplast of -poept, ja, dat nagenoeg alle materie waaruit ons lichaam is opgetrokken op de een of andere manier van Unilever afkomstig is. Een soort van God met aandelen, zal ik maar zeggen.

Om de consument nou niet het nare idee te geven dat een enkel bedrijf zoveel facetten van hun leven beheerst, maakt Unilever gebruik van multi-channel branding. Dat is een marketingterm, dus het kan van alles betekenen, maar het komt er ongeveer op neer dat het beter is om niet één merk wasmiddel te fabriceren, maar zoveel merken als je market research taskforce kan bedenken. Eén wasmiddel voor de milieubewuste consument, één voor consumenten die geen geld hebben, één voor consumenten die van "gewoon" houden, één voor consumenten die alles kopen waar "nieuw" op staat, één voor consumenten die alles kopen waar "gratis 15% extra" op staat, en één voor consumenten die graag laten zien dat ze veel geld kunnen uitgeven.

Maar, ha ha, het maakt niet uit welk wasmiddel u koopt, want ze worden uiteindelijk allemaal bedacht, geproduceerd en vermarkt door Unilever. En raadt eens waar uw centjes uiteindelijk terecht komen? Juist! Netjes in het laatje van Unilever. Geen man overboord, alles onder controle, en iedereen mag meedoen, zolang Unilever er maar wel bij vaart. Platenmaatschappijen werken ook zo. Brave popliedjes voor de gemiddelde bakvis, en voor recalcitrante puberjongetjes die "tegen" zijn, wordt doodleuk een alternatief distributiekanaal met alternatieve schreeuwbandjes uit de grond gestampt. Zogenaamd onafhankelijk, maar via de achterdeur keurig deeluitmakend van de boekhouding van een van de vijf grote platenmaatschappijen. U wilt tegendraads zijn? Geen probleem; we verdienen er geen cent minder om.

En dat is ook hoe in Den Haag de etalage wordt ingericht. Eén partij voor kiezers die geen geld hebben, één voor milieubewuste kiezers, één voor kiezers die van "gewoon" houden, één voor kiezers die alles willen waar "nieuw" op staat, één waar "gratis 15% extra" op staat, en één voor kiezers die graag laten zien dat ze veel geld kunnen uitgeven. Links, rechts, midden, reli, groen, rood of dier --- het mag allemaal. Zelfs de tegendraadse Fortuynistische tegenstemmen worden keurig netjes via voorkeursstemmen op Verdonk afgevangen, en tikken achter de rug van Rutte fijn bij als zetels voor de VVD; als bekrachtiging van het establishment dus. Geen man overboord, alles onder controle, en iedereen mag meedoen.

Maar de SP dan? Dat is toch een hele radicale partij enzo? Met allemaal vernieuwende ideeën, en nog leunend op een echte ouderwetsche ideologie? Een sympathieke partij van en voor underdogs en outsiders? Welnee! Geen enkele vernieuwende outsiderpartij komt in Nederland zomaar ongestraft op 25 zetels terecht. Nee nee, uit de probleemloze greep naar de macht die Jan Marijnissen heeft mogen doen, kunnen we afleiden dat de SP inmiddels ook gewoon een product in het politieke assortiment van de BV Nederland is geworden. Geen krant of interviewer heeft onze Jan ook maar een strobreed in de weg gelegd. Was hij een échte politieke vernieuwer geweest, dan hadden de media een enorme bak stront over hem uitgestort, en had er al lang iemand de trekker overgehaald.

Ho ho, Lagonda! Je kan veel zeggen, maar Jan is één brok integriteit, die staat voor zijn idealen. Ja? Ik vraag me af of dat zo is. Ik wantrouw iedereen die zonodig vooraan wil lopen in een politieke beweging. Macht corrumpeert niet; macht trekt reeds gecorrumpeerde mensen aan --- heerszuchtige klootzakjes die iets willen *doen* met macht. Omwille van ideologie, oh, vast en zeker, maar ook omwille van persoonlijke glorie, omwille van je eigen dikke egolul. Omdat je, ondanks je bevlogen ideologische plannen, toch ook ergens vindt dat *jij*, met je unieke en magnetische persoonlijkheid, de meest geschikte persoon bent om als uitvoerder van die plannen in de schijnwerpers te staan. Politiek is ijdelheid.

En ja, ook Jan Marijnissen is ijdel en heerszuchtig. Kijk eens naar een stukje uit de documentaire die René Roelofs maakte over de gang van zaken in de Tweede Kamer. Hij filmde ook bij de SP achter de schermen, waar we ineens een hele andere Jan zien. Weg is de zachtaardige en sympathieke knuffelbeer; hij blijkt een kortaangebonden, en ongelikte potentaat te zijn, die snuivend en bokkend Agnes Kant publiekelijk vernederd. Jan is niet vies van machtspolitiek (dit is: politiek gebaseerd op intimidatie en niet op argumentatie) en heeft overduidelijk vaker met dit bijltje gehakt.

En het kan ook niet anders zijn: omdat Jan er blijkbaar in is geslaagd zich door de ontsmettende douche van de reguliere gelederen naar binnen te werken, wil dat zeggen dat de mannenbroeders in hem hebben herkend wat ze ook in elkaar herkennen, namelijk diezelfde ijdeltuiterige uitgekooktheid die nodig is om het spel met succes te spelen. Zijn eclatante verkiezingsoverwinning geeft aan dat Jan principes heeft ingeleverd ten koste van zijn persoonlijke glorie --- anders was hij nooit zo ver gekomen. Hij is nu one of the good ol' boys, en zal wel glad uitkijken zijn verworven positie met controversiële plannen in gevaar te brengen. De venijnige nachtschade van weleer zal een ontpitte en waterige bliktomaat blijken te zijn.

En zó werkt het in Nederland; je mag pas deel uitmaken van de broederschap als je hetzelfde ruikt, hetzelfde handelt, op dezelfde manier kunt liegen, hetzelfde gemanagede socialisme wil en kan bedrijven, en, bovenal, als je hebt laten zien dat je het behoud van het establishment zélf maar bovenaan in het vaandel draagt. Als je aan die voorwaarden voldoet, dan mag je meedoen, en een stukje macht "pachten" voor vier jaar. En de kiezers? Die worden zorgvuldig begoocheld met de illusie van een keuze, zodat zij steeds voor hetzelfde zult kiezen. Wij zijn er eigenlijk alleen nog maar om het establishment te legitimeren en te bekostigen. Voor de rest moeten we niet in de weg lopen, en al helemaal niet op outsiders gaan stemmen.

En daarom heb ik op Wilders gestemd. Niet omdat ik zijn standpunten deel. Niet omdat ik alle moslims uit Nederland wil gooien. Niet omdat ik alle moskeeën wil sluiten. Niet omdat ik denk dat zijn partij er veel van zal bakken. Maar omdat alleen een stem op Wilders een échte tegenstem is --- althans; een stem die met negen zetels niet zomaar genegeerd kan worden. Een duidelijker motie van wantrouwen aan het adres van de Haagse kliek is via de stembus helaas niet te maken.

Schandelijk!

2006-11-23T00:47:00.000+01:00

Schandelijk, meneer Wilders! Hoe dúrft u te suggereren dat wij hier een soort cordon sanitaire aan het vormen zijn? Wij zitten niet in België, zeg! Wat denkt uw wel? Wij sluiten gewoon bij voorbaat een coalitie met uw partij uit. Dat is iets heel anders.

Shoarma(1)

2006-11-21T12:21:00.000+01:00

(also available in English)

Jagshemash! Uw columnist is naar Borat: Cultural Learnings of America for Make Benefit Glorious Nation of Kazakhstan geweest, en heeft zich kostelijk vermaakt. De film is schurend en bijtend, ontregelend, anarchistisch, smakeloos en gitzwart, en dus zeker niet voor iedereen geschikt, maar ik heb me gek gelachen. Het typje dat Sasha Baron Cohen van Borat heeft gemaakt, is perfect, en komt onder regie van Larry Charles (die tevens waakt over de nagels-op-het-schoolbord-humor van Curb Your Enthusiasm) hilarisch tot leven. Borat spaart niets of niemand, en het lef en improvisatievermogen van Cohen --- die nooit uit zijn rol valt --- zijn te prijzen. In een aantal scènes gaat hij zo ver over de schreef, dat je je afvraagt hoe hij het er in hemelsnaam levend van af heeft gebracht. Gaat dat zien!

De grote vraag is echter wie of wat nou precies met deze film op de hak wordt genomen. Hoewel men in Kazakstan, waar ze nog nooit van cultuurrelativisme hebben gehoord, oprecht meent dat de film enkel en alleen gemaakt is om hun land te bespotten, en de film bol staat van de jodenhumor (dat wil zeggen: antisemitische grappen gemaakt door joden), lijkt de consensus toch te zijn dat de film met name moet worden gezien als kritiek op die domme Yanken. Lachen hoor! Preutse Amerikanen die weglopen voor een zoen van een man, en ook nog eens vreselijk antisemitisch blijken te zijn. Tsja --- is dat nou zo typisch voor Amerikanen? Ik vraag me af wat een Borat bij Europese intelligentsia boven tafel had weten te krijgen --- die zijn ook niet allemaal even dol op joden, moet u weten. Wat had een Anja Meulenbelt zich heimelijk laten ontvallen in een gesprek met Borat? Je vraagt het je af.

Hoewel sommige Amerikanen inderdaad hun masker laten vallen, blijkt dat de meesten toch tamelijk normaal reageren, en Borat vaak zelfs geduldig tegemoet treden, alsof hij een naïef kind is, dat gewoon niet beter weet. Nee, de werkelijke spot die Borat bedrijft is veel gelaagder, want los van die paar Amerikanen die er minder fraai afkomen, zit je ondertussen wel mooi anderhalf uur naar een weinig vleiende karikatuur van een moslim te kijken. Vreemd dat we daar nog niemand over hebben gehoord.

Tijdens een scène waarin een dame geduldig aan Borat uitlegt waar toiletpapier precies voor dient, valt bij mij echter het kwartje: multiculturalisme, flitst het door mijn hoofd --- daar gaat deze film over. En dan met name over de bedenkelijke notie dat de cultuur van een vreemdeling een heilig ontzag verdient, en boven elke kritiek verheven is. Zelfs die xenofobe rot-Amerikanen blijken in de praktijk braaf het multiculturele evangelie te belijden. Borat confronteert hen met gedrag dat ze van een landgenoot nooit zouden pikken, maar verreweg de meesten van zijn slachtoffers durven het niet aan hem de oren te wassen. Hij kan gewoon zijn achterlijke gang gaan, en niemand die hem een strobreed in de weg legt. En áls er al sprake is van wederzijds cultureel begrip, dan is dat met betrekking tot onzalige zaken waar geen begrip voor zou moeten zijn, namelijk antisemitisme, homofobie en seksisme. Mijn two cents is dat Cohen, zelf Joods, zich ernstige zorgen maakt over hoe in het Westen de meer onwenselijke ideeën uit Islamitische hoek salonfähig gemaakt worden --- uiteraard onder de vlag van dat fántástische multiculturalisme.

Tsja. Multiculturalisme. Laten we het daar eens over hebben.

Multiculturalisme is de onnozelste winkeldochter uit de failliete boedel van Marx, en de meest stupide ideologie uit het rode wonderland. Behept met dezelfde schizofrene agenda die ook zo al typerend is voor het socialisme; enerzijds de hallelujaverhalen over een glorieuze toekomst vol gelijkwaardigheid en mensenliefde; anderzijds de messenslijperij van de rancuneuze onderdrukten die staan te popelen om, uiteraard volkomen rechtmatig, de boze onderdrukker te garrotteren. Want zoals het marxisme de Westerse economie wil vernietigen, zo is het de intentie van het multiculturalisme om de Westerse cultuur naar het schavot te slepen. Onze cultuur is namelijk volkomen leeg, nietszeggend en waardeloos, en mag op haar eigen grondgebied geen voorrang claimen, maar moet inbinden om al dat prachtigs uit andere landen de ruimte te geven. Deze andere culturen bevatten namelijk nog wel de diepe waarheden en nobele menswaardigheid die nodig zijn om tot het aards paradijs te komen.

Wat van ver komt, is namelijk lekker --- maar dan moet het natuurlijk wel gaan om culturen waar het leven slechter is dan bij ons, en de mensen een stuk donkerder zijn. Amerikaanse cultuur telt niet; multicultuurminnaars die in extase raken van Surinaamse kipvleugeltjes, halen ineens hun neus op als het om McDonald's en Walt Disney gaat. Zo is een Amerikaanse immigrant gewoon "een Amerikaan die hier komt wonen om zich de hele dag suf te blowen", maar is een meneer die uit Iran komt en daar een boekje over schrijft ineens "een ontworteld mens". En zo is een gezette Newyorkse theatermaakster iemand "aan wie de welvaart van haar vaderland niet voorbij is gegaan", maar is de nog dikkere, maar zwarte, leidster van een groep poppenspelers uit Ghana "een wijze, krachtige en indrukwekkende vrouw; een ware oermoeder".

Uiteraard is het multiculturele ideaal niet echt nieuw; de mens heeft altijd gefantaseerd over een toekomst waarin wij allen als broeders met elkaar omgaan. Maar ja, dat is er nog nooit van gekomen zoals u gemerkt heeft: de geschiedenis heeft uitgewezen dat de broederschap der mensheid op zijn best een romantische illusie is, zonder veel praktische waarde of inhoud. Het multiculturalisme gaat mank aan hetzelfde euvel; veel verder dan een paar bevlogen kreten gaat het namelijk niet. Het biedt geen enkel praktisch bestuurlijk kader, het biedt geen kwantificeerbare doelen, en heeft geen enkel idee of benul hoe een multiculturele samenleving geschapen, gereguleerd of beoordeeld kan worden.

Want wat is een multicultuur eigenlijk? Hoe bereiken we die? En waarom zou een multicultuur überhaupt levensvatbaar zijn --- er is immers geen empirisch bewijs waarmee de werkzaamheid van het multiculturele model wordt ondersteunt, en ook de geschiedenis kent geen voorbeelden van succesvolle multiculturen. En als de te implementeren multicultuur zichzelf niet gelijk opblaast, wanneer en hoe stellen we dan vast in hoeverre de multicultuur een succes is? Wat doen we met onoverbrugbare culturele verschillen? Wat zijn eigenlijk de voordelen van een multicultuur, en wegen deze wel op tegen de nadelen? En: waarom zouden wij eigenlijk een multicultuur moeten wensen voor onszelf? Is dat hoger, beter, mooier? En waarom dan? Op al deze vragen heeft geen enkele multiculturalist het antwoord; hij leutert wat over "tolerantie", "global village" en "stuitend kolonialisme", en dat was het dan wel. De interne constructvaliditeit van het multiculturele model --- dus: de mate waarin dit model er in slaagt het begrip 'multicultuur' van een eenduidige en hanteerbare inhoud te voorzien --- staat op drijfzand.

En met de externe validiteit is het al niet veel beter gesteld: het multiculturalisme heeft zich nog nergens bewezen. Sterker nog --- de multicultuur bestaat helemaal niet eens. Of dacht u soms dat Nederland een multiculturele samenleving was omdat u tegenwoordig met uw zatte discoharses een broodje shoarma gaat scoren in plaats van een zak met friet? Welnee! We hebben gewoon opportuun rondgeshopt in al het moois dat al die vreemdelingen brachten, en naar believen de krenten uit de pap aan de reeds aanwezige cultuur geplakt. De Turkse groenteman, het broodje shoarma, de iftar --- maar net zo goed ook de Argentijnse tango en het line-dancen --- ze horen inmiddels gewoon bij de Nederlandse cultuur. Voor culturele gebruiken waarvan *wij* de meerwaarde *voor onze eigen* cultuur niet zien, bestaat geen enkele interesse.

In de praktijk blijkt dus dat het multiculturalisme (of wat daarvoor door moet gaan) slechts bestaat bij de gratie van een zeer oppervlakkige interesse in andere culturen. De multiculturalisten bepalen in hun deftige en arrogante bedilzucht dat alles en iedereen mee dient te gaan in de rijkgeschakeerde lappendeken die zij voor ogen hebben, maar de lappendeken die zo is ontstaan, is helemaal geen multicultuur; het is gewoon óns speeltje, ónze staalkaart van exotische smaken en kleurtjes. Al die zogenaamde "andere culturen" zijn eerst netjes door ons postmoderne slachthuis gehaald, beoordeeld op modieuze relevantie, en vervolgens uitgebeend, gestript en gedroogd. Het zijn icoontjes geworden, stijltjes, jasjes die je aan en uit kunt trekken. Getemd, gevaarloos, en klaar om *onze* films, reclamespotjes, muziek en gerechten naar believen mee te larderen.

Het multiculturalisme --- dat graag de Westerse cultuur ziet verdwijnen --- blijkt dus in de praktijk paradoxaal genoeg alleen te werken omdát de Westerse cultuur zo rijk ontwikkeld is. Juist omdát onze cultuur zo allesomvattend is geworden, zijn wij in staat andere cultuuruitingen probleemloos te absorberen en aan te wenden om onze *eigen* cultuur van nieuwe uitingsvormen te voorzien. Multiculturalisten menen dat met dit proces de Westerse cultuur wordt uitgehold, en de vreemde cultuur wordt bekrachtigd en geëerd, maar het is juist andersom: het is de Westerse cultuur die er meer vlees van op de botten krijgt en haar voorsprong verder vergroot, en het is de vreemde cultuur die als een halfverorberd kadaver langs de weg blijft liggen.

Want aan die andere culturen wordt helemaal niks gevraagd. Die moeten het maar best vinden dat hun traditionele gerechten in onze fusionkeuken met schorseneren en kleibintjes versneden worden. Die moeten het maar best vinden dat hun krijgsdansen worden gebruikt in de videoclips van de Spice Girls; dat hun klederdracht wordt gebruikt om wasverzachter mee aan te prijzen; dat de beelden van hun Goden als achtergrondje opduiken in de laatste videogame. Het multiculturalisme is er namelijk enkel en alleen voor óns; om óns te vertellen hoe goed we zijn; om óns te dienen als morele meetlat voor ónze navelstaarderige zieltjes. Verder gaat de multiculturele interesse voor andere culturen niet.

En dus: immigranten, allochtonen, huis-tuin-en-keuken moslims! Zie en begrijp! U bent hier alleen met open armen binnengehaald om als exotische figurant aan onze grote blanke morality-play deel te nemen. Daarom dient u als kasplantje zorgvuldig bewaterd, bemest en afgeknepen te worden; u bent namelijk alleen politiek interessant in de rol van onherroepelijk slachtoffer, zodat u door blanke marxisten kan worden ingezet om blanke niet-marxisten tot schuldbewuste volgzaamheid te bewegen. Snapt u dat er mensen zijn die macht ontlenen aan uw achtergestelde positie? Beseft u wel dat multiculturalisten zich enkel over u en uw belangen ontfermen opdat u in de strijd tegen de burgermaatschappij als kanonnenvlees kunt worden ingezet? Snapt u dat u nooit hogerop zult komen in Nederland zolang het multiculturalisme door onze overheid wordt beleden? Snapt u dat allochtone rijlessen en gesubsidieerde Arabische ondertiteling u hier uiteindelijk geen stap verder gaan brengen?

(wordt vervolgd...)

Turfmolm

2006-09-17T12:24:00.000+02:00

Lagonda heeft even een korte schrijfsabbatical opgenomen. Te veel aan de kop, en de zaken die zich in Nederland en de rest van de wereld voordeden, nou ja... ik had gewoon de puf niet om ze van een zinnige duiding te voorzien. Ons belachelijke kabinet dat valt over Verdonks vuile was; een rector magnificus in Utrecht die met name een magnifieke crypto-apparatsjik blijkt te zijn; het schaamteloze gehannes over de monumenten voor Van Gogh; onze staatsomroep die zonder blikken of blozen de demonisering van rechtse politieke outsiders nog eens dunnetjes overdoet; de herdenking van 9/11 met alle complottheorieën van dien, en natuurlijk de strijd van Israël tegen de rebellenclub van Gretta. Ik had er even geen zin meer an.

En óveral en áltijd weer die óntevuile koléértige kùt-islam! Het gaat goddomme over niks anders meer! Op radio en tv doet iedereen wel zo krampachtig zijn best een positieve en verdedigende houding ten opzichte van de islam te etaleren, dat bij zo'n beetje elke mededeling een vergezocht bruggetje richting Allah wordt geslagen. "Het waren geen islamitische jongeren", verduidelijkt het journaal ongevraagd als er weer eens ambulancepersoneel is gemolesteerd. Of de weerman, die ineens gaat uitleggen hoe de regenseizoenen in Libanon precies functioneren. Libanon? Waarom niet Madagaskar? En zelfs als Donner eigenlijk heel gewoon wil uitleggen hoe de democratie functioneert, rolt daar ineens zomaar het woord "sharia" zijn mond uit. Nou ja! Waar het hart van vol is --- het zijn haast een soort freudiaanse versprekingen.

"Dag bakker, er staat niets over hoofddoeken in de koran, en een halfje bruin alstublieft".

Zelfs voor de meest rabiate verdediger van die religie is het toch inmiddels onhoudbaar geworden om nog vol te blijven houden dat er helemaal niets met de islam aan de hand is, en dat de islam "gewoon een religie" is, vergelijkbaar met ieder ander geloof? Er verstrijken maanden --- wat zeg ik: jááááren! --- zonder dat ooit het Boeddhisme tijdens het journaal verdedigd hoeft te worden. Nog nooit heb ik tijdens het jeugdjournaal gezien hoe de beweegredenen van de Joodse kolonisten aan de hand van de Thora worden toegelicht. Maar een moslim hoeft zijn pink maar op te lichten, en er staat een leger van journalisten, schriftgeleerden en multiculturalisten klaar om uit te leggen dat er niks aan de hand is; dat het oplichten van je pink heel gewoon is voor moslims; dat het hier een gemátigde moslim betreft, en dat het beslist géén terrorist is.

Het is er dus allemaal niet relaxter op geworden.Maar er schijnt hoop te gloren aan de horizon! Er is namelijk die geweldige gematigde islam, die binnenkort toch eindelijk eens echt werk gaat maken van het terugfluiten en verlichten van die paar rabiate moslimsfundi's die er op deze wereld rondlopen. Bijna elke moslim is namelijk gematigd, en verlangt hevig naar een geseculariseerde islam, die veel meer ruimte laat voor persoonlijke vrijheid en emancipatie. Althans --- dat schijnen we te moeten geloven. Maar na bijna twee jaren na de moord op Van Gogh heeft onze samenleving nog geen *enkel* betekenisvol signaal uit de boezem van de islamitische gematigdheid mogen ontvangen. Misschien kunnen we eens voorzichtig de balans opmaken?

Onlangs heeft een onderzoek namelijk uitgewezen dat het percentage van de Marokkaanse jongeren dat de Westerse maatschappij afwijst inmiddels is gestegen naar 50%. Ik kan me herinneren dat dit percentage nog niet zo lang geleden op 15% stond. En hiermee is het antwoord gegeven op die éne vraag, die alsmaar niet gesteld wordt. Deze vraag luidt: welke invloed is groter? De invloed van de gematigde islam op de fundamentalistische islam, of de invloed van de fundamentalistische islam op de gematigde islam?

Nou?

Het maakt niet uit hoeveel gematigde moslims er zijn, zolang ze enkel op hun krent blijven zitten en hun mond houden. Het zijn de gedreven doeners die geschiedenis schrijven; het zijn de lieden die bereid zijn tot actie die de maat aangeven; het zijn de drammers die de mal hameren waarin de gematigdheid zal uitharden en haar uiteindelijke vorm verkrijgt. Zolang de gematigden niets doen, en het niet wagen zich actief te verzetten tegen hun fundamentalistische geloofsbroeders, zijn zij het die aan het kortste eind trekken en keer op keer op sleeptouw genomen worden. Deze grote groep verstomde en lankmoedige moslims wordt door de fanatiekelingen gebruikt als schild om achter te schuilen, of als reusachtig volkswapen om in stelling te brengen zodra de tijd rijp is.

Want de islam is de islam is de islam. Overrompeling van de heersende cultuur --- dat is het enige kunstje van de islam, en ze beheerst het heel goed. De religie is ontstaan in één land, en zit nu in meer dan 50 landen. Rara, hoe kan dat? De islam maakt altijd een beweging voorwaarts, nooit achteruit. Het zijn altijd de fundamentalisten die de invloed van de islam actief uitbreiden en de grenzen verder oprekken door ze --- desnoods eeuwenlang --- te bevechten; het zijn nooit eens de gematigden die succesvol hebben aangedrongen op terugtrekking. Islam trekt zich alleen terug als zij actief bestreden en verslagen wordt, en daar zijn in de regel altijd paardenmiddelen voor nodig geweest.

Dit is gebeurd in het hele midden Oosten, waar de Perzische cultuur volledig aan stukken is geslagen. Het is gebeurd in Indonesië, dat in krap 100 jaar tijd van volledig Boeddhistisch naar volledig Islamitisch is verschoven. Het gebeurt NU in Kashmir, waar al tientallen miljoenen Hindoes zijn gedood. Het gebeurt NU aan de noordgrenzen van Pakistan, het NU gebeurt in Thailand, het gebeurt NU in Afrika en in Libanon, en het zal ook in Europa gebeuren. En altijd op dezelfde manier --- een ongrijpbare voorhoede die niet bang is om haar handen vuil te maken en elke dag weer een paar passen voorwaarts maakt, en een grote, zwijgende achterban die enkel wordt gebruikt als massa om de vrijgevochten ruimte mee op te vullen en dicht te smeren. De gematigde islam is niets anders dan turfmolm.

En waarom denken wij dat we deze dans zullen ontspringen? Waarom steken we de hand niet in eigen boezem? Waarom ondernemen we zelf geen pogingen om de boel te controleren, maar wachten we hoopvol op de reddende hand van de gematigde islam?En waarom wagen wij toch te denken dat de gematigde islam ook daadwerkelijk gematigd is? Dat denken wij, vanwege dit éne zinnetje:

"Wij kunnen er niks aan doen."

Overal op de wereld kun je deze zin horen. In Zuid-Thailand worden de overgebleven boeddhisten door islamitische milities bedreigd en vermoord. Wat zegt de plaatselijke islamitische autoriteit? Heel naar allemaal, maar daar kunnen wij niks aan doen. In Indonesië worden christenmeisjes onthoofd door islamitische struikrovers. Wat zegt de islamitische regering? Heel vervelend, maar wij kunnen daar niks aan doen. Islam is namelijk liefde! In Darfur, waar de Janjaweed een voortvarende genocide op de zwarte bevolking uitvoert. Wat zeggen de Sudanese officials? Ja, naar hoor, maar daar kunnen wij niks aan doen. Arafat, met al zijn zelfmoordterroristen --- die kon er ook nooit iets aan doen. En Hezbollah kan er al helemaal niks aan doen. Wij kunnen er niks aan doen: het is de eeuwigdurende kutsmoes van Allah.

Aanslag in Amerika? Kunnen wij niks aan doen; islam is namelijk louter tolerantie. Bommen in Madrid en Londen? Nee, kunnen wij niks aan doen; islam is namelijk een prachtreligie! Samir A? Mohammed B? Kunnen wij niks aan doen; dat zijn namelijk gewoon Nederlandse jongens. Politici en columnisten die ernstig bedreigd worden? Kunnen wij niks aan doen; de jihad heeft namelijk enkel betrekking op innerlijke strijd. Antisemitisme en homohaat dat weer de kop op steekt? Kunnen wij niks aan doen; voor Allah is namelijk iedereen gelijk. Eerwraak? Loverboys? Wij kunnen er allemaal niks aan doen; islam is namelijk juist een paradijs van vrijheid voor vrouwen! Joepie!

Wij kunnen er niets aan doen. Het zal. Donner kan mooi lullen dat hij enkel hypothetisch over invoering van de sharia heeft gesproken, maar moet jij eens kijken wat er gebeurt zodra hier in Nederland over 80 jaar die sharia ook daadwerkelijk in stemming wordt gebracht. Dan zullen al die gematigde moslims, die er nooit iets aan konden doen, ineens allemaal vóór stemmen. En dat was het dan. Dag grondwet, dag democratie, dag Nederland.

Poldermarxisme

2006-06-06T08:51:00.000+02:00

Over mijn laatste column (De Linkse Jihad), heb ik nogal wat mail mogen ontvangen. Blijkbaar heb ik veel lieden aan het lachen gemaakt. Pom pom pom, Lagonda! De linkse kerk! Toe maar! Is dat niet wat overdreven? Er zijn ook nog steeds rechtse partijen, hoor! Wat dacht je van de VVD? En je hebt het over ‘marxisme’ --- dat lijkt me ook wat aan de sterke kant, niet? Immers, Marx is al lang dood, en zijn gedachtegoed wordt alleen nog in Noord-Korea, Cuba en Friesland levend gehouden; de rest van de wereld is daar toch al lang van afgestapt? Marxísme, nú en híer, in Néderland? Haha, Lagonda, laat mij toch niet lachen!

Wellicht dus de hoogste tijd om eens uit te leggen wat ik onder marxisme versta. Ik ben er namelijk van overtuigd dat Marx’ denkbeelden nog springlevend zijn, en, omgevormd naar hedendaagse grootheden, op een diep niveau de gang van zaken binnen onze samenleving bepalen. Ik gebruik de term marxisme om een *mentaliteit* mee te benoemen, of liever: een moraliteit. Het betreft een besef over “wat goed is” en “wat slecht is” dat diep is doorgedrongen in de psychosociale vezels van onze maatschappij; een moraliteit die ver boven de politieke partijen zweeft; een moraliteit waar ik ook onze koningin van verdenk; een moraliteit waar heel Nederland, ja, heel Europa ideologisch op drijft. Links of rechts, socialistisch of liberaal, het doet er niet toe: de marxistische moraliteit heeft over nagenoeg de gehele politieke linie het denken en handelen besmet en bepaald.

Onderscheiden wij eerst een viertal essentiële eigenschappen van het hedendaags marxisme:

1. De klassen: er is binnen het marxistische gedachtegoed altijd sprake van een tweedeling. Een tweedeling bestaat voor het marxisme alleen als er sprake is van een "standsverschil"; een verschil in bezit, succes, aanzien of macht. Er moet altijd sprake van een klasse waar het "goed" mee gaat, en een klasse waar het "slecht" mee gaat --- andere tweedelingen zijn niet interessant, en worden derhalve niet waargenomen. Van oudsher bestond deze tweedeling slechts uit een verdeling tussen de bourgeoisie en het proletariaat, maar inventieve marxisten (lui zijn ze inderdaad niet) hebben er inmiddels een heel scala aan mogelijke tweedelingen bij verzonnen; blank en zwart, slim en dom, man en vrouw, hetero en homo, en zelfs mens en dier, of mens en milieu.

2. De Verelendung: de lagere klasse ontstaat door --- en heeft te lijden van --- de geldingsdrang van de hogere klasse; de succesvolle groep heeft altijd en volledig *schuld* aan de achterstelling van de onsuccesvolle groep. De manieren waarop de succesvolle groep zich handhaaft en haar initiatieven ontplooit, zijn voor de lagere groep altijd een vorm van onderdrukking of uitbuiting. Men is rijk *omdat* iemand anders arm is, men is als blanke succesvol *omdat* men de zwarte discrimineert, Europa is succesvol *ten koste* van Afrika.

3. De erfzonde van de bourgeoisie: De succesvolle klasse draagt dus een eeuwige schuld met zich mee; een schuld die op geen enkele manier is in te lossen, maar juist krachtig beleden dient te worden --- meestal door de succesvolle groep waar mogelijk te beschuldigen van moreel verwerpelijke motieven. Volgens het marxisme zijn nagenoeg *alle* bewegingen van de succesvolle groep *per definitie* gericht op het onderdrukken van de onsuccesvolle groep, en zijn dus per definitie gewelddadig, fascistisch, racistisch, hebzuchtig, machtsgeil, militaristisch, controlerend of slecht voor het milieu. Dit maakt elke handeling en ook elke eigenschap van de succesvolle groep onrechtmatig, of dat nu gaat om immigratiebeleid of de grootte van je auto.

4. Het heldhaftige proletariaat: Voor de onsuccesvolle groep geldt exact het omgekeerde; zij wordt immers, buiten enige eigen schuld om, onrechtmatig onderdrukt, en mag zich daar dus tegen verzetten. Dit verzet wordt binnen het marxisme ook wel "klassenstrijd" genoemd, en deze worsteling van de lagere klasse voor een beter bestaan, vrij van het juk van de onderdrukker, is volkomen rechtmatig. De onderdrukte groep draagt dus een intrinsieke onschuld met zich mee, en dit verleent volautomatisch een nobel karakter aan alle daden en eigenschappen van de onderdrukte groep.

Deze laatste visie is gestoeld op het metafysische idee dat de schepping streeft naar alles dat goed en rechtvaardig is. Verzet tegen onderdrukking is dus een kracht van het goede, en zal uiteindelijk altijd overwinnen. Volgens het marxisme is het dus onverstandig weerstand te bieden aan de furie van deze kracht; het is beter om haar juist te faciliteren, en ervoor te zorgen dat de universele rechtvaardiging haar beloop heeft. Dit is waarom wij ten overstaan van moslimextremisme het hoofd buigen, en ons best doen om Ayaan het land uit te pesten. Dit is waarom wij ten overstaan van een Mohammed B. luidkeels verklaren dat wij Theo van Gogh ook een nare vent vonden. Dit is waarom wij ten overstaan van de Hamas ook ons best doen om een hekel aan Joden te hebben. Dit is waarom sommigen zelfs zo ver gaan de vogelpest gunstig te stemmen door de bio-industrie aan te pakken.

Dit systeem bepaalt voor een groot deel het Westerse denken, zonder dat u het in de gaten heeft. Nagenoeg alle maatschappelijke issues worden door een marxistische bril bekeken, en volgens marxistische maatstaven beoordeeld. En of het nu gaat om criminaliteit, milieu, inkomensverdeling, arbeid, immigratie of economie, ALTIJD wordt er gezocht naar de tweedeling, de schuld, de wolven en de lammeren, en ALTIJD is de wetgeving die hiervan het gevolg is, gericht op straffen en belonen. Het is een zelfbevestigend systeem van schuld; het beïnvloedt beleid, bestuur en berichtgeving; het beïnvloedt onderwijs, leermethodieken en geschiedenisboeken; het beïnvloedt kunst, films, wetenschap en literatuur, ja, het beïnvloedt zelfs Sesamstraat, kinderliedjes en de sprookjes die u 's avonds voorleest. Onze schuld, onze schuld, onze Grote Westerse Schuld wordt er voortdurend en zo diep mogelijk ingewreven.

Tot zover een beschrijving van de marxistische systematiek. Nu een belangrijkere vraag: waarom is deze vorm van schulddenken zo populair gebleken, en waarom blijven wij er zo hardnekkig in volharden? In Die Chymische Hochzeit des Christian Rosencreutz, een allegorisch verlichtingsverhaal uit de middeleeuwen, wordt beschreven hoe het mensdom zucht onder de erfzonde:

Want nauwelijks was ik ingeslapen, of ik dacht, dat ik in een donkere toren lag, naast ontelbare andere mensen, aan zware ketenen geklonken, waarin wij, in volslagen duisternis, als bijen over elkaar kropen, waardoor wij elkaars ellende nog meer vergrootten. Hoewel noch ik noch een van de anderen in het stikdonker iets kon zien, hoorde ik toch steeds hoe de een zich boven de ander trachtte uit te werken [..] Evenals alle anderen onderging ook ik deze ellende, waarbij wij elkaar uitscholden voor blinden en gevangenen [..] Het luik van de toren werd geopend, en er viel een weinig licht naar binnen. Toen had men ons eerst recht door elkaar kunnen zien krioelen; werkelijk niemand bleef op zijn plaats, want wie zich bijgeval te veel had verheven, kwam even later onder de voeten van de anderen terecht [..] Iedereen dacht immers, dat wij zouden worden vrijgelaten, maar dat was helemaal niet het geval.

Dit stuk is gepubliceerd in 1616, maar er is sindsdien weinig veranderd; het marxisme heeft vanaf de 19de eeuw bijna een-op-een het schulddenken van het Christendom overgenomen. Na tweeduizend jaar geleerd te hebben dat je intrinsiek "zondig" bent, is je geest meer dan rijp voor een nieuwe variant op de erfzonde. Tweeduizend jaar van blootstelling aan dit denken, heeft ons in Europa verslaafd gemaakt aan schuld en boete. Wij zijn verslaafd aan SM; wie heeft de zweep, en wie mag er een ander mee slaan, en wie moet ermee geslagen worden, en wil zelf geslagen worden, en wie mag zo meteen slaan? Ons eigen knagende schuldbesef maakt tevens dat wij de gedachte dat iemand zomaar boven ons uit zou kunnen steken, onverdraaglijk vinden. Elke vorm van zelfwaardering of zelfontplooiing is zondig. Zodra wij dit bij een ander menen waar te nemen, grijpen we naar de zweep, en, kromgetrokken van geile nijd en goddelijk oordeelsbesef, slaan we d'r op! Met dit spel van schuld en boete houden wij zondaren onszelf en elkaar in het gareel.

Het behoeft geen betoog dat een dergelijk systeem een verstoorde blik op de werkelijkheid biedt. Het behoeft uiteraard ook geen betoog dat men met een verstoorde blik op de werkelijkheid nooit in staat zult zijn om problemen naar behoren op te lossen. Immers, als maatschappelijke problemen verkeerd waargenomen worden, dan worden ze ook verkeerd geanalyseerd, en worden er ook onjuiste oplossingen bedacht --- om nog maar te zwijgen van alle maatschappelijke problemen die volgens het marxistisch moralisme niet eens waargenomen mogen worden.

Wij gaan criminaliteit niet bestrijden door excuses voor de schuldigen te bedenken; wij gaan geen integratie bereiken door een niet-westerse cultuur te vrijwaren van kritiek; wij gaan geen sociale staat krijgen door solidariteit af te dwingen; wij gaan de verschillen tussen de ene mens en de andere niet laten verdwijnen door de winners te straffen en de losers te belonen; wij gaan arme landen niet helpen door onszelf te wentelen in zelfhaat; wij gaan blank racisme niet bestrijden door onszelf dwangmatig met zwarten te omringen; wij gaan de achterstand van allochtone jongeren niet wegwerken door werkgevers te beschuldigen van discriminatie; wij laten de hoge criminaliteit onder allochtonen niet verdwijnen door net te doen alsof het niet bestaat. Enzovoorts, enzovoorts.

Een diepe mentaliteitsverandering is noodzakelijk; het marxisme zit de Europeanen al eeuwenlang in ‘t bloed, en het duwt en trekt voortdurend aan ons denken. Iets zegt me dat trots en voldoening over het eigen succes van essentieel belang is voor ons zelfbehoud, maar wij leren elkaar juist succes te wantrouwen, en falen te bewonderen. Wij hechten meer waarde en authenticiteit aan de woede die afbreekt, dan aan de ijver die opbouwt.

Verleden week was ik op een feestje. Een van de gasten was een wat oudere zakenman die met oprecht enthousiasme vertelde hoe goed hij had geboerd, en hoe hij niet meer hoefde te werken. Hij had een mooi huis, een goed huwelijk, en lieve kinderen die het goed deden op school. Hij was, kortom, tevreden en gelukkig, en schaamde zich daar niet voor. Nadat hij vertrokken was, verwoordde één van de gasten het sentiment dat blijkbaar onder alle feestgangers leefde: “Wat een arrogante lul! Ik hoop dat-ie op korte termijn ziek wordt en dood gaat! Heeft-ie ook niks meer aan zijn huis, haha!”. Iedereen lachte hartelijk, maar ik merkte op dat die man in een Amerikaanse talkshow een staande ovatie had gekregen. Mijn toehoorders trokken een vies gezicht: “Amérika! Wat weten ze dáár nou? Daar zijn ze allemaal gek!”

Zou het werkelijk?

Mooi snel

2006-05-21T22:49:00.000+02:00

Tis wel snel gegaan, hè? Ja, heel snel. Tis heel snel gegaan, ja. Ze is toch nog bediend? Ja, om vier uur 's middags is meneer pastoor langs geweest, en om tien uur was 't gebeurd. Goh, snel zeg! Ja, het was inderdaad snel. Ja, dat zie je dan hè, dat dan ineens de geest d'r uit is. Dan hoeft het ineens allemaal niet meer, en dan gaat het snel hoor. Maar ze is vredig ingeslapen, heel mooi was 't eigenlijk. Nou, goed maar dat het zo snel is gegaan, toch? Geen lijdensweg en zo? Mooi hoor, zo snel. Ik zou er voor tekenen; pats boem weg! Ja, het is wel heel snel gegaan; we hadden het niet verwacht. Vorige week nog haar verjaardag gevierd, en zo is 't afgelopen. Snel hoor. Ze ligt er zo mooi bij, hè? Alsof ze zo weer overeind kan komen. Ja, ze ligt er mooi bij; de foto op het prentje is ook mooi, die is nog van verleden zomer. Moet je zien! Verleden zomer! Zo snel kan het gaan hè? Ja, het kan inderdaad heel snel gaan. Maar 92 is toch een mooie leeftijd, hè? Ja, we hebben allemaal het idee dat het zo goed is, zoals het is gegaan. Mooi hoor. De dienst was trouwens ook erg mooi, met dat ene gedicht dat jouw zwager voorlas. Ja, we wilden een persoonlijk afscheid, niet dat je zo'n boekje krijgt met standaardteksten waar we dan op de stippeltjes haar naam konden invullen. Nee, inderdaad, dit was veel mooier. Mooie dienst, echt heel mooi.

Stewart

2006-05-19T08:55:00.000+02:00

Verleden week een live-dvd'tje gekregen van The Police. Ja, die kennen we inmiddels natuurlijk wel, maar toch boeiend om de mannen live aan het werk te zien. Het vervelende aan The Police is natuurlijk in de eerste en de laatste plaats Sting, of, zoals zijn echte naam luidt, Fredje Hermsen. Praktisch alles aan die kerel is onuitstaanbaar, en dan met name zijn gewoonte om echt *elk* nummer te eindigen met een kwartierlange vamp, waarin hij steevast "ie-aa-oh" gaat zingen in een een-tweetje met het publiek.

Maar als je langs die arrogante rotkop van Sting (echte naam: Jan-Willem Schoutse) kijkt, dan kun je soms een glimp van Hem opvangen. Het achtste wereldwonder! Stewart Copeland: le plus meilleur batteur du monde! Ingezwachteld in gaffa-tape zit hij ineengedoken als een bidsprinkhaan achter zijn drumkit. Tomeloos, en toch alles volmaakt onder controle, fixeert hij zijn haviksblik op het eerstvolgende trommeltje of bekken dat binnenkort een flinke roffel gaat ontvangen.

Zijn techniek (met de karakteristieke zijdelings gegrepen stok in de linkerhand) is ongeëvenaard. En zijn geluid, ach ach! Allereerst is daar die retestrakgespannen snare, beurtelings befluisterd, bestreeld, beroffeld en bezweept door Zijn genadeloze stokken. En wil Stewart zijn snare eens echt afstraffen, dan slaat hij vlak voor de refreinen een dubbele flam, die klinkt alsof er in het woud een eik doormidden breekt. Op de hi-hat is hij de absolute keizer; niemand die zo compleet het dubbele bekken bespeelt, en er zo'n rijkgeschakeerd palet aan tikken en takken, tingeltjes en tangeltjes, kletschen, klatschen, ruizen en ringels aan weet te ontlokken.

Ik speel ook in een band. Daar zit ook een drummer in. Maar niet zó een. Jammer.

Gajes!

2006-05-18T00:40:00.000+02:00

Zojuist het late journaal gezien. Dat opende met het nieuws dat volgens Verdonk toch vaststaat dat Ayaan niet de Nederlandse nationaliteit heeft, maar dat ze wel de motie van de Tweede Kamer gaat uitvoeren en de zaak alsnog zal onderzoeken --- so much for recht-door-zee-Rita; de reporter stond het met een dikke grijns te vertellen, en Norali Beyer nam het nieuws met een dikke grijns in ontvangst. Ze zitten gewoon te lachen op het journaal! Ze draaien hun messen nog een kwartslag, en zitten er gewoon bij te lachen!

De Linkse Jihad

2006-05-18T00:37:00.000+02:00

Nou, eindelijk is het dan zo ver; de Linkse Jihad is in volle hevigheid losgebarsten. Ayaan weg, en als het even meezit kan ook Rita Verdonk het lijsttrekkerschap van de VVD op haar buik schrijven. Twee lastige vliegen in een klap, zoals dat heet. Twee vrouwen met Scharen zijn vakkundig uit het establishment van mannenbroeders verwijderd. De Wittemannetjes, Wiegeltjes, Nawijntjes, Driehuisjes, Dijkstalletjes en Donnertjes van deze wereld zijn al jaren niet meer in staat om thuis het wijfje van de week onbezwaard vol te kwakken; steeds, vlak voor hun moment van Naderende Zaligheid, zien zij in een flits de witte, gulzige en vlijmscherpe tanden van Ayaan, of de blikkerende schaar van Rita. En het is beslist niet lekker klaarkomen met een halfverschrompeld lid. Gelukkig is het probleem nu opgelost; de gelederen hebben zich gesloten, en de pikken staan fier in de richting van Paars III. Onder leiding van Bos en Rutte kan er weer rustig worden ademgehaald. Het is wat ik al veel vaker schreef: vrouwen moeten ook in het Westen nog steeds gewoon hun bek houden.

En tachtig procent van onze bevolking loopt nu te galmen dat "men gewoon de regels moet volgen!". Ach, wat een heerlijk moment van klamgeile glorie voor alle tot op het bot benepen koffiepuntenspaarders die, zuchtend onder de lasten van hun ziektekostenpremies en hypotheken, met argusogen opkijken naar die Somalische paradijsvogel. Fijn toch, voor al die hypocriete dienstkloppers die ons landje rijk is, dat er duidelijke regels zijn die je kunt volgen. En nog veel fijner als je andere mensen kunt betrappen op het overtreden van die regels. Allemaal stiekem zwart werken, smokkelen met de belastingaangifte, of ten onrechte een uitkering genieten, maar roomser dan de Paus zodra die rottige buren verklikt kunnen worden, en het ineens onverdraaglijk vinden als blijkt dat een kamerlid vier jaar geleden een leugentje heeft verteld waar je slechter noch beter van geworden bent. Tijdelijke aanvallen van moreel besef --- het is Nederland ten voeten uit. Gádverdamme!

Vreemd dat je niemand hoort over de beslissende rol van de media in deze kwestie, want die documentaire over Ayaan is overduidelijk een politieke zet geweest. Ach ja; wie anders dan de media zelf zouden er immers ook over kunnen berichten? En het is nog maar het topje van de ijsberg; Nederland 3 en Radio 1 zijn de laatste tijd stevig op stoom aan het komen, en laten al wekenlang geen kans onbenut om hun hondendrollen uit te kakken. Op 6 Mei was het ook al goed raak. Voor linkse propagandisten had Fortuyn niet op een betere datum vermoord kunnen worden; tot in de eeuwigheid zullen we, na eerst anderhalve week blootgesteld te zijn aan alle mogelijke films, herdenkingen en kampverhalen over de Tweede Wereldoorlog, er op 6 Mei aan herinnerd worden dat we op het punt hebben gestaan een nieuwe Hitler in de armen te sluiten.

Dit jaar zond Nederland 3 op 6 Mei "Het Schnitzelparadijs" uit, u weet wel, die hippe multikultikomedie. Toeval? NOVA pakte dezelfde avond in ieder geval uit met een stukkie kwaliteitsjournalistiek om door een ringetje te halen! Een heuse reportage was het, over "Flirten met het gedachtegoed van Fortuyn". Gaat u voor de lol eens kijken. De boodschap komt er op neer dat Rita Verdonk de nieuwe Pim Fortuyn is. Om dit aan te tonen, bewijst NOVA eerst met archiefbeelden dat iedereen die ooit in de voetstappen van Fortuyn wilde stappen (Wilders, Ratelband, Pastors, Nawijn etc.) geen succes heeft gehad. Ergo: met Fortuynistische ideeën ben je altijd een loser. En in de laatste minuut toont men beelden van Rita Verdonk die een discussie verliest. Dús is ze een loser, dús heeft ze Fortuynistische ideeën. Zo simpel is dat! Q.E.D. En toen was het alweer afgelopen. Als dat geen Nipkowschijf wordt, dan weet ik het ook niet meer.

En toen, en toen ... ja, en toen kwam een week later natuurlijk Zembla, met haar opgewarmde drol over Ayaan. Een fijn detail was dat haar onthoofding vooraf keurig werd aangekondigd door ons plichtsgetrouwe en onafhankelijke NOS-Journaal. Bevolking, let u op? We gaan zo meteen een politicus die ons niet zint het land uit pesten. Leuk hè? Kijkt u ook mee? Ach ja, was Hans Laroes niet immers de man die, toen hem tijdens het 50-jarig jubileum van het journaal gevraagd werd naar de politieke onafhankelijkheid van zijn programma, verklaarde: 'Nu ja, op de redactie vinden wij de mensen van GroenLinks nou eenmaal leuker dan een LPF-er'. Pim Fortuyn is vermoord door een groenlinkser; maar desalniettemin vindt ons Journaal de partij van de moordenaar leuker dan de partij van de vermoorde. Onthoudt u dat even, ja?

Ook prachtig om te zien is hoe de beulen van Ayaan met een stalen gezicht blijven volhouden dat "hier gewoon de regels zijn gevolgd", en dat Zembla niets anders heeft gedaan dan "journalistieke feiten boven tafel halen". Sure! Natuurlijk komt er nooit een Zembla-documentaire over het verleden van Wijnand Duivendak, of dat van Farah Karimi. Natuurlijk zal NOVA nooit een rapportage maken over in hoeverre Ayaan gelijk had in haar kritiek op de Islam. Natuurlijk zal de politieke hypercorrectie die Verdonk voor Ayaan in petto had nooit op andere asielzoekers toegepast worden; dat zijn en blijven gewoon weer die 26.000 zielige gezichten.

Het establishment van Nederland wordt gedirigeerd door linkse denkers en drammers, die met behulp van de media waar zij hun klauwen in hebben geslagen de maat aangeven, en het establishment voortstuwen en aansturen. Moet de politiek ronken? Dan zal het ronken! Moet er een kwestie komen? Dan komt er een kwestie! Moet het stil blijven? Dan blijft het stil! Deze mediamacht wordt groter en groter, en zelfs de redactie van Zembla zal zich hebben verbaasd over het effect van haar aanpak; het blijkt dat "rechtse" politicus Verdonk haar media-imago van ferme poetsvrouw dermate belangrijk vindt, dat ze zich tot vreemde bokkensprongen heeft laten verleiden.

Wie denkt dat het establishment nu tevreden achterover gaat leunen, heeft het mis. Ze beginnen de smaak juist goed te pakken te krijgen. Wie na de lynchpartij van Zembla namelijk niet van walging de TV had uitgezet, kon zien hoe de VARA eens stevig doorpakte met "16 miljoen rechters", dat prominent opende met een filmpje over, jawel, skinheads, die het aan de stok krijgen met, jawel, asielzoekers. "Gebaseerd op ware feiten", volgens Astrid Joosten. Skinheads --- prent dat woord in uw hoofd, en ga er eens op letten; samen met de eliminatie van Ayaan is de aftrap gegeven om aan het volk duidelijk te maken dat er hordes ultrarechtse skinheads op het punt staan eigenhandig een neonazistische revolutie te ontketenen. U zult geen radio of TV aan kunnen zetten, of er zullen skinheads in het nieuws zijn. "Vermoedelijk een skinhead", zal een veelgehoorde kreet worden, en minimaal twee maal per week zullen we getrakteerd worden op weer een ronkende reportage over schimmige feestjes, waar enge skinheads allemaal enge dingen doen. Dat u het vast weet. En let u ook even op de manier waarop in dit soort reportages de stemming zal worden gezet: ongure muurtjes, plots opstekende herfstwinden, onheilszwangere wolkenluchten en Wagneriaanse hellekrochtmuziek.

Die skinhead die in Antwerpen een tweetal moorden pleegde (en die overigens helemaal geen skinhead was), is natuurlijk een godsgeschenk; die zal door het politiekcorrecte journaille uiteraard tot op het bot worden afgekloven. En --- hoe vreemd! Ineens zijn er géén sociologen die uitleggen dat het hier niet de foute ideologie van de jongeling betreft, maar dat het hier gaat om een achtergesteld individu, dat geen kansen heeft gehad op de arbeidsmarkt. Nee nee, moordende skinheads moeten vooral moordende skinheads blijven. Zij dienen om het extreemrechtse monster af te stoffen en op te tuigen. Het beestje heeft nog maar weinig vlees op de botten, maar zet er een horde camera's bovenop, en het lijkt heel wat. Het zal niet lang duren voordat islamcritici beschuldigd zullen worden van ophitsing, en het bieden van een ideologische basis voor de daden van deze skinheads. Het zal niet lang meer duren voordat de heksenjacht op ons geopend gaat worden. Het zal niet lang meer duren, of er zullen serieuzere stappen ondernomen worden tegen dit soort columns, en het soort websites waar u deze columns kunt lezen.

Links is on a roll; ik ben blij dat ik onder een pseudoniem schrijf.

Tot U Genaderd

2006-04-12T08:53:00.000+02:00

Het zal u niet ontgaan zijn. Volksschrijver Reve --- wiens werk het leven zélf was --- is dood.

Eigenlijk wist ik lange tijd niets over Reve. Ja, dat hij een homo was, en ranzige boeken schreef over kontneukseks met blonde jongetjes. Dat was het wel, en ik had hierom nooit de aandrang gehad me in zijn werk te verdiepen. Provocateurs te over, en ranzige seks, dat kenden we ondertussen wel; niet bijster boeiend om over te lezen. Geen schrijver, dus, waar iets van betekenis te halen viel, dacht ik. Een mens kan zich vergissen, nietwaar? Ik ging mijn eigen gang, zocht mijn eigen antwoorden, en pelde de betekenis van mijn raadselachtige bestaan langzaam los uit de teksten die ik wél las.

Mijn boekenkast begon zich te vullen met vreemde kostgangers; mystieken en esoterici, vrijmetselaars en rozenkruisers. Boeken over gnostiek, hermetica, kabbala en occultisme. Boeken over alchemie, over de planten der Goden, over magie, theurgia, gematria en enochia. Boeken over kundalini en tantra. Boeken van Crowley, Blavatsky, Lévi en Regardie. Boeken over Boeddha en Christus en Mohammed en Abulafia en Nostradamus. Ik leerde een blauwe maandag Hebreeuws om de finesses van de kabbala beter te bevatten, en ik heb zelfs een kopie van het totaal onbegrijpelijke Voynich-manuscript langdurig bestudeerd. Hier ergens moest het staan. Hét! Dát! Datgene waarvan ik niet wist wat het was, maar wat ik zou herkennen zodra ik het zag. Wellicht in de volgende regel, of achter de volgende bladzijde. Wellicht in het volgende boek.

Maar het stond er niet. Wanhopig, werd ik er vaak van. Alle teksten spraken ronkend over het hogere, het ongeziene, het onbegrijpelijke, het ondefinieerbare, om vervolgens met bespottelijke schema's en modellen op de proppen te komen, of instructies te verschaffen voor nietszeggende en lachwekkende rituele handelingen. Ging drie keer om een eik lopen mij in contact brengen met God, ja? Verkreeg ik daadwerkelijk inzicht door een pentagram in de lucht te tekenen? Of door een elixer te drinken van cinnaber en antimoon? Of door je haar te laten groeien? Het leek mij allemaal onzin, want één ding wist ik zeker: de schepping manifesteert zich overal, en dus is ook de bron van deze schepping vanuit elke invalshoek benaderbaar. Met andere woorden: God moet ook gewoon vanuit mijn luie stoel te vinden zijn. Daar zijn helemaal geen tempels, gebeden of rituelen voor nodig.

En toch, soms, ving ik een glimp op van méér. Tussen alle onzin liep een nauwelijks te volgen spoor van kleine pareltjes, die zich als een snoer van inzicht aaneen lieten rijgen. Jarenlang volgde ik het spoor tot aan de rand van mijn begrip, en keek terug op het kronkelpad dat ik gegaan was. Ik had niets meer over --- al mijn mogelijkheden waren uitgeput. Maar dat was niet erg; ik was klaar. Ik had herkend wat ik al kende. Ik had begrepen waar al die mystici naar probeerden te wijzen, en ik had tevens begrepen dat het zinloos was de particuliere ervaringen van een ander naar de eigen hand te zetten. Iedereen probeert zin en controle te ontlenen aan het onbegrijpelijke, waar je dat ook wenst te plaatsen, maar het is de houding die wij zélf aannemen die uiteindelijk van een doorslaggevende betekenis is, en waarmee ook het onbegrijpelijke weer van zin wordt voorzien. Dat is alles. De boeken konden dicht. Ik vatte mijn leven op, en kreeg een baan en een gezin, met in het achterhoofd de dingen die ik geleerd had, actief aanwezig als een secundair controlesysteem.

Wat ik had ervaren, vond ik soms terug in de mensen en de wereld om mij heen. In films, boeken, muziek, of andere kunst. Maar altijd was het verwaterd, onvolledig of aangetast. Nog steeds was ik op zoek; niet naar de ervaring, maar naar de bevestiging ervan. Eentje maar. Een duidelijk teken, om mij te tonen dat ik niet met een volkomen krankzinnig idee in mijn hoofd rondliep. Op aanraden van een vriend las ik "De Ontdekking van de Hemel", wat ik glimlachend heb gedaan; ook Mulisch heeft er, ondanks zijn rijk gevulde haardos en boekenkast, niets van begrepen. Reeds lang had ik me erbij neergelegd dat het onzegbare deel van mijn ziel onzegbaar zou blijven. Totdat ik, eigenlijk bij toeval, dit gedicht van Reve onder ogen kreeg:

Eigenlijk geloof ik niets,
en twijfel ik aan alles, zelfs aan U.
Maar soms, wanneer ik denk dat Gij waarachtig leeft,
dan denk ik, dat Gij Liefde zijt, en eenzaam,
en dat, in zelfde wanhoop, Gij mij zoekt,
zoals ik U.

Woordeloos gaapte ik naar het papier. Hier stond hét! Dát! De kennis over het onbegrijpelijke die ik zelf ook had ervaren, treffender, puntiger, en vooral menselijker verwoord dan ik het ooit had gelezen. Ik wist niet beter dan dat Reve met veel poeha katholiek was geworden, maar hier sprak een gnosticus, een ingewijde, een grootmeester.

Het scheppende en het geschapene hebben logischerwijs een symbiotische relatie met elkaar; een relatie echter die door het geschapene alleen maar subjectief valt waar te nemen. Uit deze situatie komt al ons onbegrip en ons lijden voort. Een lijden dat wij proberen te verzachten middels het uitoefenen van kunstmatige controle; met het wegstoppen van onze duistere angsten en driften; met een omarmen van een eenzijdig perspectief op de wereld, en, met name, door voortdurend te zoeken naar de bevestiging dat we "moreel goed" zijn. Dit maakt mensen tot moraalsadisten; het menstype dat denkt uit te kunnen maken wat goed en slecht is, en er uit zelfbevestiging en controle op gebrand is een kunstmatig moralisme aan anderen op te dringen --- dit zijn de heerszuchtige klootzakjes die vooraan lopen in elke politieke of ideologische beweging. Hun volgelingen zijn de moraalslaven; zij die hun beoordelingsvermogen uit handen geven, en bereid zijn groepsgewijs de geleende en kunstmatige moraliteit van hun overheerser tot de dood belijden.

Reve's werk ademt een diep inzicht in de hierboven beschreven processen. Zijn sadistische homo-erotiek is niet enkel een provocatie; zijn ironie is niet enkel humoristisch; zijn voortdurende heen-en-weer schieten tussen het profane en het sacrale is niet enkel een stijlmiddel. Alles is erop gericht de mens te bevrijden van de weggeborgen dwangdriften in de ziel. Reve weet dat het beter is om het profane van de mens in het heldere licht te zetten; door het te benoemen en te relativeren, omdat ware zelfkennis pas kan plaatsvinden zodra de mens is bevrijd van het schuldgevoel, de angsten en de onmatige driften waarmee hij in deze wereld van moraalsadisten gecontroleerd wordt. Reve de grootmeester leert het mensenkind dat het niet moet dromen over systemen waarmee "alles" omvat en beheerst kan worden --- ook dat is immers een kinderlijke en mateloze dwangfantasie --- maar dat het mensenkind zichzelf moet temperen, juist door zijn dwangfantasieën niet in schuldbewuste afzondering te koesteren, maar naar waarheid te benoemen, en nuchter te accepteren dat zij niet reëel en haalbaar zijn.

Ook met het controversiële Voor Eigen Erf toont Reve zich een grootmeester:

Onze kassiers op de wegen beroofd
Aan ouden van dagen op kaarslichte dag
Hun beursje met spaargeld ontrukt
Onze roomblanke dochters onteerd
Waarheen mijn vaderland
O Nederland ontwaak
Gooi al dat zwarte tuig eruit
Ons land voor ons
Op naar de Blanke Macht!

Harry Mulisch, weer eens bevangen door een tijdelijke aanval van politiekcorrect fatsoen, reageerde hierop met het nuffige pamflet Het Ironische van de Ironie, en sloeg daarmee de plank uiteraard volledig mis. Reve bedrijft namelijk helemaal geen ironie; dit gedicht is een inktzwarte bezwering, een tot op de letter correct uitgewerkte magische formule, die schokgolven van destabiliserende ontreddering door al die zelfvoldane hippiehoofdjes joeg. Het gedicht werkt op vele niveaus, maar in een tijd dat de tien geboden plaats hebben gemaakt voor de geloofsbelijdenis van het postmoderne multiculturalisme, richt Reve zijn pijlen met name op de nieuwe maat van moraliteit: je bent pas een goed mens als je geen racist bent.

Het is een vreselijke tekst voor mensen die zichzelf op deze wijze een hoogstaande moraliteit hebben aangemeten. Wie dit gedicht toejuicht, laat zich enkel kennen als een racist. Maar wie zich tegen de inhoud verzet, valt door de mand als een moraalsadist. In een wereld die van schijnregels aan elkaar hangt, van regels over “hoe het hoort”, breekt Reve met alle wetten door te demonstreren hoe eenvoudig het is om buiten deze regels te denken, en gedachten te formuleren die uiteraard even valide zijn als iedere andere gedachte, maar, enkel en alleen omdat ze niet zouden stroken met “hoe het hoort”, geen bestaansrecht mogen hebben. Gooi al dat zwarte tuig eruit! Op naar de Blanke Macht! Het staat er echt. Hij heeft het geschreven. Hij heeft het bedacht. Andere mensen zouden het kunnen bedenken. U zou het zelf kunnen bedenken. Aan u de taak de inhoud van dit gedicht in haar volledigheid te behappen, en er helemaal niets over te denken.

Dit is het belang van Reve’s nalatenschap; de sterke transformerende kracht die zijn literatuur bezit. Hoog torent hij uit boven de Andere Twee: W.F. Hermans, die als een steriele professor in een al even steriel laboratorium zijn kunstmatige universum in een petrischaaltje op kweek heeft gezet, en eerdergenoemde H. Mulisch, die nooit verder is gekomen dan het herkauwen van andermans brille, en te ijdel is om iets wezenlijks van zichzelf te laten zien. Reve beschikt over een waarachtigheid die ik niet terugvind bij Hermans of Mulisch. Waar zijn kunstbroeders zich vastklampend aan hun boekenkast staande houden, schrijft Reve schaamteloos over zichzelf, schijnbaar instinctief en intuïtief, maar in feite vertrouwend op zijn diepe ervaringen en overtuigingen.

Hij maalde er niet om zichzelf als suïcidale dronkelap, geile pedofiel, dweperige katholiek of sadistische minnaar neer te zetten --- het doet er niet toe, als je je vertrouwen eenmaal hebt geschonken aan Hij, die Liefde is. Vandaar zo vreemd dat uit alle herdenkingsprogramma’s blijkt dat vele van zijn fans grote moeite hadden met het idee van een dementerende Reve; met het beeld van de meester die als een klein kind in zijn broek plast, en langzaamaan uitdooft. Ik denk, dat het hem zelf weinig kon schelen. Wellicht zelfs, dat hij zich tijdens zijn heldere momenten in zijn ziekte heeft verheugd. Zoals hij ooit schreef:

Naarmate ik ouder word, wordt, wat ik schrijf, hoewel fraaier verwoord, steeds enkelvoudiger van inhoud: liefde (of geen liefde), en ouder worden, en dan de Dood.

Hij was bestemd voor enkelvoudigheid; uitverkoren tot het beleven en uitdragen van de enkele begrippen die er toe doen. Het moment brak aan dat de meester zijn pen moest neerleggen, en ook zijn fysieke wereld woord voor woord werd afgebroken en losgelaten, totdat er zelfs geen woorden of klanken meer waren, enkel gedachten. En daarna nog enkel ervaringen. De aanraking van zijn Joop, die hem in bed wast en zijn kleren verschoont --- een reflectie van de liefde. En het lichaam dat zich nog doet gelden, maar zich functie voor functie gewonnen geeft --- een reflectie van de dood.

Kort voor het moment van heengaan, in de stilte die ontstaat nadat de illusie van de wereld niet langer meer de ziel begoochelt, en het denken is verstomd tot slechts een zacht gedruis, heeft Reve de enkelvoudigheid bereikt, en bevestigd gekregen wat hij altijd al wist: Liefde --- of geen Liefde.

En dan de Dood.

Hocus Pocus

2006-03-26T23:58:00.000+02:00

Lagonda heeft het nogal druk gehad de laatste paar weken. Druk met veel werk, krappe deadlines en onmogelijke productietrajecten. Het is inmiddels allemaal achter de rug, maar het heeft de nodige nachtrust gekost. Avonden, nachten en weekenden heb ik doorgehaald om de boel op tijd af te krijgen. Erg slopend, hoewel het ook boeiend is om te ervaren wat chronisch slaaptekort met je hoofd doet. Als je lange tijd weinig of niet slaapt, dan betreden je hersenen een soort van permanente sluimermodus, af en toe doorbroken met korte momenten van hyperconcentratie en stralend inzicht. In deze schemerzone tussen slaaptekort en overwerk, zapte ik zo nu en dan de TV eens aan, om toch niet geheel verstoken te blijven van de gebeurtenissen in de wereld. Met glazige ogen kijk ik naar de reclames die langskomen.

Een reclame voor kattenvoer. Eentje voor een verzekeringsmaatschappij. Dan een zwarte bluesgitarist die zijn klaagzang zingt: I don't steal, I don't rob, but you gotta give me a job! You gotta give me a job! Daarna een reclame over vieze geurtjes in je afwasmachine ("Zet dat ding dan áán!", kreun ik), en daarna het journaal, dat opent met lulnieuws over het salaris van de directeur van Essent. Big fucking deal --- links in de bocht. Ik zucht de TV weer uit, en staar nog even naar de nalichtende beelden op mijn netvlies. En ineens springen mijn hersens even aan: was daar nou net een allochtoon op de televisie, die ik onder dreiging van diefstal en roof verplicht was een baan te geven? Pardon? Wat zullen we nou krijgen?

Het nieuwste linkse stokpaardje heet "discriminatie op de arbeidsmarkt", en is na de rellen in Parijs enorm populair geworden. Het idee is dat de mislukte integratie van allochtonen enkel en alleen te wijten is aan hun ongelijke kansen op de arbeidsmarkt. Ze worden daar immers gediscrimineerd, krijgen dus geen werk, en glijden volkomen logischerwijs af naar een leven van criminaliteit en terrorisme --- en daar kunnen ze dan helemaal niks aan doen. Vreselijk, is het. En de schuld voor dit alles ligt uiteraard bij die verdorven rechtse ondernemers, die onze samenleving toch al niks beters te bieden hebben dan werkgelegenheid, welvaart en belastingcenten, en van wie het volkomen logisch is dat ze minderbedeelden onderdrukken door ze te discrimineren. Dat doen rechtse mensen namelijk altijd.

De vraag is nu: IS er sprake van structurele discriminatie op de arbeidsmarkt? Zijn er cijfers waarmee dat wordt aangetoond? Worden al die racistische werkgevers bij bosjes veroordeeld? Nee, nee en nee natuurlijk niet. Oh, er zullen heus werkgevers zijn die om oneigenlijke redenen geen Marokkaan in dienst willen nemen, maar een kind kan begrijpen dat de grote hiaten in taalbeheersing, opleidingsniveau en maatschappelijke integratie in veel hogere mate bijdragen aan de achtergestelde positie van de allochtoon op de arbeidsmarkt.

Want hoe kan verwacht worden dat allochtonen een gelijke kans op de arbeidsmarkt hebben als de schooluitval binnen deze groep al zo hoog is? Hoe kan men verwachten dat moslims een goede aansluiting op een openbare middelbare school kunnen maken, als ze hun jeugd in het isolement van een dichtgeplakte islamitische basisschool hebben doorgebracht? En wat is in hemelsnaam het nut van anonieme sollicitaties, als steeds meer allochtone jongeren niet eens een diploma van de middelbare school hebben, en dus sowieso geschoolde arbeid op hun buik kunnen schrijven?

Maar u mag deze vragen helemaal niet stellen. U moet dom blijven. U moet *geloven* dat de achtergestelde positie van de allochtoon enkel en alleen is te wijten aan de discriminatie die hem ten deel valt in ons nare land. En daarom dient deze boodschap middels suggestie direct in ons onderbewuste geplant te worden, zonder dat ons kritische bewustzijn lastige vragen gaat stellen. Hoe doe je zoiets? Nou, ongeveer zoals een goochelaar dat doet: met behulp van afleiding. Het publiek kijkt naar de bezwerende gebaren van de lege hand, terwijl de andere hand stiekem de speelkaarten wegmoffelt.

Let er eens op, hoe de aandacht van ons bewustzijn voortdurend wordt opgeëist door allerlei ronkend nieuws, terwijl de besluiten die daadwerkelijk eens een kritische blik kunnen gebruiken haast zonder slag of stoot in stelling worden gebracht. Let er eens op, hoe met name angst wordt toegepast om het kritische vermogen van het brein te verlammen. Voortdurend worden we lastiggevallen met nieuws over vage gevaren --- gevaren die niet te beteugelen zijn, en die ineens heel erg acuut zouden kunnen worden.

Belangrijk hierbij is dat het gevaar geen inlossing kent; er mag geen voltooiing plaatsvinden, maar het moet als een inktzwart doemscenario boven ons hoofd blijven hangen. Ons brein is namelijk bijna niet in staat om spannende verhaaltjes zonder einde naast zich neer te leggen; het spannende verhaal blijft dan actief en actueel, en het blijft onze aandacht opeisen. Neem de angst voor terrorisme, bijvoorbeeld. Of neem vogelgriep --- dat is helemaal perfect! Vogelgriep: het is overal en nergens, het is wellicht dodelijk, en het kómt, ooit, maar wannéér? Whahahah, wees maar goed bang! Een willekeurig Aziatisch warenhuis dat instort, eist meer slachtoffers dan de vogelgriep tot nu heeft gedaan, maar desalniettemin staat het hele land in rep en roer zodra er ergens een dooie eend wordt gevonden.

En terwijl de bevolking met ingehouden adem de laboratoriumuitslagen afwacht, en angstvallig nog maar eens de terrorismefolder doorbladert en de vaccins natelt, is onze onbeschermde geest uiterst ontvankelijk voor de suggesties van ideologische propaganda. En zo is ook de theorie over "discriminatie op de arbeidsmarkt" als voldongen feit en diepe overtuiging rechtstreeks in het collectieve onderbewustzijn van het volk geïnjecteerd. Kunt u zich herinneren dat er *ooit* een maatschappelijke discussie over deze theorie is gevoerd? Nee hè? Die heeft namelijk helemaal niet plaatsgevonden; na de rellen in Frankrijk wás het immers gewoon zo. Punt! Inmiddels duikt in maatschappelijke debatten deze theorie op als een onwrikbare basiswaarheid; als uitgangspunt *waarmee* gediscussieerd wordt, in plaats van een hypothese *waarover* gediscussieerd wordt.

Je hoort het op de radio, in het keutelige gezwatel van de DJ's. Je leest het in het aangedikte gewauwel van de Volkskrant of de Vrij Nederland. Je hoort het als vanzelfsprekend gegeven in de vragen van Witteman, Pauw en Polak, en ook Jürgen Raymann weet het minstens een maal per uitzending te noemen om instemmend applaus van zijn publiek te oogsten. En dat reclamefilmpje met die bluesgitarist spant natuurlijk de kroon --- een duidelijker inkijkje in de verborgen agenda van links kan ik me niet wensen. Eén column is te kort om alle voorbeelden te noemen; let u er toch vooral zelf eens op.

Schokkend, hoe de treurige en alarmerende werkelijkheid omtrent de beroerde positie van allochtonen in ons land wordt verdraaid, enkel en alleen om een ideologisch punt te scoren. Maar blijkbaar is dit de weg die links wenst te gaan: een probleem oplossen door een niet-bestaande oorzaak aan te pakken. Men is dus blijkbaar niet wezenlijk in een oplossing geïnteresseerd. En denkt u eens even mee: wat zal de toekomst brengen, als blijkt dat de groep allochtone voortijdige schoolverlaters (en dus ook de groep allochtone werklozen) steeds groter wordt, links blijft volharden in het verhaal dat het allemaal aan de werkgevers ligt, en een rode coalitie op het pluche mag plaatsnemen?

Ik voorspel binnen nu en vijf jaar een vorm van gedwongen sollicitatiebemiddeling; werkgevers worden verplicht al hun vacatures aan te melden bij de overheid, die vervolgens op zoek gaat naar een geschikte kandidaat. Een speciaal daarvoor opgeleide ambtenaar begeleidt dit traject, en is ook aanwezig bij de sollicitatiegesprekken, die voor de vorm nog gevoerd moeten worden. De werkgever is verplicht een keuze te maken uit de aangedragen kandidaten, en mag niet letten op huidskleur. En in een later stadium, als blijkt dat allochtonen zonder diploma nog steeds niet worden aangenomen, mag op het CV naast de naam en land van herkomst ook het opleidingsniveau weggelaten worden. Eindelijk werk voor iedereen, en de werkgever betaalt, want die heeft toch geld te veel. Hoera!

Ja, lach maar. De mensheid heeft vreemdere bokkensprongen gemaakt om ideologie voorrang te verlenen aan de werkelijkheid. Zo wordt ons land verkwanseld door een van rode dadendrang doortrokken establishment, dat zich elke dag weer verder bekwaamt in het creëren van allerlei zogenaamd urgente issues waarvoor Zij --- en alleen Zij --- in een nimmer te bereiken toekomst wellicht een oplossing zou kunnen bieden. Moedwillig laat Zij u ronddwalen in het niemandsland tussen hoop en vrees, waar u aan het lijntje wordt gehouden met de schijnvertoning die onze mediademocratie is. Allemaal om een relatief klein aantal ijdeltuiten het idee te geven dat zij volgens hun eigen maatstaven dik in orde zijn en excelleren in het rondstrooien van sociale menslievendheid. Na hen de zondvloed! --- het enige doemscenario waar u zich terecht zorgen over kunt maken.

Novo Ordo Seclorum

2006-02-28T20:50:00.000+01:00

En zo voltrekt zich de geschiedenis.

Het mensdom evolueert zich sinds een aantal eeuwen bewúst, en niet langer puur fysiologisch. Al lang geleden heeft men beseft dat een deel van het mensdom niet verder kan of wil, omdat dit deel erop staat de rest van het mensdom lastig te blijven vallen met hun God, Allah of heilsleer. De Verenigde Staten zijn gesticht met dit inzicht reeds in 't achterhoofd: wij willen verder zonder steeds met die militante en bemoeizuchtige flauwekul lastiggevallen te worden. Mensen die zich wereldvrede alleen onder hun eigen God of ideologie kunnen voorstellen, en deze paradijselijke staat slechts met geweld denken te bereiken, kunnen we niet langer gebruiken.

En aldus geschiedde; een bewuste sturing van de evolutie van het menselijk bewustzijn, in de wetenschap dat de onverlichten er steeds voor zullen kiezen aan hun eigen beperking ten onder te *willen* gaan; alles beter dan eens een kritische blik op je eigen onvolkomen handelen te richten. Dus: hoe selecteer je hen die niet geschikt zijn voor ronde twee? Bied hen een steen des aanstoots, verkoop hen je afgedankte wapens, en kijk wie er gaat vechten. Ga hier vervolgens mee door totdat alle bloeddorstige geloofsnaijver zichzelf heeft opgeblazen en doodgevochten.

En dit is hoe het blijkbaar werkt. Tuig Israël op als ultieme provocatie voor de moslimwereld, zet Amerika aan de kassa van de wapenhandel, and let the party begin! Natúúrlijk hoopt men dat de islamitische wereld zich verenigd in haar streven Israël van de kaart te vegen; des te meer reden om de islamitische wereld als geheel aan te pakken. Natúúrlijk probeert men via slinkse wegen Iran haar atoombom te bezorgen. Israël heeft er ruim 400 klaarstaan; Amerika zelfs meer dan 70.000. Laat Iran dat ding maar op Israël vallen: nog dezelfde dag zal Mekka in de as liggen.

"Pick up the gun!", sprak Jack Palance in "Shane", en schoot de schaapherder neer die het aandurfde. "You all saw him --- he had a gun!"

Moedwillige provocatie, zegt u? Inderdaad --- maar men is blijkbaar te dom om niet te happen. Men hoeft hier niet in mee te gaan; er zijn altijd opties. Maar ja, die zijn blijkbaar te eerloos of te schaamtevol. Eer en schaamte zijn echter slechts aberaties van het ego, en hebben niets meer te betekenen voor een verlichte geest. Dit is waarom de islam voortdurend haar eigen claims van goddelijk inzicht en vreedzame doeleinden ondermijnt. Als het wérkelijk zo is dat de islam een religie van Inzicht en Liefde is, dan zou de islam zichzelf kunnen redden door de wapens neer te leggen, en de Joden hun land te gunnen.

Maar dat kan de islam dus helemaal niet. Aangevuurd door haar ware en stomme aard, zal de islam zichzelf te pletter vechten, en voorgoed verdwijnen. Dat is het plan. Een plan dat, overigens, nog knap lastig is uit te voeren. De islam is namelijk zo agressief en stompzinnig, dat zij zelfs niet in staat is om zich te verenigen tegen één hapklare gezamenlijke vijand, te druk als ze het hebben met het uitroeien van elkáár, de soennieten, de sji-ieten, de koerden, en hoe het verder allemaal ook heten mag.

En weet u --- mijn hart breekt voor het mensdom. Maar wat kun je doen? De islam zal aan haar eigen ondeugdelijkheid ten onder gaan, en is niet tegen te houden. De islam wil dit blijkbaar zelf. Jammer voor al die moslims, maar ze hebben stuk voor stuk de keus zich van hun geloof te distantiëren --- maar dat zullen ze niet doen. Hun betekenisloze gelijk is hun blijkbaar meer waard dan hun eigen leven of dat van anderen. Evolve or perish. Het zij zo.

Alááf!

2006-02-27T16:54:00.000+01:00

Dit keer geen al te diepgravende overwegingen van uw columnist. Het is immers carnaval, en daar heb ik iets mee. Ja, ik weet het --- carnaval is plat, achterlijk en boers. Carnaval is voor katholieke feestneuzen, kontenknijpende middenstandsmannetjes en wanhopige muffe ouwe vrijsters die eindelijk weer eens aan de beurt komen. Carnaval is veel bier, veel kotsen, nog meer bier, nog meer kotsen, en schunnige liedjes zingen in bruinlederen dialecten. Carnaval is te dom voor woorden. Vol overgave meedoen met carnaval, kan ik ook helemaal niet; daar ben ik te gereserveerd voor. Het drinktempo is geen probleem, het uitschakelen van mijn zelfkritische systeem wel. Wellicht ben ik te ijdel om ongedwongen in te haken en mee te lallen. Daarbij: tijdens een polonaise struikel ik altijd over de benen van mijn voorganger. Meelopen in een polonaise is een stuk moeilijker dan het lijkt.

En toch doet het me iets. Op weg naar de supermarkt stond ik een kwartier vast in een colonne praalwagens die op weg waren naar de optocht. De stemming zat er al lekker in: twintig kerels, waarvan ik in één duidelijk mijn fysiotherapeut herkende, hadden plastic tieten om hun kop gebonden, en waren fijn aan 't hossen op hun wagen. Op deze wagen lag, omringd door kartonnen stoplichten, een gigantische vrouwenborst. De tepel stak fier de lucht in, en lichtte zo nu en dan felrood op. De gemeente hèf tiet zat!, stond er ter verduidelijking in feestelijke letters op de zijkant. Na enig denkwerk was ik er uit: de beloofde bouw van een kruispunt was onlangs voor de zoveelste keer uitgesteld, tot teleurstelling van de burgers. Een klacht aan het adres van onze bestuurders dus, vormgegeven als een nauwelijks gesublimeerde mannenfixatie. Nou ja, het is weer eens wat anders dan een ingezonden brief. En ik kan er niets aan doen; ik vind het leuk! Ik zie volwassen kerels doodserieus voor de spiegel staan om te checken of hun plastic tieten goed zitten, en ik moet onwillekeurig grinniken.

Wat mij altijd het meest verheugt aan dit soort lolbroekerij, is de ernstige toewijding waarmee het vervaardigd wordt. Al in september zijn de bouwtekeningen voor de praalwagen gemaakt, en zijn bij de fopwinkel in de grote stad een twintigtal omknooptieten besteld. Maandenlang is er zorgvuldig geverfd en gezaagd, er zijn sponsoren, tractors en geluidsinstallaties geregeld, en belangrijke voetbalavondjes zijn afgezegd omdat er nog 15 kostuums gestikt moesten worden. Humor is een serieuze zaak, en toch heeft het allemaal iets heerlijk lichtvoetigs: eensgezind is men heel hard bezig met het scheppen van ledigheid, daarbij voortgestuwd, niet door bitterheid, wrevel of wraak, maar door louter enthousiasme en kinderlijke maakdrift. Ook de hoge mate van infantiliteit wijst op de onschuld van het fenomeen: het wemelt altijd van de poep- en piesgrappen, en met name dus mannen met een moederborstcomplex komen ruim aan hun trekken. Het is ontwapenend, en oneindig relativerend. Want al die minutieuze voorbereidingen dienen slechts één niet mis te verstane boodschap: neemt u ons toch vooral niet serieus!

In het kader van het integratiedebat wordt nogal eens gesproken over "Nederlandse" normen en waarden, in relatie tot "andere" normen en waarden. Vroeger of later valt dan de vraag: wat zíjn die Nederlandse normen en waarden? Wat ís die Nederlandse volksaard? Als een troep aangeschoten vogels fladderen de gesprekspartners dan uiteen, bang al ze zijn dat hen "nationalisme" verweten zal worden zodra men een poging waagt "de Nederlandse volksaard" onder woorden te brengen. Pas als heel duidelijk is gemaakt dat men niks geeft om voetbal, niks geeft om de Nederlandse vlag of het koningshuis, vooral niet trots is op Nederland, en men zelfs het Wilhelmus niet eens kan zingen, waagt men het bedremmeld met wat algemene kwalificaties op de proppen te komen. "Erm, nou ja, we zijn een volk van individuen, toch? Die allemaal hun gang een beetje willen gaan, toch? Of niet?"

Aan deze terughoudende wijze waarop de Nederlander zijn volksaard definieert, is de Nederlandse volksaard juist het beste te herkennen. De Nederlander wil namelijk heel serieus vooral niet serieus genomen worden. Alles moet in de lucht blijven hangen, en vooral geen gewicht krijgen. Want zodra iets gewicht krijgt, raakt het vol van zichzelf; het zakt in de grond en raakt daar verankerd in onwrikbare en pompeuze zelfzucht. En daar houdt de Nederlander niet van. Gewichtige gezagsdragers, gewichtige geloofshoeders, gewichtige kunst of cultuur en gedragen nationalisme; daar wil de Nederlander in een grote boog omheen kunnen lopen, in de hoop een groepje andere Nederlanders tegen te komen waarmee men gebroederlijk de narcistische stenen des aanstoots uit kan lachen.

Kunt u zich nog die foto herinneren van die Hagenees, die zich met zijn lul uit zijn broek had laten vereeuwigen, in joviale omarming met burgermeester Deetman? Ja, natuurlijk kunt u zich dat herinneren. "Moet dat nou?", sprak een enkele mopperaar voor de vorm, maar stiekem vond iedereen het natuurlijk hilarisch: dat rare pafferige regentenkrieltje Deetman werd te kakken gezet! Die daad, dát is nou de Nederlandse volksaard in optima forma! Ja, het is bot, het is plat en het is ordinair... maar het is ook uiterst effectief! Lekprikken, ontmaskeren, terugbrengen tot ware proporties: voor Nederlanders is dat volkssport nummer één.

Wij zijn namelijk Geuzen. We zijn bot, ongecultiveerd, en wars van enige pretentie of dikdoenerij --- en daar zijn we bijzonder trots op! In geen land waait de alles-relativerende zeewind van de simpele lol zo verfrissend als in onze platgeslagen moerasdelta. De volmaakte pretentieloosheid van onze geuzenlol wordt zelfs niet door de onvolprezen Britse humor bereikt --- want ook die is nog te vol van zichzelf. En er is geen samenleving ter wereld waar boertige luim een zo essentiële bijdrage aan heeft geleverd. Met onze platte grappen wordt in feite uiting gegeven aan een weerzin voor ijdelheid. Een weerzin die in ons landje zorgvuldig wordt gecultiveerd, en waar veel typisch Nederlandse fenomenen diep in zijn geworteld. Calvinisme, André van Duin, carnaval, Freek de Jonge, Geenstijl, het poldermodel, Amsterdamse humor, Gregorius Nekschot, cabaret, ludieke hippies... het drijft allemaal op dezelfde diepe behoefte aan zelfrelativering. Doe maar gewoon, dan doe je al gek genoeg.

Dit vermogen tot zelfrelativering is iets bijzonders, en, in mijn optiek, ook geheel in overeenstemming met de Schepping, waar immers ook maar weinig absoluutheden in zijn te vinden. Ik acht het een grote deugd in staat te zijn heiligheden los te laten, en te spotten met het dorre gelijk en de stalen autoriteit die kerkvaders en machthebbers in de regel opeisen. Maar dit vermogen tot relativering is tegelijkertijd onze zwakke plek; het maakt ons soms onzeker. Want waar staan we eigenlijk? Hoever kunnen we gaan? Wij zijn kwetsbaar voor de schreeuwer met de grote bek, voor de gelijkhebbers, voor de Bijbelrammers en Koranduiders. Bedeesd zetten we een stap terug, en houden uit respect onze mond. Maar nooit voor lang: vroeger of later begint een Nederlander te gniffelen, zet een mal hoedje op, gaat tussen de schuifdeuren staan, en maakt met een zorgvuldig ingestudeerde act de narcistische gelijkhebber voorgoed belachelijk. De lach die hiermee geoogst wordt, is een bevrijding. Ja, iedereen had al het idee dat die ene meneer zichzelf wel erg serieus nam --- goed dat dit even aan iedereen duidelijk werd gemaakt!

In het kader van de cartoonrellen maken veel mensen zich druk over de toekomst van de vrijheid van meningsuiting in ons land. Ik vraag me echter af of het echt zo'n vaart zal lopen. Wij blijven Geuzen, met een niet te stillen dorst naar lol. Het liefst hingen we allemaal onze pik uit de broek, en gingen we met iedereen op de foto: met meneertje de minister-president, met meneertje Bush, met mevrouwtje de majesteit, met meneertje pastoor, met meneertje de paus, met meneertje Jezus en meneertje God --- en dus ook met meneertje Mohammed of meneertje Allah. De lachende tiefus voor iedereen! Wij zullen altijd de mogelijkheid willen behouden uiting te geven aan de grofst mogelijke schofferingen. En tja, daar is dus vrijheid van meningsuiting voor nodig; onversneden en onvoorwaardelijk.

Ik sta inmiddels nog steeds klem tussen de carnavalswagens. Ik werp een blik naar links; daar rijdt Gredje de Waal, vaste exponent van elke carnavalsoptocht in de verre omtrek. Als uitbater van snackbar De Vette Punt maakte hij al jaren geleden furore met Het Frikadellenlied, nog steeds gratis op CD bij een bestelling van meer dan 10 frikadellen, één exemplaar per gezin:

Frikadelle delle delle delle delle
Joa, die kunde bij mijn gerus bestelle
Ik heej ze lang, ik heej ze kort of meej un korsje
Luste ze nie, dan bestelde moar un worsje

Tijdens het carnaval van 2002 (na 11 september dus) scoorde Gredje weer een plaatselijke hit. Uit het diepst van mijn geheugen put ik de volgende regels:

O-o-o-o-samaaa, wat bende toch veur'n kèrl?
O-o-o-o-samaaa, trek hier us oan de bel
Doe's nie zo agressief en dan is allus okee
Dus nim die theedoek vande kop en gif un rondje in't café

Het overweldigende succes van deze prachtige hymne indachtig, was Gredje dit jaar opnieuw bezig aan een praalwagen over de islam; een project dat hij vanwege de cartoonrellen voortijdig moest staken, want geen grappen over de islam dit jaar! Maar desalniettemin is Gredje toch van de partij. Grijnzend zit hij in zijn auto, en trekt een aanhanger vol bouwpuin en verwrongen staal. Achterop prijkt een groot bord: Dit is GEEN grap! Lachend stoten de toeschouwers elkaar aan, en wijzen naar de tekst. Iedereen snapt 'm. Ik ben gerust. Vrijheid van meningsuiting voorgoed inperken? Hier? Ik zie het nog niet gebeuren.

Normaal

2006-02-13T09:14:00.000+01:00

(also available in English)

Ik weet nog hoe ik vroeger in mijn bed lag. Ik was nog jong. Vijf, zes jaar. De zon scheen naar binnen, en de reusachtige populieren aan de overkant van de straat kon je zacht horen ruisen in de wind. Een lauwe lentewind, wist je dan. Fris, en geurend naar de ochtend. Ik luister naar de geluiden van de wereld achter mijn raam. Het gekoer van de duiven op het dak. De pauw van de kinderboerderij. En heel in de verte voeren schepen de Waal af; de doffe dreun van hun motoren was rustig en vertrouwd. Van achter de bomen luidt de dorpskerk gedempt haar klokken. Het was zondag, wist ik. In de tuin van de buren stond een appelbloesem in bloei. Een wolk van lichtroze blaadjes bedekte onze tuinen.

Zo herinner ik mij de zondagochtenden uit mijn jeugd. Kalm en mooi, doortrokken van een traag licht. Met mijn vader liep ik het dorp in, om in De Gouden Leeuw een kop koffie te drinken. Ik kreeg limonade, en sabbelde op het koffiekoekje dat mijn vader voor me liet liggen. Ik keek naar buiten: op de trappen van de kerk stond Rieske, die de kerkgangers luid en uitbundig begroette. Rieske was een jongen met het syndroom van Down, of, zoals we die noemden, een Garenvelder. De Garenveld was een uitgestrekte zorginstelling voor verstandelijk gehandicapten; een begrip in de wijde omtrek. Hun patiënten, de Garenvelders, sierden het straatbeeld. Je zag ze meestal rondlopen in groepjes; een begeleider met drie tot vijf joviaal kwijlende pupillen onder zijn of haar hoede. De "betere" gevallen, zoals Rieske, mochten zonder begeleiding het dorp in.

De dorpsbewoners hadden de Garenvelders in hun hart gesloten; geen kwaad woord wilden ze erover horen. Lieden van buiten het dorp, die het waagden bij de aanblik van de Garenvelders grappen te maken over mongolen, kregen stevig de mantel uitgeveegd. Onze Garenvelders waren ook mensen, en al waren ze soms wat eigenzinnig in de omgang, en al zagen ze er wat vreemd uit, er viel prima mee samen te leven. De dorpelingen voelden zich in hoge mate verantwoordelijk voor het wel en wee van de Garenvelders. Bij de bakker hielpen alle klanten mee het boodschappenlijstje van een Garenvelder voor te lezen en het wisselgeld na te tellen, en bij de brievenbus was er altijd wel iemand die aan een Garenvelder wilde uitleggen in welke gleuf een brief het beste gepost kon worden. En soms, als het gedrag van een Garenvelder wat al te zeer dreigde de ontsporen, schroomden de dorpelingen niet om corrigerend op te treden: Eeej, Rieske! Doe es un bietje normaal!

Dat is nog geen 20 jaar geleden. Maar wie weet nog wat normaal is? Als ik nu door mijn dorp loop, dringt zich de onontkoombare conclusie aan mij op: Nederland is weg, en komt nooit meer terug. De Garenveld is, samen met de kinderboerderij en de Garenvelders, uit het dorp verdwenen. "Gedecentraliseerd omwille van kostenbesparing", zoals dat heet. De vrijgekomen grond is vol gezet met goedkope flats, hoofdzakelijk bewoond door allochtonen; hun schoteltjes gericht op een golflengte die zij blijkbaar niet in hun gastland kunnen vinden. De nieuwbouwwijk in West, die in mijn jeugd werd aangelegd en destijds een frisse en zonnige aanblik bood, is naargeestig en grijs geworden. De huizen zijn slecht onderhouden, de kozijnen afgebladderd, de kapotgeslagen bushokjes worden niet meer opgeknapt. Groepjes jongeren hangen rond met hun scooters en spuwen werktuiglijk op de grond; de schaduw van hun petjes verbergt een boze en wantrouwende blik. Grauwgesluierde vrouwen haasten zich kromgetrokken voorbij, alsof ze ergens voor vluchten, of voor de avondklok binnen moeten zijn. Is dat normaal?

Een van de kroegen in het dorp wordt nu beheerd door wat in de volksmond de "Turkse Maffia" wordt genoemd. Autochtonen zijn er niet welkom, behalve om gestolen waar of drugs te kopen. Tijdens het EK van 2004 liep een klein incident volledig uit de hand; een autochtone dorpeling kreeg ruzie in de Turkse kroeg, en vluchtte daarop De Gouden Leeuw binnen. Zijn belagers werden aan de deur tegengehouden, dropen af, maar kwamen terug met versterking. Uiteindelijk moest de ME eraan te pas komen om het hele dorpscentrum schoon te vegen. De Gouden Leeuw, het café waar ik met mijn vader vroeger koffie dronk, werd een paar dagen later op een brandbom getrakteerd. Is dat normaal? En: geen van deze incidenten heeft het journaal, of ook maar de krant, gehaald --- hoe normaal is dat? Door deze gebeurtenissen is het dorp dichtgeklapt; het laatste restje van de oude geest is er uit verdwenen. De mensen zijn gesloten, op hun hoede, angstig.

Er is een kracht actief in Nederland, die leeft van deze angst; een kracht die ervan geniet hoe de textuur van de traditionele samenleving kapot wordt getrokken. Het is de kracht der progressieven: zij haat gezapigheid, zij haat de burger die het waagt tevreden te zijn over zijn leven, zij haat de veilige zeepbel die de gewone man voor zichzelf wenst, zij haat de rust die de status quo van het burgerdom oplevert. Deze kracht heeft de burger altijd lastiggevallen met zogenaamde progressiviteit. Vrouwenemancipatie, het homohuwelijk, lange haren, legale wiet, etc. etc. Uiteraard heb ik niets tegen het homohuwelijk of vrouwenemancipatie, maar ik wantrouw de drijfveren van de progressievo’s die zo heel nodig ineens de rechten van homo's of vrouwen gaan verdedigen. Deze lieden zijn niet *wezenlijk* geïnteresseerd in het verheffen van het mensdom; zij zijn slechts geïnteresseerd in leedvermaak. Telkens opnieuw heeft men superieur gelachen om die domme, bange burgerlul, die weer een van zijn heilige huisjes omver moest trekken, en weer chocola moest zien te maken van iets dat hij niet kende. De radeloze angst van de burger, is eten en drinken voor de progressieveling. Zelfgenoegzaam kan hij van zichzelf constateren dat hij erin geslaagd is een wereldbeeld te omarmen waar de burger juist voor terugdeinst.

Kijk, burgerlul! Ziehier onze wereld, en ziedaar jouw kleine benepen burgerlullenbestaan. Onze wereld is groter en dieper dan de jouwe; onze wereld kent lijden, onze wereld kent honger, en dood en geweld. Onze wereld kent grote idealen. Onze wereld begrijpt criminelen en pedofielen, onze wereld begrijpt terroristen, onze wereld begrijpt alles. Wij zijn daarom meer dan jij, en om dit te bewijzen, dringen wij onze wereld aan jou op, en wij zullen ons voeden aan jouw angst, en wij zullen lachen als je schreeuwend ten onder gaat. Want hoe *waag* je het te denken dat je tevreden met jezelf mag zijn? Steeds als je denkt ons te naderen, zullen wij de kloof verder opentrekken. Alles dat wij kunnen vinden, zullen we in je gezicht smeren; al je zekerheden zullen we ondermijnen; alles waar je je veilig bij voelt, zullen we besmetten. Je aartsvijanden zullen we juichend binnenhalen, en huisvesten onder je neus. Alles zullen ze van je afnemen, en wij zorgen ervoor dat je geen kant op kunt. Als je protesteert, zullen wij je beschimpen en kleineren. Als je je verzet, zullen wij je veroordelen. We gaan je net zolang manipuleren en beliegen dat je geen andere gedachte meer hebt dan de vurige wens bevrijd te worden van je schuld, en met liefde je eigen ondergang voorgoed zult bezegelen. We zullen je wereld veranderen in een hel; daar wordt een hoger doel mee gediend, al hebben wij geen idee welk doel dat precies is.

De progressieven hebben hun ontwrichtende werk goed gedaan; met de Islam als breekijzer is de geest van Nederland voorgoed gebroken, en worden de laatste traditionele structuren vernietigd. Wonen, werk, onderwijs, omgangsvormen; niets is meer wat het was. Niets is nog ongedwongen of vanzelfsprekend, maar bezwaard en aangetast. Want wie weet tegenwoordig nog wat normaal is? Wie weet nog welk gedrag men van elkaar mag verwachten, of eisen? De burger, die zo zijn best heeft gedaan zich steeds maar weer aan te passen, is volledig de weg kwijt. Alle eigenheid is hem afgenomen, alle manieren om zich te wapenen zijn machteloos geworden. Wij dienen ons lopend op eieren door onze eigen samenleving te bewegen, daarbij toegeschreeuwd door de propagandisten van de progressieve gemeente, die ons vertellen dat het allemaal onze eigen schuld is.

Maar er valt ons niets te verwijten. Uit de wijze waarop de Garenvelders destijds in het dorpsleven waren opgenomen, is een les te leren: burgers zijn inschikkelijk, en er is veel waar ze aan kunnen wennen. Nederland is van harte bereid geweest om ook aan de nieuwe medelanders te wennen, Ik zie niet wat een bevolking nog meer zou moeten doen; in onze aanpassingsgezindheid zijn we zelfs al veel verder gegaan dan redelijkerwijs van een groep mensen gevraagd of verwacht zou mogen worden. Och, wat hoop ik toch vurig dat dit besef eens doordringt, en dat in het hoofd van mijn medeburgers het licht weer eens aangaat! Ik ben toch niet de enige met heimwee naar het Nederland uit mijn herinnering? Wat hoop ik toch dat die cartoonrel, die door de politiekcorrecte Gestapo prompt is aangewend om de vrijheid van de pers ter discussie te stellen, eindelijk eens aan de Nederlander duidelijk maakt dat hij in een positie wordt gemanoeuvreerd die niet normaal is; een positie die hij niet moet accepteren. Want je moet helemaal niet in discussie gaan met mongolen die menen dat hun Allah belangrijker is dan jouw gevoel voor humor; dergelijke mongolen dienen simpelweg gecorrigeerd te worden. Eeej, moslims! Doe es un bietje normaal!

Jodenland

2006-01-29T14:38:00.000+01:00

Verleden week was ik een aantal dagen aanwezig op een medisch congres in Praag. Talloze professoren waren met hun hofhouding naar de Tsjechische hoofdstad getogen om een week lang veren in elkaars reet te steken, ruzie met elkaar te maken, of te proberen elkaars vrouw te naaien. Dit alles onder het genot van ongehoorde hoeveelheden drank. Voor een handjevol geïnteresseerden waren er zelfs, tussen de bedrijven door, ook wat lezingen georganiseerd. Al met al een fijn gebeuren dus, waarbij iedereen ruim aan zijn trekken kwam.

Wat ík daar precies te zoeken had, gaat u natuurlijk geen bal aan, maar het aardige was dat de congresorganisatie ook een Amerikaanse wetenschapper had uitgenodigd. Trillend als een espenblad hielden de professoren zich vast aan hun programmaboekje. Een Amerikáán? Hier? Maar dit is toch een Européés congres? Ze konden hun ogen niet geloven, maar het stond er toch echt; een heuse Amerikaan, van Harvard Medical School nogaliefst. De weledelgeleerde heren veranderden op slag in een club Gooise roddeltantes. Waar is die Amerikaan? Wie heeft hem al gezien? Hoe héét hij eigenlijk? Kijk, hier staat het. Hmmm, is dat geen Joodse naam? Ja, volgens mij is dat wel een Joodse naam; alle Amerikanen hebben Joodse namen, toch? Waar gaat hij het over hebben? Oh ja? Ach, denken die Amerikanen dat ze daar ook al verstand van hebben? Nou ja, we zullen wel zien.

De Amerikaan hield zijn lezing voor een publiek dat zich heilig had voorgenomen zich zo ostentatief mogelijk aan de spreker te ergeren. Gelukkig kregen de heren wetenschappers waar voor hun geld. Was de aanwezigheid van de Amerikaan reeds een doorn in het oog, zijn boodschap was zo mogelijk nog aanstootgevender. Het kwam erop neer dat hij goede redenen had om aan te nemen dat de tot nu toe gehanteerde methode voor het behandelen van een hardnekkige ziekte niet toereikend was. Zijn onderzoek had definitief uitgewezen dat een snellere en radicalere aanpak weliswaar veel meer operaties vergde (met alle complicaties van dien), maar uiteindelijk wel meer mensenlevens redde. Hij maande, kortom, de Europese artsen hun behandelmethode te wijzigen, of, zoals hij het uitdrukte to put the show on the wagon.

Een misprijzend gesnuif steeg op uit de zaal, en de aansluitende vragenronde ontaardde in een fikse ruzie. "In Amerika wordt veel te snel geopereerd!" foeterde een professor uit Parijs. "En al die bijwerkingen dan?". De Amerikaan haalde zijn schouders op: When we fight a battle, we fight to win. In the end, people just wanna live. Zich zeer bewust van de politieke lading van deze laatste opmerking, maakte de Amerikaan een dikke knipoog naar het rabarberende publiek. Grijnzend verliet hij de kokende zaal en vloog nog dezelfde dag terug. Tijdens de rest van de week kwam dit voorval niet meer ter sprake, maar je kon aan alles merken dat de professoren blij waren weer fijn onder elkaar te zijn, zonder zo'n Amerikaan erbij.

Er kan geen NOVA of 2Vandaag voorbij gaan, of op de een of andere manier wordt ons duidelijk gemaakt dat Amerikanen niet deugen, en dat alle militaire acties van Amerika tot mislukken zijn gedoemd. Likkebaardend wordt melding gemaakt van misstanden in het Amerikaanse leger, de hopeloze strijd van de Amerikanen in Afghanistan en Irak, problemen voor de regering van Bush etc. etc. Men kan haast niet wachten totdat Amerika in het stof bijt, en zich verstrikt in een nieuw Vietnam; met leedvermaak worden de Al-Jazeera-tapes uitgezonden waarop nieuwe aanslagen in Amerika worden aangekondigd. Hiermee proberen de Staatsmedia ons elke dag opnieuw duidelijk te maken dat wij onszelf zo veel mogelijk van Amerika en haar acties dienen te distantiëren. Wij dienen Amerika te haten.

En deze propaganda werkt. In mijn puberjaren was Amerika nog het beloofde land, dat in Veraunika een trouwe woordvoerder had. Amerika was jong, snel, geil en wild, en je móest er naartoe! Op vakantie naar Amerika was cool, op de motor langs Route 66 was nog cooler, en een jaartje highschool of college was helemaal het einde; veel hoger kon je als jongeling niet stijgen. Maar tegenwoordig wil de jeugd niks meer weten van Amerika. "Amerika is een gevaarlijk land omdat het veel te veel invloed heeft!", sprak een neefje van me met een grafstem. Wie moet die invloed anders hebben? denk ik dan. "Amerika is een dom land, en de grootste bedreiging voor de wereldvrede!" sprak een puber in de stad. Wel eens van Iran gehoord? denk ik dan. "Amerika is een Jodenland, en Joden zijn uit op de stichting van een kapitalistische Nieuwe Wereldorde, en daarbij wordt geen enkel middel geschuwd!", lees ik op internet. Waar hadden die Joden anders moeten wonen? denk ik dan. In Europa wilden we ze niet.

Ik kan me maar niet aan de indruk ontrekken dat Amerika-haat een verkapte vorm van het aloude Europese antisemitisme is. De Joden zijn het uitverkoren volk, en wat hebben we daarom in Europa toch altijd een hekel aan ze gehad. Niet alleen omdat Joden in de regel een diep en stoïcijns vertrouwen in hun eigen goddelijke lotsbestemming tentoon spreiden, maar met name omdat ditzelfde volk ook daadwerkelijk door de hand van God lijkt te zijn aangeraakt. Ook de wonderen waar de bijbel van spreekt, verricht God enkel via de Joden. Zelfs het grootste wonder van de Christenheid wordt verricht door een Jood; Christus zélf. Groen van ergernis moeten christenen constateren dat ze spiritueel op de tweede plek staan, terwijl de eerste plek al is vergeven aan iemand anders. Het is een Jood die de weg, de waarheid en het leven is --- de christen blijft de oningewijde volger.

En het lijkt erop dat de joden nog steeds de weg, de waarheid en het leven zijn. Weggepest uit Europa, vonden zij in Amerika hun enige uitwijkmogelijkheid waar zij in betrekkelijke rust hun leven en geloof konden belijden. En ook daar lijken zij door de hand van God te zijn aangeraakt. In korte tijd heeft de relatief kleine Joodse gemeenschap een onafzienbare stoet invloedrijke politici, bankiers, kunstenaars en wetenschappers voortgebracht. De combinatie Amerika + Joden + Kapitalisme is een uiterst succesvolle gebleken, dit tot ergernis van Europa, want opnieuw moet het oude continent constateren dat zij het aflegt tegen het succes van de Joden; opnieuw is Europa de volger.

Maar gelukkig heeft Marx aan Europa duidelijk gemaakt dat alle geschiedkundige bewegingen zijn terug te voeren tot klassenstrijd, en dat daarom het Jodenland Amerika, met haar Jodenkapitaal, op weg is naar het einde. De revolutie van de lagere klassen, dat moest het helemaal worden! Rusland beet het spits af: tegen het kapitaal, tegen Amerika, tegen de Joden. En toen volgde --- volkomen logischerwijs en inspelend op exact dezelfde sentimenten, maar voor sommigen nog steeds niet helemaal duidelijk --- Nazi-Duitsland; tegen het kapitaal, tegen Amerika en tegen de Joden. Helaas is er na de Tweede Wereldoorlog een korte periode van bewondering geweest voor de Amerikaanse bevrijder, en medelijden voor de Joodse slachtoffers, maar sinds de sixties heeft links de draad kordaat weer opgepakt, en zijn we rap aan het terugkeren naar het vooroorlogse niveau van antisemitisme en weerzin jegens Amerika. En inmiddels is Israël er bijgekomen als duidelijk Jodenbastion waar links, als vanouds, weer een fijne hekel aan kan hebben.

Dit alles heeft tot heel wat stupide uitwassen geleid. Zo weigerde Europa categorisch in te zien welk gevaar er tijdens de Koude Oorlog van het Oostblok is uitgegaan. Hitler kon als grote schurk in de rechterhoek worden weggezet, maar de Sovjet-Unie was volgens vele linkse kopstukken een paradijselijk land, met volledige werkgelegenheid, gratis ballet, en een fijne planeconomie. Haast net zo fraai als maoïstisch China, waar 70 miljoen mensen de dood vonden, maar dat niettemin volgens de Paul Rosenmöllers van deze wereld een verademing was ten opzichte van dat domme Amerika. Wat een ongehoorde decadentie; dwepen met communistische moordregimes, en ondertussen Amerika maar blijven uitmaken voor dom en gevaarlijk, terwijl onder hun niet-aflatende nucleaire druk uiteindelijk wel de Sovjet-Unie door de knieën is gegaan. Niet fraai gespeeld, maar wel gewonnen, en daar gaat het uiteindelijk om. Wie niet begrijpt dat het een zegen voor de mensheid is geweest dat het Jodenland als eerste supermacht de atoombom heeft ontwikkeld en heeft gebruikt, die begrijpt niks van de gang van zaken op het wereldtoneel.

Het Jodenland maakt zijn handen vuil om Europa te beschermen, maar wij vinden onszelf te deftig voor het voeren van oorlog, en wensen alleen via de achterdeur de vruchten te plukken van het Amerikaanse beleid. Tsja. Als je tot een generatie behoort die nooit principiële keuzes heeft hoeven maken, en volledig in luxe, gemak en veiligheid is ondergedompeld, dan kun je je inderdaad veroorloven om heerlijk achteroverleunend in de hand te bijten die ons beschermt. Wat is het makkelijk om jezelf goed te voelen, door lekker al die tot niets verplichtende verontwaardiging eruit te kletsen. Dat is de psychologie van het socialisme: haat en jaloezie, verpakt als morele superioriteit en geuit als decadente recalcitrantie. Verder is het volkomen leeg en failliet.

Tot mijn grote genoegen wordt door het kapitalisme van het Jodenland dagelijks het faillissement van het socialisme gedemonstreerd. Was het immers niet ooit de bedoeling dat broeders aller landen zich zouden verenigen onder één rode vlag? Ach, het zou het paradijs op aarde worden --- allemaal gelijk, hand in hand; uit volle borst de Internationale zingen, d'haren wap'rend in de wind! Dat was toch het idee? Maar wie krijgt die droom uiteindelijk voor elkaar? Juist --- het kapitalisme, met haar globalisering; de enige werkbare vorm van wereldwijde verbroedering.

En zou het socialisme ook niet eens even fijn de arme landen in deze wereld gaan helpen, met ontwikkelingsgeld en afgedwongen solidariteit? Maar vijftig jaar voedselhulp heeft geen reet geholpen, sterker nog: het heeft de derde wereldlanden alleen maar hulpelozer en afhankelijker gemaakt. Nee, voor Afrika is het enige licht aan het eind van de tunnel wederom het kapitalisme. Dat continent zal uiteindelijk uit het slop getrokken worden door industrie, investeringen en commercie, en niet door Marx, revolutie of multi-kulturele manifestaties met gratis bier. En over multiculturaliteit gesproken: ook daar slaat het kapitalisme spijkers met koppen. Integratie met behoud van cultuur vinden we niet in Nederland, waar dit geitenwollen experiment volledig van de rails is gelopen; nee, geslaagde multiculturaliteit vind je pas op Wall Street, op het grote bord met de wisselkoersen van vreemde valuta. Dát is integratie met behoud van cultuur.

Dus Europa, stap eens af van uw halfslachtige tweesporenbeleid en durf eens vol trots mee te lopen met de pioniers van onze beschaving! Wordt volwassen, wordt professioneel! Stop met het teren op uw kleingeestige afgunst, houdt op te dwepen met uw puberale ideologie, en kom toch eens los van uw nuffige snobisme. Put your money where your mouth is, en omarm het Jodenland; uw bondgenoot, onder wiens voortvarende atoomparaplu u jarenlang veilig heeft kunnen schuilen, en van wiens economie u uw sociale wetgeving heeft kunnen betalen. Geschiedenis is een opeenstapeling van strijd, en ook het westen zal alleen kunnen blijven bestaan door strijd te blijven leveren. Vrede dient continu beschermd te worden: door altijd waakzaam te blijven, door de vijand te herkennen, door de vijand altijd een stap voor te blijven, en door, indien nodig, strijd te leveren en te zorgen dat je wint. Het Jodenland snapt dit; Europa weigert dit te snappen. When we fight a battle, we fight to win. In the end, people just wanna live.

Cabaret

2006-01-04T13:07:00.000+01:00

Voor het nieuwe jaar had ik me voorgenomen om eens een column schrijven die niet over de islam gaat. Er gaan inmiddels al genoeg columns over de islam, en misschien dat u het ook een beetje zat begint te worden, steeds maar weer die islam. Ik begin me ook zorgen te maken of de islam niet overmatig mijn gedachten is gaan beheersen. Zo zag ik in de bioscoop van de week "Grizzly Man"; een (fake?) documentaire over een geflipte natuuractivist, Timothy Treadwell, die dertien zomers lang probeert samen te leven met grizzlyberen uit Alaska. Zijn pogingen om met deze monsterachtige vreetmachines een band op te bouwen, heeft hij op video vastgelegd, en regisseur Werner Herzog heeft uit dit materiaal een fascinerende film samengesteld. Treadwell haat zichzelf, haat zijn verleden, maar haat bovenal de westerse samenleving; die ziet hij als de grootse bedreiging voor "zijn" beren, waarvoor hij niets dan overdadige liefde voelt. Hoewel al zijn pogingen tot toenadering door de beesten onveranderlijk met onverschilligheid of agressie worden beantwoord, blijft Treadwell hen hardnekkig met de schattigste koosnaampjes toespreken. Zijn grenzenloze naïviteit wordt hem fataal; op een kwade dag heeft één van beren het gehad met het getroetel van Treadwell, en vreet hem met huid en haar op.

Verward liep ik de bios uit. Ging deze film over de islam? Was het een briljante parodie op de naïeve dhimmitude van de westerling, die zo zwelgt in zelfhaat en zo graag in een positief beeld van zichzelf wil geloven, dat hij niets dan prachtigs kan en wil zien van een levensgevaarlijk monster? Met Werner Herzog, die graag speelt met de grens tussen realiteit en fictie, weet je het nooit, maar de overeenkomsten tussen zijn film en de problematiek rond de islam zijn te frappant om naast je neer te leggen. Maar aan de andere kant ken ik Herzog als een typische Europese intellectuele linksigerd, die ik er niet zo snel voor aanzie om de islam op een dergelijke kritiek te trakteren. Misschien is het ook wel gewoon een film over beren, misschien gaan mijn gedachten wel met me op de loop, en misschien is het zelfs wel erg ongezond dat ik overal de islam bij betrek. Misschien houd ik me wel teveel bezig met dat onderwerp, en ben ik daardoor wellicht inmiddels hevig gedeformeerd en misleid. Vandaar dus mijn voornemen voor het nieuwe jaar: voorlopig geen islam meer. Even afstand nemen, even de blik weer aanscherpen, en niet steeds overal de islam bij proberen te halen.

Gelukkig was er op TV voldoende cabaret voorhanden om mijn gedachten weer op het rechte spoor te krijgen. En cabaret, dat is altijd weer een bijzondere traktatie. Cabaret hebben we alleen in Nederland, en dat maakt ons uniek, want cabaret, en cabaret alleen, heeft ons zo tolerant en progressief gemaakt. Cabaret is de bron van onze vooruitstrevendheid en ons humanisme; een krachtig, dapper en niet mis te verstaan antwoord op de platte achterlijkheid en domme haat uit Amerika. Ons Goddelijk Cabaret maakt Nederland het Gidsland in de wereld der ideeën; gewapend met ons cabaret achten wij onszelf in staat de wereld mee te trekken naar een paradijselijk bestaan. Wim Kan, Koot en Bie, Bram en Freek en Henk Elsink; Onaantastbare Halfgoden zijn het, die Altijd Gelijk hebben. Cabaretiers zijn de waakhonden en hoeders van onze samenleving; genadeloze, feilloze en vlijmscherpe ontleders van het menselijk tekort. Lekker lachen om cabaret --- een betere weg tot zelfkennis en verlichting is er niet. En vanaf kerst tot ver na oudjaar had ik ongeveer 17.521 uur aan cabaret voor de boeg; dat ging dus helemaal goed komen!

Het spits werd afgebeten door Jack Spijkerman, die nu op Talpa eindelijk zijn kunstje weer eens mocht vertonen. Dat kon natuurlijk alleen maar tegenvallen, en dat was ook inderdaad zo. Je zou verwachten dat Jack na een half jaar broeden wel eens even stevig uit zou pakken; Talpa bood hem namelijk ook allerlei fantastische nieuwe mogelijkheden, dus dat moest wel iets overrompelends worden. Maar helaas: het was meer van hetzelfde, en daarom eigenlijk minder --- juist omdat je als kijker meer had verwacht. Jack zelf biedt inmiddels de deerniswekkende aanblik van een witte vlag op de puinhopen van een verwoest leven. Hij verscheen praktisch kruipend voor de camera, en zal hoogstwaarschijnlijk tot in zijn graf de behoefte gevoelen elke drie zinnen een relativerende grap over zijn commerciële knieval te maken. "Nee slager, een onsje meer is geen probleem. Ik kan het prima missen, toch? Hahaha! Ja, inderdaad bakker, brood op de plank, net wat u zegt! Hahaha! Nee juffrouw, doet u er maar geen zakje bij. Moet ik er nóg eentje vullen! Hahaha!"

Maar niet getreurd! Meer en betere cabaretiers maakten immers hun opwachting: Lebbis en Jansen, Heerschop, Waas en De Vries, Muiswinkel en Van Vleuten, Schumacher en De Groot, De Jonge en Van 't Hek. En al die anderen.

En tot mijn grote vreugde heb ik mogen waarnemen dat al deze cabaretiers besloten hadden mij in mijn voornemen te steunen: er was er waarlijk geen een die zich kritisch over de islam uitliet. Wel weer een hoop leuke dansjes, en mooie liedjes, en gedragen gedichtjes, maar geen woord over de diepe multiculturele crisis waar ik, paranoïde idioot die ik d’r ben, altijd maar over meen te moeten schrijven. Ja, er werd eens een grapje over zelfmoordterroristen gemaakt, maar ja, in Nederland weten we inmiddels dat zelfmoordterroristen helemaal niks met de islam te maken hebben. Dus kun je rustig grappen maken over tikkende rugzakken, en ontploffende moslims; je islamitische buurman zal er ook hartelijk om kunnen lachen. Zo dragen onze cabaretiers hun steentje bij aan de integratie tussen westerling en moslim: door ons gewoon lekker samen te laten lachen over de problemen! Wij doen net of we er geen last van hebben, en zij doen net alsof ze er niet verantwoordelijk voor zijn. Net zo makkelijk! En over eventuele andere problemen met de islam houden onze moedige cabaretiers gewoon hun mond. Zie je wel, dacht ik nog, er is gewoon helemaal niets aan de hand: het ligt gewoon aan mij!

Met name de messcherpe analyses van het duo Lebbis & Jansen hebben me de schellen van de ogen gerukt. De Koran is gewoon een prachtig boek! Jansen heeft dat wel eens vaker gezegd. Hij had het niet gelezen, maar hij wist het zeker: de Koran was een práchtig boek. En hij was cabaretier, dus ik geloofde hem op zijn woord. En Lebbis haalde nog eens goed uit naar al die enge rechtse fascisten: jullie willen toch overal camerabeveiliging? En als de islam hier de boel overneemt zoals jullie vrezen? Dan krijg je nog spijt dat je al die camera’s ooit hebt opgehangen! Haha! Bam! Die zat! En hij had gelijk natuurlijk: dat de islam hier ooit de boel overneemt, is uiteraard volledig ondenkbaar, en al die camera’s overal, nou ja, dat ís ook gewoon een heel erg enge ontwikkeling! Het is hier toch zeker geen politiestaat? Bravo! Dat moest echt eens gezegd worden! Volledig gerustgesteld ben ik 2006 ingegaan.

Maar op 1 januari hoor ik alweer over een aanslag in Sulawesi, waar moslimextremisten een bom hebben laten afgaan op een christelijke markt, omdat er varkens verkocht zouden worden. En op 2 januari hoor ik over een vrouw in Utrecht, die in oktober op straat met een mes werd aangevallen door een Marokkaan die "een westerse vrouw wilde neersteken". En dan hoor ik hoe meer dan 65 procent van de Palestijnen de aanslagen van Al-Qaida toejuicht. En dan hoor ik over de totale chaos in Gaza, en over hoe een Palestijnse terrorist zichzelf wilde opblazen op een Joods kinderfeest. En dan zie ik op TV hoe al dat fijne cabaret alweer herhaald wordt. Jansen mag het gewoon nóg een keer komen zeggen: de Koran is een prachtig boek! Tsja. Ik vraag me af hoe lang ik mijn voornemen om niet over de islam te schrijven nog kan volhouden. Ik vraag me ook af hoelang het nog duurt voordat ons geroemde cabaret de laatste adem uitblaast. Tis namelijk wel mooi geweest zo.

De maatschappelijke waarde van het Nederlandse cabaret stelt geen reet voor, en heeft ook nooit wat voorgesteld. In het gunstigste geval komt deze maatschappelijke meerwaarde namelijk neer op vermoeiende en tot niets verplichtende morele verontwaardiging; in het ongunstigste geval verwordt de cabaretier tot een radertje in de propagandamachine van de een of andere idealist of demagoog. Ons cabaret heeft niets van waarde bereikt, en heeft, op wat slappe provocaties na, op geen enkele manier aangestuurd op een daadwerkelijke en betekenisvolle catharsis bij het publiek.

Om dat vermaledijde Amerika er maar eens bij te halen: kent u wellicht Lenny Bruce? Al in de jaren vijftig werd het Amerikaanse publiek blootgesteld aan deze weergaloos tierende junk, die zonder al te veel scrupules zijn publiek onverbiddelijk de stoelen indrukte met inktzwarte observaties. Grappen over seks, drugs, racisme, geloof en abortus, maar met name over de hypocrisie van het mensdom; over de luie en zelfdienende gemakzucht van elke oetlul in de zaal. Ter vergelijking: in Nederland werd toen nog beschaafd geapplaudisseerd om de OhLaLa!-grapjes van Wim Sonneveld, en om Wim Kan die met een bril op ineens heel erg op een andere meneer leek. Jammer dat Bruce niet meer leeft: hij had gehakt gemaakt van de islam, haar verheven claims en haar hypocriete meelopers.

Waar blijft toch onze Lenny Bruce? Waar blijft onze Bill Hicks? Niks liedjes en stomme gedichtjes: ik wil een cabaretier die snijdt en ontleedt, ik wil een cabaretier die tot op het bot durft te gaan. Ja, Hans Teeuwen en Theo Maassen komen in de buurt, maar ze zijn helaas niet diep genoeg gegaan, en hun nalatenschap is in het collectieve bewustzijn van het Nederlandse volk verworden tot een aantal ranzige clichématige sketches, die op elk feestje of barbecue door een dronken buurman tot vervelens toe weer worden opgeboerd. En iedereen maar weer lachen.

Ons cabaret heeft nooit aan haar eigen mythe kunnen voldoen. Vroeger was het te braaf, nu is het te laf, maar altijd was het te vol van zichzelf. Nauwelijks goed en wel tot leven gekomen, is ons cabaret op sterven na dood. De stervende wordt bewierookt en bediend door op radio en TV haar leukste fragmenten eindeloos te herhalen. De laatste fase van de doodstrijd is inmiddels aangebroken: teren op het eigen vlees. De Vliegende Panters doen Freek na, het kopspijkercabaret doet Hans Teeuwen na, Koefnoen doet Wim Kan en Toon Hermans na, en iedereen doet inmiddels Youp van 't Hek na. Freek maakt grappen over Youp, Youp weer over Jack Spijkerman, en Jack Spijkerman weer over Youp's tandartsassistente. Het gaat nergens meer over. De patiënt hapt naar de laatste adem. Het wachten is op een imitatie van Lebbis & Jansen door de gediplomeerde grappenmakers van Jack Spijkerman. Dan kan voorgoed de stekker er uit.

De Ware Islam

2005-12-18T16:01:00.000+01:00

(also available in English)

Sinds op 9-11 de verhoudingen tussen het avondland en het morgenland op scherp zijn gezet, hebben moslims en islamapologeten het nogal eens over "De Ware Islam". Want "De Ware Islam", dames en heren, dat schijnt echt iets geweldigs te zijn. Met natte ogen van ontroering wordt erover gesproken. En wij, domme bange westerlingen, snappen het maar niet. Nee, die terroristische aanslagen hebben niks met De Ware Islam te maken. De Ware Islam is namelijk juist de sleutel tot het aards paradijs! De Ware Islam is een bron van vrede en liefde, tolerantie en respect! De Ware Islam is de oplossing voor het wereldvoedselvraagstuk. De Ware Islam is een probaat middel tegen kanker, AIDS, Weltschmerz en neusverkoudheid, ja, De Ware Islam gaat ervoor zorgen dat de mensen huilend van geluk elkaar in de armen storten. Uren kunnen we er over praten! Die Ware Islam toch! Ach, hoe graag zouden we u toch duidelijk maken welke hemelse zaligheden u aan uw eigenwijze westerse neuzen voorbij laat gaan, alleen maar omdat u zich zo aanstelt over die paar aanslagen. Waarom ziet u toch niet dat De Ware Islam daar niks mee van doen heeft? Vol onbegrip schudden zij hun hoofden.

Maar hoewel ik echt mijn best doe, kom ik er maar niet achter wat De Ware Islam precies inhoudt. En dat is raar, want ik heb toch een goed stel hersens in mijn kop. Dus dan ga ik vragen stellen over De Ware Islam. Dan vraag ik bijvoorbeeld: kijk, daar storten twee torens in, en daar blaast een moslimterrorist zichzelf op! Beangstigend hoor! Is dat nou De Ware Islam? Nee, gekkie! zeggen de islamapologeten dan. Dat is niet De Ware Islam; je bent enkel bang omdat je De Ware Islam niet kent. Verdiep je eens in de Koran, en dan zul je zien hoe prachtig onze gedachten zijn!

Ja, dat lijkt me inderdaad redelijk. Ik moet ook niet oordelen over wat ik niet ken. Kijk! Hier staat dat alle ongelovigen doodgeslagen moeten worden. En hier staat dat moslims hun uiterste best moeten doen om de islam te verspreiden, desnoods met behulp van strijd. En hier staat dat vrouwen niks waard zijn, en geslagen mogen worden. En hier staat dat je moet liegen tegen ongelovigen, en mag stelen van de Joden, en dat je slaven mag houden. Het is allemaal niet erg hoogstaand, hè? Is dat dan wellicht De Ware Islam? Nee, dompietje! zeggen ze dan. Jij moet helemaal niet proberen De Ware Islam te begrijpen aan de hand van de Koran, want dat kunnen alleen maar de imams en de schriftgeleerden. Niet-moslims die de Koran bestuderen, trekken alleen maar de verkeerde conclusies. En ja, met verkeerde conclusies leer je De Ware Islam natuurlijk nooit kennen.

Nou ja, dat moet ik dan maar voor waar aannemen. Misschien dat ik dan meer over De Ware Islam te weten kom door eens te kijken naar hoe de islam de gelijkwaardigheid tussen de seksen heeft geregeld. Kijk! Een wandelende vuilniszak met een kijkgaatje! En daar zie ik blauwgeslagen vrouwen, en daar zie ik gestenigde vrouwen, en daar zie ik vrouwen die besneden zijn. Oh, en daar zie ik helemaal geen vrouwen, omdat ze al vijfentwintig jaar in de keuken achter de verwarming zitten. En daar zie ik islamitische jongetjes, die ondanks hun lage leeftijd al hebben geleerd dat ooit wellicht de dag aanbreekt waarop ze hun moeder, vrouw, zus, nicht, tante of dochter de strot door moeten snijden. Is dit dan De Ware Islam? Een kokende pot vol vrouwenhaat, kuttenweerzin, hoerenlust en castratieangst? Welnee, mallerd! zeggen ze dan. Je moet eens luisteren naar de halfverwesterde universiteitsvrouwtjes die Anja Meulenbelt voor het voetlicht haalt. Deze hybride hittepetitjes weten je te vertellen dat binnen De Ware Islam de vrouw wordt gezien als een parel van glorie, en dat het juist geweldig goed gaat met de emancipatie van de islamitische vrouw; het schijnt dat in Teheran een vrouw laatst helemaal zelf drie lamsbouten bij de slager heeft gehaald, en dat ze daar van de geloofsraad alleen maar een berisping voor heeft gekregen. Dus het gaat de goede kant op!

Ha, nou ja, dan wachten we dat maar af. Laat ik dan maar eens kijken naar wat de islamitische inzichten omtrent landsbestuur in de praktijk zoal hebben opgeleverd. Kijk, daar is Afghanistan, een bouwput vol puin waar de hele bevolking moet leven van de melkopbrengst van drie geiten. En kijk, daar heb je Iran, waar ze het belangrijker vinden om hun intellectuele bronnen in te zetten voor de ontwikkeling van een atoombom dan voor het ontwerpen van aardbevingsbestendige hoogbouw. En, Oh! daar is dat prachtige Saoedi-Arabië, waar mensen worden gestenigd en onthoofd, en waar een vijftal families zich wentelen in schathemelhoge oliegelden terwijl de rest van de bevolking crepeert. Is dit dan het resultaat van De Ware Islam? Sadistische dictaturen vol armoede en ellende? Nee, gekkie! zeggen de islamapologeten dan weer. Die landen hebben overduidelijk niks met De Ware Islam te maken. Die landen hebben de sharia onjuist geïmplementeerd, want De Ware Islam biedt juist liefde, rijkdom en genade voor ieder mens! Hoezee! En misschien dat bij het volgende land dat wordt geannexeerd De Ware Islam er wel in slaagt het islamitisch paradijs te vestigen.

Ach, zit dat zo! Maar, als De Ware Islam zo'n zegen voor de mensheid is, wellicht dat De Ware Islam zijn uiting dan wel vindt in allerlei prachtige kunst en wetenschap. Kijk, daar zijn bijvoorbeeld alle zes islamitische Nobelprijswinnaars, waarvan er eentje voor zijn terroristische bewind de vredesprijs heeft gekregen. Oh, en kijk daar eens! Islamitische kunst! Vijfendertig strekkende kilometer volgekalligrafeerde boekrol, twee lemen potten en een juten vaatdoek. En hoort allen! Is dat nou islamitische muziek? Eindeloos herhaalde jengelmantra's zonder harmonie of contrapunt? Het is bijna Bach, maar net niet helemaal. En waar zijn de islamitische technologische innovaties? Waar is de islamitische lucht- en ruimtevaart? Waar zijn de islamitische auto's, wapens en computers die niet uit het buitenland gehaald hoeven te worden? Nee, sufferd! wordt er dan weer gezegd. Weet je dan niet dat De Ware Islam ver verheven is boven aardse zaken als muziek of technologie? Je moet De Ware Islam daar niet op beoordelen; je moet juist kijken naar de hoogstaande moraliteit van De Ware Islam. Dat is iets waar jullie in het westen nog wat van kunnen leren!

Welke hoge moraliteit bedoelt u dan precies? Ik stel mij hogere moraliteit voor als een vorm van inzicht dat uitstijgt boven aardse beslommeringen en de ijdelheden van het ego. Ik stel mij voor dat hogere moraliteit de mens lijdzamer en toleranter maakt. Ik stel mij voor dat hogere moraliteit de mens in staat stelt wijs en doordacht te handelen, zelfs, of juist met name, in crisissituaties; dat de mens zodra hij onder druk komt te staan niet eerst aan zichzelf denkt, maar leunend op zijn diepere inzichten in staat blijft een relativerend oog te handhaven.

Maar hoe handelen moslims die onder druk staan? Ten tijden van de rellen in Parijs toonde de tv mij beelden van een viertal sociaal achtergestelden. Temidden van brandende wrakken zaten ze gevieren in een auto. Lachend schreeuwen ze naar de camera: He, Sarkozy! We gaan je moeder neuken! En verleden week toonde NOVA ons beelden uit Afghanistan, waar een getergde dorpsoudste zich uitliet over een landgenoot die naar zijn zin teveel met de Amerikanen heulde: Ik zal de vrouw van die klootzak eens neuken! Hogere moraliteit, zegt u? Het lijkt me meer een vorm van regressie naar de laagste instincten van de mens. Zien we dit ook niet terug in fenomenen als eerwraak en de hoofddoek? Zien we dit niet ook terug in de islamitische voorliefde voor lijfstraffen en steniging? Is dit niet ook de drijfveer achter al die aanslagen, en de moord op Van Gogh? Is dit niet de reden dat moslims waar ook ter wereld zich over het algemeen extreem snel tot strijd en geweldadigheden laten aanzetten? Ik zie helemaal geen hoge moraliteit. Ik zie juist alleen maar een lagere moraliteit; reflexhandelingen van een instinct dat zich bedreigd voelt.

Lieve moslims, ik doe toch zo mijn best! Vertel mij, waar is toch die prachtige cultuur van jullie? Welke exclusief aan de islam toe te schrijven diepere waarheden gaan deze wereld een stukje mooier maken? Waar zijn die glorierijke islamitische heilstaten, gebaseerd op de hogere inzichten van Mohammed? Waar zijn de resultaten van de superieure moraliteit waar u zich zo op beroept? Waar is Allah eigenlijk? U galmt over uw geloof, maar wenst geen enkele verantwoordelijkheid te nemen voor haar daden of haar bronnen. Weet u wat ik denk? Ik denk dat uw Ware Islam helemaal niet bestaat. Ik denk dat De Ware Islam precies *die* islam is waarover wij dagelijks in de kranten lezen; de islam waarvoor wij terecht te vrezen hebben. De Ware Islam heeft helemaal geen hogere moraliteit in huis. De Ware Islam is vastgelopen in een preoccupatie met de primitiefste instincten van de mens; angst, zelfbehoud, controle, seksualiteit en strijd. Uw Ware Islam leunt op exact dezelfde drijfveren als het kuddegedrag van een roedel wolven. Wanneer gaat u daar toch eens achter komen?

Kort Huishoudelijk Nieuws (1)

2005-12-07T20:04:00.000+01:00

Ik ben zojuist terug uit het ziekenhuis, alwaar operatief een groot aantal veren uit mijn reet zijn verwijderd. Veel mensen kunnen zich vinden in wat ik schrijf, en maken daarvan gewag in de comments. Voor iedereen die heeft gereageerd, of dat ooit nog gaat doen: heel erg hartelijk bedankt daarvoor! Ik vind het al geweldig dat men uberhaupt de moeite neemt om mijn tekstlappen te lezen --- als mensen dan nog de moeite nemen om te vertellen dat ze ervan genoten hebben, dan doet mij dat deugd.

Verder zullen de vaste bezoekers wel gezien hebben dat het inmiddels noodzakelijk is geworden om "Word Verification" te activeren bij de comments. Er stond nogal wat grensdebiele spam in de comments (hoi! mijn telefoon maakt muziek als ik word gebeld!) --- ik hoop dat dit dus tot het verleden behoort.

Daarnaast heb ik een aantal klachten ontvangen over pop-ups met porno. Blijkbaar (ik heb er zelf geen een gezien) werden deze veroorzaakt door de Webstats4U-counter die ik had geinstalleerd. Het ding is nu weg --- als het goed is dus ook geen porno meer. Was alles maar zo makkelijk.

Om de hanteerbaarheid van mijn site verder te vergroten, ben ik van plan binnenkort te switchen naar een eigen domein. Details volgen...

Ziek

2005-12-04T14:56:00.000+01:00

Uw webcolumnist was deze week geveld door een stevige griep. De eerste dagen heb ik nog op de bank doorgebracht, alwaar ik via de tv kennis mocht nemen van de diepere maatschappelijke inzichten van Peter R. de Vries. Hoewel hij zich gretig laat voorstaan op zijn goede bullshitdetector, bleek hij met zijn ideeen over moslimfundamentalisme zelfs Femke Halsema nog links in te halen. Een rilling trekt door mijn lijf. Als ijzervreter de Vries ook al niet in staat de Rode Waas uit zijn ogen te wrijven, waar stevenen we dan in hemelsnaam op af? Ik bel mijn werk om me voor de rest van de week af te melden. "Heel Nederland is ziek!", verzucht de personeelschef. Tsja.

Ik neem een overdosis koortsremmers, strompel naar bed en zweef weg. Ik ben ziek, net als Nederland. Soms lijkt het alsof ik zwetend wakker word, soms lijkt het alsof ik in een diepe slaap val. Vanuit mijn ooghoeken kruipt een helder schijnsel langs de randen van mijn bed. Ik druk op mijn ogen, de kamer tolt rond. Ik ben ziek, net als Peter R. de Vries. Eindeloos val ik weg en kijk in het heldere duister. De deur licht felrood op, en muziek zwelt aan. Het bord laat grote cijfers zien...

Eeennnnnn, goedenavond dames en heren, ook in België! Welkom bij alweer een nieuwe aflevering van Reality Check! En hier is uw gastheer: Jack Spijkerrrrmaaaaan!

Ja, dank je wel, Pierre! Goedenavond dames en heren, ook in België! Ik ga u voorstellen aan de kandidaat van vanavond: Lagonda! Kom d'r maar bijstaan, gezellig! Nou, Lagonda, vertel eens, alles goed?

Ja hoor, Jack, met mij is alles prima. Met jou ook?

Jazeker! Ik presenteer nu een sportprogramma en een quiz! Het is een droom die uitkomt! Praten over voetbal; ik doe niets liever! Maarrrr, Lagonda, zeg het eens --- ben je klaar om de realiteitskennis van het Nederlandse volk te peilen?

Laat komen!

Goed, Lagonda, je weet hoe het gaat. Ik stel een vraag, en jij moet raden wat de gemiddelde Nederlander daarop zou antwoorden. Duidelijk? OK, komt-ie dan... vrrrraaag een: wat is het motief voor de moord op Theo van Gogh? Wat denkt het Nederlandse volk --- wat is het motief voor de moord op Van Gogh? Neem de tijd!

Erm ... even denken ... Mohammed B. heeft tijdens zijn rechtszaak duidelijk verklaard dat hij Van Gogh heeft vermoord omdat hij Allah heeft beledigd. Het motief voor zijn daad is dus gelegen in de islam.

De islam dus! Goed, we gaan kijken naar het grote bord! De motief voor de moord op Van Gogh is religieus van aard ... het Nederlandse volk zei:

*TOET!*

Helaas, fout geantwoord, Lagonda! Het Nederlandse volk meent dat Van Gogh is vermoord omdat hij moslims voortdurend voor geitenneukers uitmaakte. Hij is dus gestraft omdat hij een racist was! Het heeft niks met de islam te maken! Jammer, Lagonda. Maar niet getreurd; er zijn nog meer vragen! We gaan gewoon lekker snel verder: vrrrraag twee! Komt-ie: wat is de reden van de rellen in de Franse voorsteden? Denk goed na, Lagonda, wat denkt het Nederlandse volk.... wat is de reden van de rellen in Frankrijk?

Erm, nou ja, dat lijkt me niet zo moeilijk. Het zijn hoofdzakelijk moslims die de straat opgaan; achtergestelde groepen van ander etnisch of religieus pluimage heb ik niet gezien. Dus de hoofdoorzaak lijkt me toch gelegen in de religieuze cultuur van die mensen -- de islam dus!

Weer de islam? Goed! Kijk maar weer eens naar het grote bord! Wat zei het Nederlandse volk? De reden voor de rellen in Parijs IS....?

*TOET!*

Ach, wat jammer! Weer fout, Lagonda! Het Nederlandse volk verkeert in de stellige overtuiging dat die rellen voortkomen uit de woede van die relschoppers over de discriminatie die hen in onze maatschappij ten deel valt. Het goede antwoord had dus moeten zijn: terecht verzet tegen racisme! De islam had er weer helemaal niks mee te maken. Je bent daar wel een beetje gebrand op, hè? Op de islam?

Tjsa --- het lijkt zo voor de hand te liggen...

Jaja, ik begrijp dat je dat zo ziet, maar je moet hier proberen te raden wat de mening van het Nederlandse volk is. Je moet je wel beseffen dat de meeste mensen gewoon naar het journaal kijken zonder er al teveel over na te denken hè? Goed, laatste vraag. Komt-ie: waarom zijn recentelijk in Indonesie drie christelijke schoolmeisjes door moslims onthoofd? Wat denkt het Nederlandse volk daarover? Denk aan wat ik net zei, Lagonda!

Erm ... tsja ... vanwege Israël en de Amerikaanse bezetting van Irak?

*TADADADADADAAA!*

Ja, helemaal goed! Geweldig, Lagonda! Ja, je wilde nog even islam zeggen hè? Ja, ik zag het wel! Maar inderdaad, islam heeft er niks mee te maken; het komt gewoon door Amerika! Heel goed! Pierre? Wat zijn de prrrijzen?

Ah, Jack, kijk eens waar Lagonda mee naar huis gaat vanavond! De verzamelde werken van Karl Marx, Karen Armstrong en Geert Mak! Gefeliciteerd! Gefeliciteerd! Gefeliciteerd...!

Starend naar mijn wekker word ik wakker in het heldere licht van de ochtend. Ik overdenk mijn droom. Flarden sinterklaasliedjes drijven langs de trap omhoog. Zachtjes neurie ik mee: 't is een vreemdeling zeker, die verdwaald is zeker, 'k zal eens even vragen naar zijn naam. Ik grinnik om de tekst. Jaja, niets dan oprechte interesse en onderdanige schaapachtigheid voor vreemdelingen, dames en heren! Geen kwaad woord over vreemdelingen, want voor je 't weet gaan de treinen weer rijden!

Gij Zult Niet Discrimineren! luidt onze grondwet. Heel mooi, maar het effect van deze wet is desastreus; zij berooft ons van een kritisch beoordelingsvermogen. Het is ons verboden de overduidelijke verschillen tussen de ene en de andere mens waar te nemen, zodat wij gedwongen worden onszelf als een eenvormig collectief te beschouwen. Het is niet voor niks dat Joop Wolf, de grondlegger van deze wet, een stalinist is. Ach, hoe groot is het verschil met Amerika. Hoe mijlenver gaapt de kloof tussen het "We the people..." uit de Amerikaanse grondwet, en het "You the people!" van ons anti-discriminatie beginsel. De Amerikaanse benadering omarmt juist de veelvormigheid: wij, de mensen! Rijk en arm, blank en zwart, jood, christen of atheïst! Wij! Wij zullen het samen moeten zien te rooien! Zonder dwangideologie van een koning, paus of dictator die ons wil kneden naar zijn eenvormig ideaal.

Europa lijdt al eeuwenlang aan een hevige dwangideologische infectie --- dit is precies de reden waarom de Founding Fathers het oude continent de rug hebben toegekeerd. Geef ze eens ongelijk: de dwang van het christendom en de koningshuizen is ingeruild voor de dwang van het socialisme, en het lijkt erop dat Europa deze dwang binnenkort gaan inruilen voor islamitische dwang. Europa streeft naar een kinderlijke fantasiesamenleving waarin iedereen hetzelfde doet, denkt en weet; waarin iedereen hetzelfde verdient, hetzelfde huis heeft en in dezelfde auto rijdt; waarin iedereen bidt naar dezelfde God, en dezelfde regels gehoorzaamt; waarin iedereen er hetzelfde uitziet, in hetzelfde uniform rondloopt, en met dezelfde vlaggen en wimpels zwaait; waarin iedereen met dezelfde hand op hetzelfde moment dezelfde groet brengt.

Wij willen maar niet inzien hoe gevaarlijk deze fantasie is. Want juist door mensen zoveel mogelijk dwangmatig gelijk te schakelen, ontstaat pas het soort discriminatie dat dodelijk is. Pas als iedereen hetzelfde moet verdienen, dient de kapitalist bestreden te worden. Pas als iedereen hetzelfde moet geloven, dient de ketter gedood te worden. Pas als iedereen blank moet zijn, dienen andere rassen uitgeroeid te worden.

Met deze paradox weten wij ons nog steeds geen raad. De Tweede Wereldoorlog heeft ons de ultieme uitkomst van dwang laten zien, en nog trekken we de verkeerde conclusies. Hoewel het nazisme overduidelijk een van de vele socialistische regimes was waar de wereld tijdens de 20ste eeuw mee te maken kreeg, kunnen wij maar niet accepteren dat het ideaal om een perfecte samenleving te scheppen kan culmineren in zoiets als de holocaust. Toch is dat precies wat er is gebeurd. En om het domme volk niet de kans te geven tot de realisatie te komen dat het prachtige socialisme en dat verderfelijke nazisme twee loten aan dezelfde stam zijn, is het nazisme na de oorlog zo opzichtig mogelijk aan de verkeerde kant van het politieke spectrum gezet, en is er --- door zo vaak en zo dor mogelijk te wijzen op de doden uit de concentratiekampen --- voor het domme volk een hele simpele regel in het leven geroepen. Een regel die dagelijks wordt bekrachtigd en die wij dienen te belijden tot de dood erop volgt: Gij Zult Nooit Kritiek Leveren Op Vreemdelingen! Zelfs als de vreemdelingen zich uiterst onverdraagzaam en intolerant opstellen. Zelfs als vreemdelingen ons haten en minachten. Zelfs al worden wij gezien als een te overwinnen vijand, ja, zelfs al hebben de vreemdelingen een nog grotere pesthekel aan joden dan de nazi's: wij dienen onze mond te houden.

Europa is doodziek. Al sinds de Tweede Wereldoorlog zit het oude continent als een patiënt in elkaar gedoken, volledig geobsedeerd door de vuiltjes in haar navel. We vragen ons al vijftig jaar af wat er precies is mis gegaan, waarom en hoe het nazi-regime heeft kunnen ontstaan, en hoe een dergelijk regime in de toekomst voorkomen kan worden. Op al deze vragen hebben we de verkeerde antwoorden gegeven.

Buiten hoor ik de soldatenlaarzen marcheren. Het monster waart nog steeds rond. Rillend trek ik de dekens over me heen. De wind waait flarden van zijn geur naar binnen.

Hoerrr!

2005-11-20T21:55:00.000+01:00

Ja, ik ben dus wel eens naar de hoeren geweest, want dat doe ik graag, naar de hoeren gaan, en, nou ja, toen kwam ik tijdens een feestje die Heleen van Rooyen tegen. En dat is me toch een geile snee, godverdomme, niet normaal. Ik zeg: weet jij dat ik vind dat jij hele geile boekies schrijft, Heleen, lekkere neukteef dat je d'r bent? Zal ome Robbie jou eens een geil geheimpje verklappen? Ome Robbie gaat graag naar de hoeren, wist je dat? Jahaa, ome Robbie is een gruizige beer, en ome Robbie zou die natte voeg van jou wel eens goed willen uitwonen, met m'n rosse lepelaar! Nou? Wat dacht je d'r van? Zegt die hoer: Ha! Dat is leuke informatie. Mag ik daar eens een column over schrijven? Ik zeg: Nou! Je doet maar, trekteef! Want ik heb namelijk een bepaald stofje in mijn hersenen, waardoor ik mij onkwetsbaar waan. Nee, geen cocaïne, Heleen, geile hoeresloer dat je d'r bent! Anyway, het kan me geen fuck schelen wat jij over mij schrijft, als ik bij jou binnenkort maar eens op de dot kan! Hoer!

Nou ja --- helemaal verkeerd ingeschat dus, die hoer! Heeft ze nog echt die column geschreven ook, en denk je dat ik 'm bij haar d'r in heb mogen hangen? No way! Heeft ze me daar gewoon een beetje zitten cockteasen, die hoer! Hoer! Wel een lekker wijf natuurlijk; zou 'm d'r zo in willen rijden! Wel een geile streek die ze me geleverd heeft, hehe! Hoer! Maar ja, ik ben er wel goed mee in de problemen gekomen natuurlijk, haha! Wat mij tegenstaat, is dat mensen hebben gezegd dat ik het met heroïnehoeren zou doen. Dat vind ik heel vervelend, dat er zo over mij gedacht wordt. Ik ben namelijk arts, en ik kan met mijn getrainde oog gelijk de frisse meisjes eruit pikken. Dat vind ik zelfs namelijk het geilst; frisse meisjes. Maar het blijven wel hoeren, natuurlijk! Hoer!

Ik kan er alleen niet meer tegen, die hoeren! Echt, u moet er nu eens over ophouden allemaal, want ik ga d'r nog helemaal kapot aan, aan al die kuthoeren. Dus ik heb er nou een dik boek over geschreven. "Hoeren", heet het, en je kunt daarin alles lezen over hoeren, en hoe ik daar als arts en wethouder dan precies tegenaan kijk, tegen die hoeren. Ik heb ook van alles verteld over dat stofje in mijn hersenen, wat geen cocaïne is, maar het gaat toch met name over hoeren. Maar ik wil het er niet meer over hebben, want ik word er gek van, van al die hoeren. Mag ik overigens even mijn PvdA-lid tevoorschijn halen, om mezelf tijdens dit interview even vast te houden? Ik kan er namelijk niet meer tegen, ik moet even stoom afblazen. En houdt u er ook eens over op, ja? Ik wil het er niet meer over hebben. Nooit meer! Nog maar 29 radioprogramma's, en 12 tv-optredens, en dan nog drie weken lang paginagrote advertenties in alle grote dagbladen, en dan nog een vervolg op mijn boek, en dan hou ik er echt over op, over hoeren. Nou ja, bij Barend en Van Dorp zal het nog wel eens ter sprake komen, maar ik wil het verder echt laten rusten.

Maar je zal zien, ik kom nooit meer van dat hoerenimago af. Zit ik laatst in een boekhandel mijn boek te signeren, komt er een dame op me af, en die zegt: nou, ik vind u er helemaal niet als een hoerenloper uitzien. En dat bedoel ik dus! Gaat het verdomme weer over die hoeren! Was een geile stoot trouwens, dat wijf. Volgens mij kon die wel een beurt gebruiken! Hoer! Maar goed; ik overweeg serieus een cumshot te maken in de politiek, en... Wat zei ik dan? Oh, sorry. Kan gebeuren, ja. Even opnieuw: ik overweeg dus serieus een comeback te maken in de politiek, en dan zul je zien dat iedere politieke opponent steeds weer over die hoeren gaat beginnen. In mijn eigen partij heb ik het al moeilijk, met die Karina Schaapman bijvoorbeeld. Maar die moet gewoon d'r pijpbek houden. Geile hoer!

Wij en zij

2005-11-20T11:57:00.000+01:00

Nou, nou, het zijn vermoeiende weken. Sinds de eerste tekenen van actieve islamitische enclavevorming in Parijs de kop opstaken, buitelt de ene na de andere malloot door de ether om de renovatiedrang van de Franse moslims gemoedelijk goed te praten. Zelden heb ik zoveel avonden achter elkaar schreeuwend en briesend voor de tv doorgebracht; ik ben er nog schor van.

Want die 20.000 uitgebrande auto's, dat lag dus allemaal aan ons. Ik wist het niet, maar wij, rijke blanke westerlingen, hebben met ons misselijkmakende racisme deze onschuldige lammeren de toegang tot gedegen scholing en ontwikkeling ontzegd. Wij hebben deze parels van beschaving aan de haren ons land in gesleept, en vervolgens weggestopt in zorgvuldig door ons geconstrueerde achterstandswijken, gewoon, omdat we rijk en blank en westers zijn. Wij hebben vanuit ons misplaatste superioriteitsgevoel deze modelburgers het gevoel gegeven dat ze niks waard zijn door zomaar onze auto's voor hun neus neer te zetten. Wij hebben het zelfs gewaagd vraagtekens te zetten bij hun prachtige religie; niet omdat wij ons zorgen maakten of de Wil van Allah zich wel laat verenigen met de grondbeginselen van onze democratische staat, of omdat moslims nogal eens spontaan ontploffen, welnee! We hebben al die kritiek alleen maar gegeven om ze te pesten, omdat we vuile racisten zijn. "KRITIEK OP EEN RELIGIEUZE CULTUUR HEEFT GEEN REET MET RACISME TE MAKEN!!!", brul ik naar het scherm. Niet dat dat helpt, overigens.

Weet u waar ik nog het meest van huiver? Dat er net wordt gedaan alsof die rellen in Frankrijk de gewoonste zaak van de wereld zijn. Alsof het in de fik zetten van een gehandicapte vrouw de uitgelezen manier is om een legitiem politiek punt te maken. Je bent achtergesteld, en volgens ons Staatsjournaal is de toepassing van extreem geweld dan de meest voor de hand liggende optie. Je zou Frans kunnen gaan leren, je zou je school af kunnen maken, je zou je eens ergens in kunnen verdiepen, je mogelijkheden verbreden door ergens heel goed in worden; je zou jezelf eens kritisch kunnen bekijken, en je eens af moeten vragen waar je eigen fouten en verantwoordelijkheden liggen; je zou je mond kunnen houden en je schikken in je lot zoals zo velen. Maar nee, je kiest ervoor om op straat een vader dood te schoppen voor de ogen van zijn gezin --- en de islamapologeten vinden dat een volkomen terechte en vanzelfsprekende keuze.

Want ja, die linkse lieden zijn grootgebracht met het droombeeld van de klassenstrijd in het achterhoofd. Maar klassenstrijd is een verzinsel; dat heeft de neerslag van honderd jaar marxisme nou toch wel afdoende bewezen. Zolang hemelbestormende idealisten zich er niet mee gaan bemoeien, blijft de onderklasse in de regel zitten waar ze zit. Want waar zijn de geweldsprotesten van de Nederlandse tokkies, die ook niks meer hebben dan een slecht betaalde baan achter de lopende band en een piepkleine arbeiderswoning? Waar zijn de geweldsprotesten van de minima, de bijstandsmoeders en de uitkeringstrekkers, die tegenwoordig meer en meer een beroep moeten doen op voedselpakketten? Waar zijn de geweldprotesten van onze bejaarden, die wegrotten in hun kamertjes, en nauwelijks nog verzorgd en gewassen worden? Waar zijn de geweldprotesten van de achtergestelden elders in de wereld; van de white trash uit de Amerikaanse trailerparken, van de straatarme boeren in Rusland, en van de Chinese gezinnen die 16 uur per dag voor een hongerloontje uw kerstversieringen in elkaar solderen?

Volgens de multiculturalisten wijzen de rellen in Parijs op een moeilijk en genuanceerd maatschappelijk probleem. Onzin natuurlijk. Die relschoppers zijn te achterlijk voor genuanceerde problemen. Ze vertonen simpel en rechtlijnig gedrag, en de aanleiding voor dit gedrag is ook simpel en rechtlijnig; die aanleiding is namelijk hun geloof, de islam. Die zogenaamde complexiteit waar de multiculturalisten het over hebben, ontstaat uit hun eigen pogingen om met overtollige nuance te proberen de religieuze aanleiding voor die rellen onder het vloerkleed weg te moffelen. Heel onzinnig. Want ja, ik denk inderdaad dat moslims vanuit een zeer grote achterstand het Westen zijn binnengekomen, en nog steeds in onze samenleving op een achtergestelde positie staan, maar dat deze achterstand grotendeels op het conto van hun religie is te schrijven, en dat deze achterstand niet verdwijnt door deze religie op een onaantastbaar voetstuk te zetten. Moslims zijn gevangenen van de islam, en zullen pas betekenisvolle vorderingen binnen de westerse samenleving kunnen maken zodra zij in staat zijn een vorm van individualisme te ontwikkelen dat zwaarder weegt dan hun collectief beleefde religie. Moslims moeten leren de islam te controleren, in plaats van andersom. Hiervoor is het noodzakelijk dat de islam uiterst kritisch wordt benaderd.

Tot dat moment is aangebroken, zullen westerlingen en hun verworvenheden om het even welke reden een steen des aanstoots blijven. Want natuurlijk is het pijnlijk om te zien hoe je eigen cultuur niet meer meekomt, en je heidense buren zich wentelen in rijkdom en vrijheid. En het is extra pijnlijk als binnen je cultuur de dringende notie leeft dat het juist *jouw* cultuur is die het prachtigst zou moeten zijn. Maar dat ligt niet aan ons. Is het onze schuld dat wij succesvoller zijn? Is het onze schuld dat de islam zichzelf kastijdt met haar mislukte ambitie superieur te willen zijn? Zolang die utopie deel blijft uitmaken van het islamitische gedachtegoed, kunnen we het nooit goed doen. Onze pogingen tot hulp en respect worden ervaren als minachting, onze gepaste distantie als onverschilligheid, onze successen als een vernedering, onze bemoeienis als een oorlogsverklaring. Ja, er liggen grote verschillen tussen ons. Ja, er is inderdaad sprake van wij en zij. Maar de problemen die tussen ons en hen ontstaan, worden veroorzaakt door hun onmogelijke wens mee te willen doen aan een cultuur die voorop loopt, terwijl ze tegelijkertijd voor honderd procent gecommitteerd willen blijven aan een cultuur die achteraan sjokt.

Als twee mensen tegen elkaar hardlopen, en een van de twee verliest, wiens schuld is dat dan? Heeft de verliezer zijn nederlaag aan zichzelf te danken omdat hij niet snel genoeg was? Of heeft de winnaar zijn tegenstander in een onterechte verliezersrol *gedwongen* door harder te lopen? Het eerste, zegt het gezond verstand. Het laatste, zeggen de multiculturalisten. We moeten onze voorsprong juist inleveren, en terug lopen naar de persoon die achterop ligt, en gedwee met hem meelopen, zodat hij vooral niet het idee krijgt dat hij misschien wel eens de mindere sporter is. En we moeten de langzame loper vooral niet proberen uit te leggen dat er misschien iets mis is met zijn conditie, of dat hij wel eens aan zijn techniek zou mogen werken, nee nee! We moeten vooral onze mond houden, en blijmoedig ons tempo aan de langzame loper aanpassen. Als hij terugvalt tot een sukkeldrafje, moeten we ons nog verder inhouden. Als hij koppig op de grond gaat zitten, moeten we geduldig naast hem blijven wachten. En als hij zich omdraait en vloekend terugloopt naar de startlijn, dan moeten we ons schamen voor zijn vernedering.

Het is niet anders; het westen is de vaandeldrager van de menselijke beschaving, en loopt voorop in het ontwikkelde denken. Wij hebben onze middeleeuwen gehad, wij hebben onze religieuze onderdrukking gehad, wij hebben monomane ideologieën van ons afgeworpen. Wij hebben de hoogste levensstandaard en levensverwachting. Wij worden het oudst, wij zijn het gezondst. Wij hoeven het minst te werken, wij kunnen het meeste van ons leven maken. En ondanks het gepruttel van links, heeft het westerse kapitalisme de wereld op sleeptouw genomen, en is het die verfoeide commercie die wereldwijd zorgt voor vooruitgang, ontwikkeling en welvaart, en uiteindelijk ook voor meer rechtvaardigheid. Moslims zijn niet voor niets hier naartoe gekomen. In islamitische landen leeft het gros in een plaggenhut op de armoedegrens; Allah is immers een slechte boekhouder. Uit schaamte voor onze welvaart heeft men voor de immigranten een pleister op de wonde bedacht: integratie met behoud van cultuur. Klinkt mooi, maar het is gelul. Het is een verkooppraatje, een slogan voor dieetpillen: lekker slank en toch alles blijven eten wat je wil. Inmiddels blijkt echter hoe enorm stupide het is geweest om te veronderstellen dat een geloofscultuur uit het jaar nul een volwaardige plek binnen de 21ste eeuw kan innemen. Het loslaten van die geloofscultuur is de eerste en enige juiste stap in de goede richting.

Voorlopig zitten we echter nog opgescheept met de multikullers die zich nog niet met deze realiteit hebben verzoend, en hele parallelle dimensies van kromgetrokken logica uit de hoge hoed toveren --- en dat gaat me nog eens een hersenbloeding opleveren. Op radio 1 is sinds die rellen in Parijs in elk geval een heel blik van dit soort koekenbakkers opengetrokken, en ze krijgen ruim baan om hun evangelie te verkondigen.

Femke Halsema babbelde bijvoorbeeld lustig voort over racisme en xenofobie; mensen zijn bang voor de islam omdat die onbekend is. "IK BEN JUIST BANG VOOR WAT ER WEL BEKEND IS VAN DE ISLAM, VROUWTJE WORTELSAP!!!". We moesten de moslims in ons land wellicht eens de vraag stellen welke fouten Nederlanders allemaal maken in hun benadering van moslims, sprak ze. "NEE, JIJ ZALVENDE SOCIAAL WERKSTER!!! WE MOETEN AAN NEDERLANDERS EENS DE VRAAG STELLEN WELKE CULTUUR DIENT TE PREVALEREN IN DIT LAND. MAAR DIE VRAAG MAG NIET GESTELD WORDEN OMDAT JE HET ANTWOORD NIET WIL HOREN!!!". Natuurlijk hoop ik ook dat in de loop van de tijd de moslims in ons land beter met de emancipatie van vrouwen leren om te gaan, sprak ze. "WAT LUL JE DAN OVER BEHOUD VAN CULTUUR ALS JE ZELF OOK HOOPT DAT MOSLIMS HUN WAARDEN AAN DE ONZE ZULLEN AANPASSEN, HYPOCRIET STUK VRETEN!!!". Nou ja, enzovoorts. Zo schreeuw ik me dagelijks naar mijn werk, en bid voor de dag dat er eens de bezem door die poppenkast gaat. Mijn arme stembanden zijn dringend aan rust toe.

Red Ons, Lieve Heer!

2005-11-20T11:55:00.000+01:00

Tijdens het concilie van Clermont in 1095, op dinsdag 27 november, riep paus Urbanus II op tot de eerste kruistocht. Het Vaticaan gaf hiermee gehoor aan herhaalde verzoeken om hulp van de keizer van Byzantium. Dit enorme Oost-christelijke rijk --- grootser, machtiger en welvarender dan het Rooms-christelijke rijk --- was aan de oostgrens onder toenemende druk komen te staan van een aantal volkeren die opereerden onder de vlag van een militante en fanatieke sekte: de islam. De nazaten van Mohammed hadden Jeruzalem reeds veroverd, en waren zich nu langzaam maar zeker in de richting van Constantinopel aan het begeven. Gregorius VII, de voorganger van Urbanus II, zag hierin niet direct een gevaar voor Rome, maar had zich wel bedacht dat het wellicht verstandig zou zijn om Constantinopel te hulp te komen; het zou een mooie manier zijn om de "afvallige" Oost-christelijke kerk onder zachte dwang weer naar de schoot van Rome te leiden.

Hoewel het Gregorius was die hiermee het idee van een kruistocht voor het eerst formuleerde, was het Urbanus die er met behulp van allerlei theologische hoogstandjes voor zorgde dat het vreedzame en barmhartige christendom aangewend kon worden voor militaire doeleinden. Hij stelde volledige hemelse absolutie in het vooruitzicht aan alle christensoldaten die omkwamen in hun strijd tegen de ketters; hiermee schiep hij dus in feite een Roomse versie van de jihad. Jaja, het Vaticaan had de werkwijze van haar vijand goed bestudeerd, en begreep dat dit het enige juiste antwoord was. Vuur dient met vuur bestreden te worden. Na een paar jaar van volksmennerij was in 1095 de tijd rijp voor actie; de weerzin van de christenen voor de ketterse volkeren uit het Oosten was klaar om geoogst te worden. Met een hoogdravende speech tijdens het concilie in Clermont gaf Urbanus het startschot; een klein jaar later kwamen de eerste volkslegers aan op de oevers van de Bosporus...

Gisteravond was bisschop Frans Wiertz op tv. Ik had verheugd kennisgenomen van zijn uitspraken over de islam, en was benieuwd. De interviewer van Netwerk, die duidelijk ging voor de controversiële soundbyte, en in de veronderstelling leefde dat bisschoppen allemaal wereldvreemde oude kereltjes zijn, kwam van een koude kermis thuis. Wiertz had een genuanceerd en gedegen verhaal te vertellen, en liet zich niet van de wijs brengen. Het verbaasde hem dat hij vanwege zijn uitspraken al door zoveel mensen was gewaarschuwd. 'Dat is toch van de gekke?', riep hij, 'Een mens mag toch wel kanttekeningen plaatsen?'. Nee, meneer Wiertz, dat mag dus in Nederland niet meer. U bent een seniele ouwelvretende limbo, en u moet uw mond houden.

De sociaal vibrerende bloemenkinderen uit de randstad zullen wel weer verbeten wijzen op de met bloed doordrenkte historie van de Roomse kerk, maar ik durf zomaar te denken dat een bisschop meer sjoege heeft van de imperialistische dynamiek van de islam dan al die agogische geitenbreiers bij elkaar. De Roomse kerk heeft de beschikking over een enorm netwerk van bisdommen en missieposten, en krijgt elke dag uit alle hoeken van de wereld te horen hoe het christenen vergaat die hun land met moslims moeten delen. Ik denk dat die mannekes in het Vaticaan inmiddels dondersgoed weten volgens welke patronen de islam in de regel te werk gaat, en tevens hoe verreikend en oppermachtig de kracht van religie kan zijn. Daarnaast kan de kerk natuurlijk bogen op meer dan 1000 jaar strijdervaring met de islam, ten behoeve waarvan hoogstwaarschijnlijk gedetailleerde analyses van de denkbeelden en gedragingen van moslims zijn gemaakt. Als het dus om het correct inschatten van de islam gaat, dan zou ik mijn geld zetten op tweeduizend jaar van voortschrijdend Rooms inzicht, en niet op 40 jaar van naïef en rücksichtslos beleden multiculturalisme.

Ik wil hier nu niet de pleitbezorger van de katholieke kerk gaan uithangen, maar ik heb me na het interview met Wiertz wel bedacht hoe bijzonder het is dat de Roomse kerk na 2000 jaar nog steeds bestaat. Dat is toch wel verdomde lang, en dat is, hoe je het ook wendt of keert, een indrukwekkende prestatie. Ik kan me eigenlijk geen instituut of bedrijf voor de geest halen dat het zo lang heeft volgehouden. En hoewel wij in Nederland graag denken dat het katholicisme op haar retour is, heb ik het idee dat er nog massa's landen zijn waar de paus op onvoorwaardelijke steun kan rekenen. Veertig jaar van linkse spandoekjes en opgestoken middelvingers tegen de paus; daar lacht het Vaticaan gewoon om! Ach, Nederland is even niet aanspreekbaar? Geeft niks -- we komen over honderd jaar nog wel eens terug. Veel plezier met uw nieuwe landgenoten overigens! Jaja, we hebben reeds kennis met ze gemaakt --- het genoegen was geheel wederzijds. Als u vragen heeft, of wellicht hulp wenst; u weet ons te vinden! Succes ermee!

De geschiedenis herhaalt zich, en wij hebben een stille bondgenoot die oud genoeg is om die geschiedenis zelf meegemaakt te hebben. Een bondgenoot die weet dat hij niet gewenst is, maar die achter de schermen niettemin de boel scherp in de gaten houdt, en de barmhartigheid heeft ons onze lichtzinnigheid te vergeven. Ergens stelt mij dit gerust. Nog zijn wij niet verloren.

Maden

2005-11-06T14:04:00.000+01:00

Theo was dood, en diende herdacht te worden. Dat bleek nog niet mee te vallen. Er waren nogal wat groepen actief, die allen meenden dat uitgerekend zij het waren die Theo op de juiste manier konden herdenken. Daarnaast bleek elke groep van herdenkers ook prima te weten welke bekende schrijvers en politici nu juist wel of nu juist niet gewenste gasten waren bij de herdenkingen van andere herdenkgroepen, en welke herdenkingen beter wel en beter niet verstoord konden worden. En voor, tijdens en na de herdenkingen waren er ook allerlei herdenkingsdiscussies, waar het hoogste woord werd gevoerd. Jaja, je puntje drukken in naam van een ander: ook dat is een soort van herdenken. Dames en heren, bravo! Mijn complimenten voor al uw smaakvolle bijdragen.

Bij Nova werden Van Kooten & De Bie van stal gehaald, waarschijnlijk in de hoop dat de krasse knarren eens wat zinnigs te zeggen hadden over de zorgwekkende toestanden in ons landje. Van Kooten beet het spits af. Hij hekelde Balkenende, omdat deze in zijn herdenkingsspeech de dood van Van Gogh probeerde te balanceren met het positieve bericht dat het bezoek van Poetin zo prettig verliep. "Nou, dat is echt leuk voor de moeder van Theo!", sneerde van Kooten. En lachend haalde De Bie de laatste boxset van het Simplisties Verbond tevoorschijn; al onze platen, voortaan ook op CD! Het liedje "Onze God Is De Beste" hebben we aan Theo opgedragen, dat leek ons wel toepasselijk. Weer eens iets te lachen in deze duistere tijden, en maar voor 34,95 bij de erkende platenzaak! Handig, zo vlak voor Sinterklaas, en inderdaad een stuk leuker voor de moeder van Theo.

Op tv, radio en internet massa’s dweperige ontboezemingen, kaarsjes en protserige gedichtjes, bijgedragen door lieden die door een nog in leven zijnde Van Gogh hoogstwaarschijnlijk direct achter het behang geplakt zouden zijn. Men buitelt over elkaar heen om Van Gogh op een zo hoog mogelijk heilig voetstuk te takelen. Geen kwaad woord mag er over hem gezegd worden. Kom kom, niet zo kleinzielig! Van Gogh was immers ook de man die ooit Monique van de Ven en Edwin de Vries de grond inschreef omdat zij naar zijn zin teveel te koop liepen met de tragedie van hun overleden kind. Ik moet zeggen dat dit nou niet direct zijn "finest hour" was; het geeft weliswaar aan dat Van Gogh een zware allergie had voor vals sentiment, maar het laat ook zien dat hij de plank behoorlijk mis kon slaan. Ik zou het mij namelijk niet durven aanmatigen een moeder die haar kind verloren heeft te kapittelen over de betamelijkheid van haar rouwgedrag.

Maar ja --- zodra iemand de pijp uitgaat, verschijnen er uit hoeken en gaten altijd lieden die zich opwerpen als de uitgelezen persoon om het diepere gevoelsleven van de overledene uit te dragen. Zo bleek de voltallige ledenlijst van de LPF een hoger astraal contact met Pim Fortuyn te onderhouden, en ook het management van Andre Hazes blijkt over dergelijke gaven te beschikken. Inmiddels heb ik via tv en internet al wat hevige discussies tot mij mogen nemen waarin de deelnemers met hete tranen van verontwaardiging hun correcte duiding van het Woord van Van Gogh proberen te verdedigen. Alsof de mening van Van Gogh de enige juiste is, en alsof het inmiddels de enige mening is die met de vrijheid van meningsuiting beschermd dient te worden. Volstrekt lachwekkend; de "correcte interpretatie" van zijn woorden gaat ons echt niet beschermen tegen de radicale Islam.

Het maakt namelijk geen fuck uit wat Van Gogh nu wel of niet heeft geschreven en geroepen. Van Gogh is niet gedood voor de vrijheid van meningsuiting. Overal ter wereld worden dagelijks mensen vermoord in naam van Allah --- verleden week nog drie Christelijke meiskes die op weg waren naar school. Zijn zij gestorven voor de vrijheid van godsdienst? En al die Amerikaanse gijzelaars die zijn onthoofd? Waar zijn die voor gestorven? Goedbeschouwd helemaal nergens voor; ze dienden zich toevalligerwijs aan als slachtoffer van de nietsontziende moord- en intimideermachine die de radicale Islam nou eenmaal is. Hun mening deed er niets toe, zoals ook de mening van van Gogh er niet toe deed. De goederentrein van haat is nu ook in het Westen op stoom aan het komen, en Van Gogh is simpelweg platgewalst omdat hij de eerste niet-moslim was die prominent in de weg liep. Er zullen nog velen volgen.

Vroeger namen mijnwerkers een kooi met een kanariepietje mee de diepte in. Zodra de kompels op een onderaardse ruimte stuitten, werd eerst de kooi met het vogeltje naar binnen geschoven. Als het beestje na een boel opgewonden gepiep dood neerviel, wist men dat er een bel mijngas in de ruimte hing, en dat verder graven dus gevaarlijk was. Dat is de rol die Van Gogh heeft gespeeld, en het is helaas het enige nut dat ik aan zijn dood kan ontdekken; een wegwerp lakmoesproef waarmee een betrouwbare meting van de Islamitische zuurgraad is geleverd. Van Gogh had columns kunnen schrijven tot hij een ons woog, maar het is uiteindelijk de daad van Mohammed B. geweest waarmee is gedemonstreerd hoeveel gelijk Van Gogh had. Bij leven had hij dat nooit duidelijk kunnen maken. Je kunt alleen door je vijanden tot held gemaakt worden; wat een wrede ironie.

Een jaar is inmiddels gepasseerd, en het kabinet dat er alles aan heeft gedaan om de daadwerkelijke betekenis van Theo's dood onder het vloerkleed te vegen zit nog steeds in het zadel; niemand die het iets kan schelen. Het merendeel van de Nederlandse bevolking denkt inmiddels dat het allemaal Theo's eigen schuld was; niemand die de waarheid wil weten. De verraders nemen ongegeneerd de regie over zijn herdenking; niemand steekt een poot uit. Er was geen enkele islamitische belangengroep in het publiek te ontdekken; niemand die dat wil horen, of wil weten wat hier de diepere betekenis van is. Over tot de orde van de dag. In krap een jaar tijd betekent Theo's dood helemaal niets meer; de maden hebben hun werk goed gedaan.

Maar op bijna ieder weblog lees ik: "Theo, ik mis je!"

Whatever. Je bent te laat. Het is niet meer de tijd voor zwelgen in fatsoen, voor sentimentele onzin en politiek getouwtrek over de gelegenheid de vroomste woorden over de overledene uit te spreken. Het is tijd om de tanden op elkaar te zetten en je voor te bereiden op strijd; een reusachtig en oeroud monster is weer wakker geworden, rekt zich uit en heeft honger. Het monster is op jacht, en ruikt bloed. Achteroverleunen is niet genoeg, het werktuigelijk herhalen van andermans woorden en inzichten is niet genoeg, het deftig in het rond strooien van postuum geconfisqueerde geestelijke nalatenschap is niet genoeg. Zelfs de grote bek van Theo is niet genoeg; hij heeft drie keer piepend om de kop van de draak kunnen fladderen, voordat hij in een vloek en een zucht werd verpletterd. Zolang wij hierdoor geen gevolg geven aan het besef dat zeer binnenkort andere maatregelen noodzakelijk zullen zijn om ons tegen de radicale Islam te verdedigen, is zijn dood voor niets geweest.

"Theo, ik mis je!"

Ja, ik mis hem ook. Zou hij ons ook missen? Ik vraag het me af.

Freek

2005-10-23T17:48:00.000+02:00

Ooit heb ik over Freek de Jonge gelezen dat een journalist hem had gespot op een poenig feestje in een skybox van de Arena; Freek had de man op het hart gedrukt geen kond te doen van zijn aanwezigheid. Een voetbalfeestje, dat paste immers niet bij hem. Freek maakt zich blijkbaar nogal druk over wat zijn achterban van hem denkt.

Ik zag hem ooit optreden op - ik meen - de Uitmarkt, waar hij het podium deelde met Acda & de Munnik. Freek kaasraspte weliswaar uit volle borst mee, maar hield zich tegelijkertijd op een vreemde en schutterige manier afzijdig. Hij droeg geen clowneske theatercreatie van zijn vrouw, maar gewoon een spijkerbroek en een baseballjack. Ik dacht aan het verhaal over de skybox, en daarmee diende zich de verklaring aan voor zijn low-profile verschijning op de Uitmarkt; Acda & de Munnik zijn natuurlijk volks, en Freek wil daar wel aan meedoen, maar zich niet volledig committeren. En dus laat hij zeer weloverwogen met zijn kleding en zijn houding zien dat dit een niet-serieuze schnabbel is, alsof hij pas op de dag zelf tijdens de soundcheck werd gevraagd om een nummertje mee te doen. Dat de mensen maar vooral niet gaan denken dat Freek dit ook al serieus theater vindt. Freek maakt zich blijkbaar nogal druk over wat zijn achterban van hem denkt.

Tsja, Freek de Jonge. Hij gaat op tournee door België, met de voorstelling "Cordon Sanitaire". Freek gaat namelijk, democraat in hart en nieren als hij is, aan de Vlamingen uitleggen dat zoiets niet netjes is: een politieke partij als het Vlaams Belang uitsluiten van deelname aan de democratie. Daarnaast gaat Freek, fatsoensrakker in hart en nieren als hij is, aan de Vlamingen uitleggen dat het toch vooral niet de bedoeling is men bij de verkiezingen ook daadwerkelijk op het Vlaams Belang gaat stemmen. Dat mag namelijk niet van de politiekcorrecte dwingelanden uit Nederland, die, zoals het dwingelanden betaamt, ineens grote moeite hebben met de democratie zodra een ongewenste partij mee gaat doen. Waar onze grachtengordel precies de pretentie vandaan haalt om Belgen de les te lezen weet ik niet, maar Freek heeft zich vol overgave aan deze potsierlijke missie gewijd. Freek maakt zich blijkbaar nogal druk over wat zijn achterban van hem denkt.

Ik snap deze schijterige houding niet. Naar wie moet hij nog zijn oren laten hangen? Hij is toch zelf een éminence grise geworden? De mening van Freek: nog steeds hangt half Nederland aan zijn lippen om deze te horen. Freek gaat echter gebukt onder de schaduw van denkbeeldige superieuren, aan wiens goedkeuring hem alles gelegen is. Hij blijft een domineeszoon. Zijn strijd tussen wat hij werkelijk vindt, en wat hij vindt dat hij moet vinden, is boeiend om naar te kijken.

Soms waagt hij het om her en der zijn eigen intuïtieve mening te laten zien, maar altijd verhuld, altijd met vijf slagen om de arm, en altijd in de vorm van vragen waar hij geen antwoord op durft te geven. Eigenlijk is hij niet zo links, eigenlijk heeft hij weinig op met moslims, eigenlijk heeft hij weinig geduld met domoren, eigenlijk is hij een elitist. Allemaal impopulaire standpunten voor de achterban; Freek waagt het nog niet ze te verwoorden. En... eigenlijk vindt hij het agnostische bestaan maar schraal en leeg. Freek probeert namelijk al zijn hele leven duidelijk te maken wat hij niet hardop durft te zeggen: dat hij altijd in een God heeft geloofd, onvoorwaardelijk en met heel zijn hart en ziel.

De grootse daad

2005-10-23T17:45:00.000+02:00

Ach, wat een leuk nieuws weer allemaal. Videoamateur Samir Azzouz, tevens vlijtig en leergierig chemiestudent, is samen met zijn maatjes opgepakt vanwege de wat al te zeer in het oog springende terreurdreiging die er van hen uitging. Want, zoals de postbus-51 campagne zegt: terreurdreiging is leuk, maar wel met mate! En wat zeggen de jongens en meisjes die nog steeds niet helemaal wakker zijn geworden? "Samir Azzouz en zijn kornuiten zijn helemaal geen moslimterroristen! Het zijn gewoon gevaarlijke gekken, die een religie misbruiken om hun misdaden te rechtvaardigen." Je zou ze toch bij hun nekvel grijpen, en met een groot stuk hout in die politiekcorrecte aardappelkoppen hameren dat DIT nu juist precies is wat moslimterrorisme inhoudt; labiele en gestoorde jongeren, die, op zoek naar een moment van glorie een radicale daad plegen, gerechtvaardigd door reli-geleuter waarin gemakshalve door de islam wordt voorzien. Zo heel moeilijk is het allemaal niet.

De constatering dat een zelfmoordterrorist gek is, lijkt me wel de open deur van de eeuw --- je moet namelijk behoorlijk gek zijn om jezelf op te willen blazen. De islam heeft zich er in bekwaamd om de interesse van dergelijke mongolen te wekken. Door zich voortdurend als een bastion van militante zekerheid te presenteren, hoeft een fanatieke imam zijn moskee of internetsite maar open te zetten om op zijn wenken te worden bediend. Als vanzelf dienen de nutcases zich aan: onzekere jongelingen, beïnvloedbaar en gretig. Allemaal doortrokken van het zwarte verlangen iemand van belang te worden, iemand waar men rekening mee houdt, iemand waar men bang voor is, iemand die een grootse daad zal stellen. Trapt elke jongere hier in? Nee, natuurlijk niet --- alleen de jongeren waar een steek aan los zit. Overal ter wereld is jeugd op zoek naar sturing en antwoorden, en niet iedereen komt heelhuids door zijn puberteit heen. In het Westen eindigen de zwakke broeders aan de drugs, in een opvanghuis, of bungelend aan een touw. Maar onder het bewind van een doortastende imam vinden de zwakke geesten zich terug in een winkelcentrum, omhangen met explosieven.

Echter, als ze zichzelf elders ter wereld opblazen, zijn het moslimterroristen, maar als ze zichzelf in Nederland willen opblazen, zijn het ineens alleen maar gevaarlijke gekken. In Nederland wordt gedacht dat moslimterroristen alleen maar thuishoren in een Grootsche en Meesleepende Strijdt, zoals die bijvoorbeeld in Israël wordt gevoerd. Dat is in onze ogen een strijd over Grote Moslimbelangen, waarin de Edele Religieuze Gevoelens van een volk op het spel staan, en de in de kern zo nobele zelfmoordterrorist dermate is getergd door de krenking van zijn geloof, dat hij tot zijn verzetsdaad overgaat. Maar ik geloof daar niks van. Ik denk niet dat het gevoelsleven van een gemiddelde zeventienjarige Palestijnse gek nou zoveel dieper reikt dan dat van een Nederlandse gek, en de islam heeft een manier gevonden om gekken waar ook ter wereld te mobiliseren, en in te zetten voor het zaaien van dood en verderf.

Mensen kunnen geloven dat hun dood, of het doden van een ander, een groots en glorieus moment kan zijn; een grootste daad. Alsof je er zo'n bijzondere gebeurtenis van kan maken, dat je door de machten van de schepping boven de werkelijkheid getild wordt, en de eeuwigheid aan mag raken. Net als in film --- het beeld vertraagt, de muziek zwelt aan; er is iets van belang verricht. Op een bepaalde manier lijkt dit op de onrijpe fantasieën aan de vooravond van je eerste seksuele ervaring; voordat je ooit met iemand naar bed bent geweest, heb je het idee dat seks zich af zal spelen in een soort hyperfysieke dimensie, waarin alles, puur vanwege het belang van het moment, als vanzelf zal gaan. Als je dan eenmaal van de beste voornemens vervuld voor het eerst echt seks hebt, valt op hoe stuitend gewoon, ja, haast banaal alles eigenlijk blijft. Geen zwaailichten en astraal vuurwerk; gewoon naakt tegen elkaar liggen, en onwennig voor het eerst een vreemd lichaam verkennen. Met deze analogie in het achterhoofd, is het niet zo gek dat met name pubers in de maling zijn te nemen met de belofte van de Glorie van de Dood; wat weet je nou als je zestien bent? De werkelijkheid bestaat voornamelijk nog uit hooggespannen verwachtingen, en niet uit teleurstellende ervaringen.

Je ziet deze discrepantie tussen glorierijke verwachting en roemloze realiteit ook terug in al die gruwelijke onthoofdingsfilmpjes. Gedragen en galmend willen de terroristen hun Grootse Daad gaan verrichten. Met gewichtige gebaren beginnen ze te zagen aan hun Amerikaan, maar de werkelijkheid is plat en weerbarstig; zo’n hoofd blijkt nog behoorlijk stevig vast te zitten. Wat in hun geestesoog een Machtig en Glorierijk gebaar had moeten worden, verzandt in onhandig geklungel en gekluns. Vertwijfeld zie je de terroristen om hun slachtoffer drommen en elkaar signalen geven. Wat ga jij nou doen? Hou’em dan zó vast, en dan pak jij híer zijn arm. Néé, terug, die andere arm! Waar is mijn mes nou? Het lijkt zowaar op een eerste keer wippen. Hetzelfde fenomeen zag ik verleden week in een filmpje over eerwraak uit Denemarken. Een Afghaanse vrouw wilde trouwen met een niet-Afghaan, en werd door haar broer op straat doodgeschoten. Je ziet de vrouw naar buiten rennen, de dader eist met overslaande stem zijn Eer op, een paar doffe schoten, en daar ligt ze al. De Afghaan loopt vervolgens als een verdwaalde badgast om haar lichaam te drentelen, alsof er nog iets heel bijzonders moet gaan gebeuren. Hij was zichtbaar teleurgesteld. Dit was het dan --- je eigen zus die op straat ligt leeg te bloeden? Dit was dan dat Glorierijke moment waarop zijn Eer hersteld werd? De dood is nooit eervol; alleen maar banaal.

Maar goed: ieder leger komt natuurlijk aan kanonnenvlees door met de belofte van Glorierijke Daden haar rekruten te lokken. Onlangs zag ik een website waar alle foto's opstonden van de Amerikaanse soldaten die zijn gesneuveld in Irak. In uniform, poserend voor de Amerikaanse vlag. Hetzelfde verhaal: onbeschreven hoofdjes van 18 jaren oud. Nauwelijks iets meegemaakt, nauwelijks ergens over nagedacht. Je bent jong, en klaar met school, waar je met moeite kon meekomen. En dan? Het leger lonkt. Spanning en avontuur --- ze maken een killer van je, net als in de film! Vuurvast en gevaarlijk, een geweldenaar, een Rambo. Je krijgt een uniform, en wat zie je er goed uit! Misschien kijken de meiskes nu eindelijk eens wat meer naar je. Zes maanden later wordt je voor de vlag gezet; je poseert trots en gedragen voor de fotograaf. Dan snel het vliegtuig in. Binnen een maand ben je dood; een foto als enige bewijs voor je heldhaftigheid. Met 1700 van dit soort foto's op een pagina valt op hoe nietszeggend ze zijn. Glorie uit de massaproductie.

U hoeft mij nu niet te schrijven om uit te leggen dat er toch wel een groot verschil zit tussen Amerikaanse soldaten en moslimterroristen. Er zijn uiteraard verschillende gradaties van jeugdige goedgelovigheid, en het is op deze wereld helaas zo gesteld dat zelfs met de meest verheven einddoelen in het vooruitzicht, er niettemin soms misbruik van deze goedgelovigheid gemaakt moet worden. Op deze planeet is het nog steeds nodig jezelf te verdedigen, en daar hoort helaas de bereidheid tot doden bij. Maar van een Amerikaanse soldaat wordt niet geëist dat hij zichzelf opblaast en zoveel mogelijk burgerslachtoffers maakt; geen rekruut zou zich nog aanmelden. Alleen echte gekken zijn immers tot zulke daden te bewegen.

Dergelijke gekken wonen in Europa; in Nederland. Het zijn niet zomaar gekken, maar het zijn gekken met een missie; de soldaten van de Islam. Opgetrommeld en aaneengesmeed. Samen vormen ze een leger, marcherend onder een vlag die nog niet door iedereen wordt herkend. De selectie aan de poort is streng voor hen geweest; alleen de zwaarste krankzinnigen zijn toegelaten. Maar nu zijn ze er klaar voor, en ze zullen doorgaan. Er kan niet mee gepraat worden, er kan niet mee onderhandeld worden, er kan niet mee geredeneerd worden; Samir Azzouz moet en zal zijn grootse daad stellen. Dat betekent: zoveel mogelijk slachtoffers. En dat zál gebeuren --- hij kan niet wachten om zijn Glorieuze Ontmaagding Des Doods te ondergaan! Laten we hopen dat hij hem van de zenuwen niet meer omhoog krijgt, of te snel zijn kruit verschiet.

Gek

2005-10-10T16:47:00.000+02:00

Een vriendin van mij is werkzaam in het basisonderwijs. Deze week werd zij benaderd door een vader die zich grote zorgen maakte over het thema van de kinderboekenweek; tovenarij en magie. Hij verklaarde dat zijn dochter later een goed grrristenmensch moest worden, en dat een eventuele blootstelling aan Aleister Crowley of Harry Potter dit voornemen danig in de war zou schoppen --- sprookjesverhalen zijn de Here immers een gruwel.. De kwestie werd besproken tijdens de eerstvolgende vergadering (in de notulen lezen wij legendarische woorden van het schoolhoofd: "Wat doet een Christen hier? Dit is een katholieke school!"), en mijn vriendin besloot eens wat dieper met deze grrristen op de materie in te gaan. Hij bleek volledig geïndoctrineerd, en kon ook niet uitleggen wat er precies mis was aan de kinderboekenweek; hij had alleen opgepikt "dat er een slechte invloed van uit ging". "En het kerstfeest dan? Dat is ook heidens!", zei mijn vriendin. "Is dat zo?" vroeg hij verschrikt. Van verwarring vervuld verliet deze nutcase de school. Knettergek. Benieuwd wat-ie van carnaval gaat vinden.

Later deze week zat een "voormalige heks" bij Andries Knevel. Zij was nu grrristen geworden, en kon maar niet genoeg benadrukken hoe gevaarlijk de occulte wereld was, en hoe Satan toch zijn best deed om jonge kindertjes met behulp van onschuldig ogende kinderboeken zijn domein in te lokken. Goh. Een heks die grrristen wordt? Ik zal u niet vermoeien met de onzin die ze uitkraamde, maar als dat een ex-heks was, moge dan alle kwade machten van de hel mij in een diepvriespizza veranderen. De van bijbelschool doortrokken jeugd droop haar van 't gezicht. Dit was een grrristen, altijd al geweest, en blijkbaar van harte bereid om zich door de EO voor een religieus propagandistisch karretje te laten spannen. Fascinerend om te zien: hier zaten twee geobsedeerde gekken, een omroepdirecteur en een slecht actrice, uit alle macht te proberen de rest van de wereld in hun gekte mee te slepen.

Het daarop volgende programma, "Het zal je maar gebeuren", borduurde voort op de ingeslagen weg met zowaar een nieuwe stoet nepheksen; jongens en meisjes opgepikt bij de laatste EO-jongerendag, en zorgvuldig geïnstrueerd door bijbelslijper Knevel. De heks "die al jaren deelnam aan de duisterste satansrituelen" had zichtbaar moeite met het soepel tekenen van een pentagram. Het valt ook verdraaid niet mee, zo uit de losse pols hoeken van precies 72 graden maken, en netjes aan het begin uitkomen; de heks "met jaren ervaring" had dit overduidelijk nooit eerder gedaan. Tsja. De EO verwachtte blijkbaar dat we hier met open ogen in zouden trappen. Hoe krankzinnig ben je dan? Ineens realiseerde ik me dat ik al een vol uur naar gekken aan het kijken was. Knevel is namelijk gek, de EO is gek, en al die ex-heksen zijn ook gek; of ze nou wel of niet de boel in de maling nemen. Want als je oprecht meent dat je jouw geloof met leugens moet verdedigen, ben je gek, en als je *echt* eerst heks bent geweest om vervolgens *grrristen* te worden, nou, dan ben je zeker gek.

Van sommige mensen zie je gelijk dat ze gek zijn; de manier waarop Knevel zijn stoel afrijdt als hij weer een puntje kan scoren voor de Heer, laat weinig te raden over. Andere gekken zijn moeilijker te herkennen. Zij vermommen zich als intellectueel, als politicus, als journalist of wetenschapper, of als een gematigde gelovige. Kraaiend van waanzin en overlopend van enthousiasme voor hun denkbeelden, proberen ze voortdurend aan ons, doodnormale burgers, hun idioterie te slijten. Met maffe wetgeving, hoogdravende pamfletten, koortsige profetentaal en waanzinnige acties.

In mijn dagelijks leven ken ik nauwelijks gekken. Mijn collega's, mijn vrienden, de mensen die ik spreek in de winkel of in de kroeg; allemaal milde, gewone, redelijke mensen. Normale mensen. Een beetje saai, wellicht, maar wel heerlijk rustig. Vroeger zag je dit soort mensen nog op de tv; dan wonnen ze duizend gulden en een magnumfles champagne bij Ron Brandsteder, en dan waren ze blij voor het leven! En als normale mensen eens gek wilden doen, dan was er altijd nog "Tobbedansen", of "Wedden dat". Maar dit soort mensen zien we niet meer op de tv. Het publieke debat wordt inmiddels gedomineerd door gekken en schreeuwende idioten van allerlei ideologisch pluimage. Het gesprek van de dag wordt gevoerd door maanzieke koortslijders die denken dat ze rechtstreeks met God kunnen praten, of kwaadaardige malloten die menen dat de wereld er beter van wordt door iedereen die het niet met ze eens is te vermoorden.

En de dames en heren uit de programmaredacties menen daadwerkelijk dat ze een zinvolle bijdrage leveren aan maatschappelijke discussies door deze krankzinnigen steeds maar weer aan het woord te laten en met elkaar het debat aan te laten gaan. Met betrekking tot het te behandelen onderwerp worden eerst de meest extreme opvattingen bepaald, waar vervolgens de meest uitgesproken representanten voor worden uitgenodigd. Het idee hierachter is ongetwijfeld dat er op deze manier een "gebalanceerde" discussie ontstaat. Maar ja, de meest uitgesproken woordvoerder van een extreme opvatting, is natuurlijk altijd een gek. En dus wordt de kijker steevast getrakteerd op mafketels die volkomen autistisch hun gestoorde wereldbeeld komen afdraaien.

En omdat deze gekken voortdurend als volwaardige denkers worden gepresenteerd, gebeurt het dat de meest bespottelijke standpunten met de dag gangbaarder worden. Er wordt inmiddels gesproken over reli-gelul alsof het de normaalste zaak van de wereld is, en men luistert oprecht --- ja, haast met bewondering --- naar gekken die aan de hand van hun heilige boekjes minutieus uitleggen hoe het toch mogelijk is; wereldvrede, terroristen, liefde, hoofddoekjes en rechtvaardige wetgeving, allemaal uit dezelfde religie! Prachtig hoor! Legt u dat nog eens uit, van hoe Mohammed dat precies bedoelde, over dat vrouwen helemaal vrij zijn en toch elke dag in elkaar gebeukt mogen worden? En de gek wijst met zijn vingertje weer triomfantelijk naar de juiste zinnetjes, waar staat dat God het niet zo bedoeld heeft, maar dat het toch mag, je vrouw slaan, en dat we Hem daar dankbaar voor moeten zijn. En iedereen in de studio knikt vol bewondering voor zoveel gelijk.

Er wordt niet meer op de rem getrapt. De vraag of een heilig boek überhaupt enige autoriteit heeft, wordt niet gesteld. De vraag wat eigenlijk het bestaansrecht is van al die tere politiekcorrecte huisjes, wordt ook niet gesteld. Niemand kan of durft nog te zeggen dat de keizer helemaal geen kleren aanheeft. Nee, in het oog van zijn verbeelding schrijdt de keizer statig voort met de prachtigste gewaden aan zijn lijf. Want zoals het echte gekken betaamt, weten gekken niet dat ze gek zijn. Gekken menen immers dat de rest van de wereld juist hun zienswijze dient te omarmen. Balkenende en Donner, Geert Mak en Anja Meulenbelt, Femke Halsema en Wouter Bos: allemaal gek. Neonazi’s, fascisten, antifascisten, krakers en lonsdalers: ook allemaal gek. Imams, priesters en rabbi's: heel erg gek. Mensen die eerdergenoemde gekken serieus nemen: knettergek. Allemaal bevangen door wanen en hallucinaties, hun hoofden galmend van de stemmen die hen de glorie beloven, rücksichtslos en verblind.

De normale mensen in mijn omgeving worden timide en bang van al die waanzinnige gelijkhebbers. Ze hebben ergens wel het idee dat hun oververhitte woorden misschien met een korrel zout genomen zouden moeten worden, maar zeker weten doen ze het niet. De mensen op de tv zijn immers op de tv, en jij niet. En ze roepen heel hard, en rollen wel heel vervaarlijk met de ogen, en jij niet. Misschien hebben ze wel meer meegemaakt en meer doorvoelt dan jij. Misschien biedt zo'n geloof of ideologie wel inzichten en ervaringen waar jij als buitenstaander geen weet van hebt. Misschien hebben ze daarom wel meer gelijk dan jij, met je laffe halfbakken standpuntjes. Misschien moet je zoveel overtuiging eigenlijk wel heel erg respecteren. Misschien moet je er zelf ook wel zo'n duidelijke mening op na gaan houden. Misschien moet je wel mee gaan schreeuwen.

Waar is de toon van de redelijkheid gebleven; van de kritische, doordachte, pragmatische analyse? De toon die wikt en weegt? De toon van harmonie en geduld, van matiging en sereniteit, van wijsheid en wasdom? Het is de enige toon die ooit gelijk kan hebben --- niet het angstige gepiep van de politieke correctheid, of het oorverdovende gerommel van de ideologie, of de gestoorde ruis van de geloofswaanzin, nee, de duidelijke stem van de vrije rede is de enige stem die uiteindelijk in staat is de waarheid te spreken. Een stem van licht en verlichting. Helder als glas, en weldadig als de zon.

Over de zon gesproken: haast u naar buiten! De natuur trakteert ons op een warme herfst. Kijk naar de zon, laat hem schijnen in uw hoofd, en probeer te ervaren welk effect het licht heeft op de duisternis van de geest; wat er precies gebeurt als alle hoekjes en nisjes volop worden beschenen, en de schaduwen verdwijnen. Alles openbaart zich in al haar facetten. Verschillen verdwijnen, extremen worden verzoend, luide woorden verstommen. Dit is waarheid --- alles durven zien, omdat je alles kunt zien voor wat het is. Koester deze ervaring; we gaan een koude en lange winter tegemoet.

De Schreeuw

2005-09-26T12:49:00.000+02:00

Het was weer een leerzame week. Zo waren er een tweetal linkse manifestaties: Genoeg is Genoeg, en Keer het Tij. Met deernis heb ik op diverse sites naar de fotoverslagen gekeken. Dolenthousiaste commentaren, maar de foto's vertelden een ander verhaal. De linkse beroepsdemonstranten zijn verworden tot een grauwe karikatuur; oud, verbeten en verbitterd. In niets meer doen zij denken aan de Homo Ludens; de spelende mens, die ooit lachend en knipogend de gevestigde orde uitdaagde. Hun toon is schril geworden, hun methoden sleets, hun ideologie leugenachtig en grotesk. Het verplichte "ludieke element" wordt er uitgeblust met de haren bijgesleept. Hand in hand om het Binnenhof gaan staan, is dat leuk genoeg?

De betogingen zijn op een fiasco uitgelopen. Voor Genoeg is Genoeg waren amper 3500 mensen te porren, en voor de omsingeling van het binnenhof wisten honderden belangenorganisaties ook niet meer dan 3500 mensen op de been te krijgen. Zouden dat dezelfde 3500 mensen zijn, vraag ik me dan af? Is dit wat er vandaag de dag nog warmloopt voor de rode idealen --- de bevolking van een gemiddeld boerendorp? Geen wonder dat links zo schreeuwt, censuur pleegt, en de waarheid rond het mislukken van de multiculturele samenleving onder het vloerkleed probeert te schuiven; ze zijn het spel aan het verliezen en proberen nu wanhopig met de kaarten te knoeien.

Dit valsspelen zorgt meer en meer voor onfris riekende uitingen, en steeds schreeuweriger en schofteriger wordt iedereen die niet meemarcheert voor fascist uitgemaakt. Zo wist columniste Carrie verleden week een kort geding aan haar kont te krijgen, omdat ze de leden van Leefbaar Rotterdam had betrapt op "nazi-gedrag". Michael Smit (voor wiens zuiverheid ik overigens geen stuiver geef, maar die in elk geval niets met Leefbaar Rotterdam te maken heeft) zou namelijk een tafel hebben omgegooid. Tsja. Je moet wel heel erg nodig je puntje willen drukken om hier een opstap naar genocide van te kneden. Een kat in het nauw maakt rare sprongen.

Ook op de radio waren een paar mensen te horen die zich ernstige zorgen maakte over de roep van ons volk om "krachtig leiderschap". Men vond "dit soort populisme behoorlijk de verkeerde kant opgaan"; het was erg eng dat Nederland blijkbaar "een dictator" wenste. Pardon? Een dictator? Omdat het volk om leiders vraagt die eens wat meer daadkracht, vertrouwen en integriteit aan de dag leggen dan die twee autistische hopmannen van het CDA, betekent dat dus gelijk dat we staan te trappelen van ongeduld om een nieuwe Hitler in de armen te sluiten? Aanmatigende onzin, natuurlijk, maar het kan nog erger: in hetzelfde programma werd ook gesproken over de overstroming van New Orleans, en handenwrijvend werd vastgesteld dat Bush "klappen zou gaan krijgen". Echter, na de mededeling dat die overstroming maar aan een paar honderd mensen het leven had gekost, in plaats van aan de geprognosticeerde 10.000, was het een tijdje stil in de studio. Zuchtend van teleurstelling nam de presentator uiteindelijk het woord: Nou ja, Bush zal het er toch nog moeilijk mee gaan krijgen!

Aan de hand van dergelijke bokkensprongen, kan ik niet anders concluderen dan dat de rol van het socialisme binnenkort is uitgespeeld. Als er iets is dat Fortuyn teweeg heeft gebracht, dan is het dat: het wakker schudden van een hele nieuwe generatie, die met een onbevangen blik na is gaan denken over maatschappelijke kwesties, zonder zich bezwaard te weten door enige politieke conditionering of ideologische vooringenomenheid. Argumenten uit de socialistische hoek worden nu voor het eerst in decennia buiten hun eigen perspectief gewogen, en bekritiseerd. Dan blijkt hoe vederlicht en flinterdun de axioma's van deze ideologie zijn. De bevolking blieft het rode verhaal niet meer, en je ziet dit ook erg goed aan de wonderlijke spagaten waar de PvdA zichzelf voortdurend in terugvindt; socialisme zal binnenkort alleen nog maar in naam verkocht kunnen worden --- niet meer op inhoud.

De bloemenkinderen van weleer hebben uiteindelijk zelf hun nek in de strop gestoken. In hun hang naar luchthartige provocatie zijn zij onzorgvuldig geweest in het kiezen van hun bondgenoten; als er maar enthousiast tegen het Westerse establishment en het Vieze Amerika wordt getrapt, dan is het al snel goed. Maar het wordt met de dag duidelijker dat het nieuwste troetelkind van links, de islam, ook op haar laatste benen voortwankelt, en vroeger of later tegen de moderniteit het onderspit zal delven. Meer en meer mensen gaan op zoek naar informatie over deze religie, haar bloedige historie, haar twijfelachtige drijfveren en haar wandaden. Meer en meer mensen gaan inzien dat deze religie weinig tot niets te bieden heeft, en vragen zich af waar toch steeds dat heilige respect voor opgebracht moet worden.

Het is dan ook een meesterlijke zet geweest van Sharon om Gaza aan de Palestijnen beschikbaar te stellen, en hen hiermee alle ruimte te geven om aan de wereld te laten zien hoe volgroeid, rijp en hoogstaand de islamitische inzichten omtrent staatsbestuur zijn. De Palestijnen waren nauwelijks goed en wel de Gazastrook ingetrokken, of de eerste raketbeschieting richting Israël was alweer een feit. En twee dagen later kon de hele wereld zien hoe genuanceerd en beheerst de Palestijnen vorm geven aan hun politieke ambities: tijdens een parade, waarbij een roedel tot de tanden bewapende Zorro's wild door elkaar reden met pick-up trucks, ontplofte een kist met explosieven. Logisch ook, dat je die meeneemt naar een manifestatie onder je eigen bevolking; je moet toch ook aan je eigen mensen laten zien dat je haar op de tanden hebt, nietwaar? En welke Palestijn is er nog onder de indruk van nep-explosieven? Anyway, twintig doden, tachtig gewonden. De wereld kijkt er naar, en haalt haar schouders op. Moeten we hier solidair mee zijn?

Het socialistische droombeeld --- dat de arme islamitische onderdrukten een toonbeeld zijn van natuurlijke goedertierenheid --- komt door het gedrag van de moslimfundamentalisten wel erg onder druk te staan. Ze worden met steeds grotere weerzin bejegend, en het is hun eigen schuld. Zou dat de diepere reden van het linkse geschreeuw zijn? Frustratie over het feit dat hun troetelkind maar niet in de pas wil lopen, en daarmee nadrukkelijk het failliet van het socialisme demonstreert?

Of is de schreeuw van het socialisme er een van radeloze doodsangst? Beseffen de linkse idealisten diep van binnen wellicht dat zij verstrikt zijn geraakt in een genadeloze wurggreep met de islam, en dat ze zijn gedoemd om samen met de adder die zij aan hun borst wilden koesteren ten onder te gaan? Twee ideologieën op hun retour, hebben de nakende dood in elkanders ogen herkend, en dansen nu als parende vogelspinnen om elkaar heen. Fascinerend om te zien, maar uiterst dodelijk. Te vrezen valt immers dat het socialisme en de islam in hun doodstrijd zullen proberen alles en iedereen met hen mee de diepte in te sleuren. Als deze wereld niet van hen mag zijn, dan mag zij van niemand zijn. U bent gewaarschuwd.

MAAR

2005-09-10T18:17:00.000+02:00

Ach, die idealisten in ons landje. Hun niet uit te roeien neiging tot hersenspoelen neemt bizarre vormen aan. Het weblog van Anja Meulenbelt, waar onder het voorwendsel van een open dialoog censuur wordt bedreven, is natuurlijk alweer ouwe koek. LLINK zit er namelijk aan te komen! LLINK wil een "idealistische" omroep worden. Jaja --- blijkbaar klinkt de Internationale nog niet hard genoeg door in de programma's van Nederland 3. Een blik op hun website zegt me genoeg: LLINK verkondigt het politiekcorrecte evangelie met een volharding waar de ouderenraad van de SGP een puntje aan kan zuigen. De heilige boodschap van het Heerlijke Gelijkgeschakelde Bestaan wordt verpakt in een jasje van misselijkmakende blijmoedigheid; LLINK gaat een soort Sesamstraat voor volwassenen worden. Weer een neerbuigende poging tot volksmennerij, zoals die alleen door naijverige hielenlikkers van de Revolutie bedacht kan worden. Die lui lijken maar niet in te zien dat --- hoe verheven zij hun eigen motieven ook vinden --- zij zichzelf met dit soort middelen ongeschikt verklaren als serieus te nemen stem. Als punten alleen maar gescoord kunnen worden met censuur, propaganda en volksverlakkerij, dan kun je er donder op zeggen dat men een onwaarachtig wereldbeeld aan de man probeert te brengen.

In Nederland zijn wij geconditioneerd om tot in het graf de discussie te blijven voeren, altijd zoekend naar het compromis, naar water bij de wijn. Er bestaan geen absolute besluiten in Nederland; in elke brief die de overheid u stuurt om u van 't een of ander op de hoogte te stellen, kunt u gelijk lezen hoe u hiertegen in beroep kunt gaan. U kunt bezwaarschriften schrijven, klachten indienen en protesten aantekenen. De overheid kan zich dan in al haar inschikkelijkheid tonen; zij poldert en gedoogt dat het een lust is, en op de hurken wordt het ene na het andere compromis uitgedeeld. Iedereen in Nederland is aan deze speelruimte gewend, en iedereen gaat er van uit dat het altijd mogelijk is om weerwoord te leveren.

Alleen blijkt al te vaak dat het belangrijker is *dat* er iets gezegd wordt, dan *wat* er gezegd wordt. Dit werkt redelijk goed zolang er over meningen wordt gedebatteerd, maar zodra een feitelijke waarneming onderwerp van discussie wordt, leidt dit onmiddellijk tot problemen; op een feitelijke waarneming, de waarheid dus, valt namelijk weinig af te dingen. En hoe fundamenteler de geconstateerde waarheid het wereldbeeld van de gesprekspartners aantast, hoe ernstiger deze mensjes last krijgen van de ziekte van MAAR; de pathologische neiging elk valide argument te pareren met een loos tegenargument. Wat dit tegenargument precies inhoudt, ach, dat maakt eigenlijk niets uit, want de techniek is even simpel als effectief; de aanstootgevende waarheid wordt ermee losgerukt uit haar bodem van objectiviteit, en hulpeloos geïsoleerd in een vacuüm van MAAR. Verzonnen MAAR, gelogen MAAR, nietszeggend MAAR, oneigenlijk MAAR, ongepast MAAR, het doet er niet toe --- zolang die monden en die pennen maar in beweging blijven. Verzin maar wat, schraap er wat argumenten bij, en gooi het in de ring.

Neem nou Mohammed B. Ja, hij heeft een gruwelijke daad verricht, MAAR hij is een overspannen puber, of een door discriminatie gefrustreerde Marokkaan, of een goed geïntegreerde doodgewone Nederlander met een moeilijke jeugd, of een crimineel, of een gevaarlijke gek, of een godsdienstwaanzinnige gek --- maar beslist geen moslimterrorist. En dat is gek, want als je Mohammed's brief, zijn slachtofferkeuze, zijn slachtmethodiek en zijn rechtszaak overweegt, dan denk je toch in eerste instantie: hé, net een moslimterrorist! Maar dat zien wij dus allemaal erg verkeerd. Of neem moslimterroristen in het algemeen. Die doen ook de vreselijkste dingen, MAAR dat zijn geen moslimterroristen, wordt er dan gezegd. Dat zijn onware moslims, of gewone terroristen, of moslims die het slachtoffer zijn van racisme of armoede, of moslims die zich verzetten tegen Amerikaanse bemoeienis of Israëlisch kolonialisme, of moslims die zich verzetten tegen de diefstal van hun olie, of moslims die zich vernederd voelen. Maar moslims die eerst zeggen dat ze een terroristische daad gaan plegen in naam van Allah, en vervolgens een bus met onschuldige mensen opblazen, terwijl ze daar dan heel hard "Allaaah!" bij roepen --- dat zijn vooral *geen* moslimterroristen.

Soms wordt met MAAR de werkelijkheid zo ernstig verdraaid, dat de opeengestapelde onzinargumenten zichzelf in de staart bijten. De samenleving klaagt over crimineel gedrag van Marokkaanse jongeren MAAR dat *lijkt* alleen maar zo, omdat de media ieder incident waar Marokkanen bij betrokken zijn met grote letters op de voorpagina zet; dat werkt stigmatiserend. Ja, er zijn wel eens incidentjes, MAAR er zijn ons geen cijfers bekend die wijzen op een structureel probleem. Ja, in de steden zijn er wat meer van dit soort incidenten met Marokkanen, MAAR de meeste Marokkaanse jongeren hebben gewoon de Nederlandse nationaliteit, dus we kunnen helemaal niet over deze mensen spreken alsof het een eenduidige groep betreft. Ja, er zijn wel signalen van justitie dat de recidive onder Marokkaanse jongeren hoger is, MAAR we mogen niet vergeten dat Marokkaanse jongeren overal in Nederland veel last ondervinden van racisme; op de arbeidsmarkt worden zij voortdurend gediscrimineerd, en onze maatschappij is niet bereid aansluitmogelijkheden voor deze mensen te scheppen, dus vindt u het gek dat ze crimineel gedrag gaan vertonen -- ze kunnen niet anders! Erm, sorry --- maar er was toch helegaar geen sprake van crimineel gedrag; dat was toch maar stigmatisering? En hoe kunnen Marokkanen nou gediscrimineerd worden; we mochten ze toch niet als groep benoemen? Dus: welk van bovenstaande argumenten is waar?

Minder fraai wordt het als deze lulkoekers te ver doorschieten in hun drang om steeds maar weer met een weerwoord op de proppen te komen. Met name als hun onzinnige gezwets gewogen en te licht bevonden wordt; dan schudden zij met het grootste gemak de meest drieste beschuldigingen uit de mouw. Mensen die terecht kritiek hebben op hun fantasieargumenten zijn dan ineens nazi's, racisten, islamofoben en verlichtingsfundamentalisten.. Welja, waarom ook niet? The sky is the limit, nietwaar? Ene Han van der Horst legde deze week in de Volkskrant zelfs uit dat mensen die weinig heil zien in religieus obscurantisme een soort eigentijdse Jacobijnen zijn, compleet met compromisloze ideologie, guillotine, kalenderhervormingen en wat niet al! Ach ja, nou ja, roep maar wat gewoon, hahaha! Het maakt ook niet uit, toch? Whatever! Gewoon maar schaamteloos door blijven lullen als een kip zonder kop! Toe maar, jongens! Door blijven gaan totdat niemand meer weet wat waar is, totdat elke poging tot kritische reflectie de kop is ingedrukt, en ieder broodnodig stukje inzicht in het toch al razend ingewikkelde moslimvraagstuk is begraven in een stronthoop van MAAR.

En wij, schaapachtig volk, jarenlang sufgeluld met nutteloze meningen in eindeloze inspraakrondes, vergaderingen en rondvragen, kunnen niet meer het verschil zien tussen een weloverwogen argument, en een lukrake bewering die in haar groteske mismaaktheid alle wetten van het betamelijke met de voeten treedt:

"Ja, Theo is op een vreselijke manier vermoord, MAAR...

Bent u toch besodemieterd? Wat nou MAAR? Er is geen MAAR! Hier kan geen sprake zijn van een MAAR! Wat deed Theo nou helemaal? Hij schreef columns die haast niemand las, maakte films waar geen hond naar keek, en sloeg af en toe een of ander uilskuiken met smakelijke provocaties om de oren. Nou nou, erg hoor! Hij is er niettemin als een varken om geslacht, en iedereen met een hart in zijn lijf, kan begrijpen dat hier op zijn zachtst gezegd sprake is van een "onevenredige verhouding"; dat er een enorme kloof gaapt tussen Theo's vermeende vergrijp en de straf die hij hiervoor gekregen heeft. Maar de lulkoekers proberen mij met hun MAAR uit te leggen, dat het toch wel logisch is dat Theo is vermoord; dat het Theo's verdiende loon is. Dat is namelijk wat er besloten ligt in hun MAAR --- dat iedere ideologie, hoe bloedig ook, meer ontzag verdient dan een mensenleven en het vermeende nihilisme van Van Gogh. Schandelijk!

Ach, deze lieden zouden zich ten diepste moeten schamen, maar ik besef dat zij reeds ver zijn afgedwaald van het in de mens besloten streven naar het allerhoogste te reiken --- ironisch genoeg omdat juist zij oprecht menen de meest volmaakte dienaars van dit streven te zijn. Geen mens is zo sterk als zijn principes --- wee degenen die dit uit het oog verliezen, en in hun schuimbekkende zeloterie onze fragiele waarheid en waardigheid onder hun marcherende voeten vertrappen. En ach, de meesten zijn onschuldig in hun onbenulligheid: een jandoedel met een spandoekje dat "hij echt heel erg tegen is", wekt eigenlijk alleen maar mijn lachlust op. Maar ik huiver bij de gedachte dat in het legioen van de lulkoekers ook politici en beleidsmakers schuilgaan, wiens voornemen het is om, zodra zij de kans krijgen, dit land te vormen naar de inzichten van hun verduisterde ziel. Een land waar met hun MAAR de daden van de ploerten goedgepraat kunnen worden. Een land waar we onze mond moeten houden als we weten wat goed voor ons is.

Het Systeem

2005-08-30T15:29:00.000+02:00

Wat zouden we ons eigenlijk druk maken over de mogelijke bedreiging die de islam vormt? Er zijn genoeg leukere dingen om te doen. Fijn in de stad rondrijden met onze cabrio, bijvoorbeeld. Of winkelen --- voor kleren, voor je tuin, voor de verbouwing aan je huis, op TV, of gewoon zomaar wat winkelen. En over TV gesproken: we hebben nou eindelijk Talpa, met Linda en Beau en Wrongel en Stremsel en al onze andere bekende helden! Heeft u ook zo uitgekeken naar de nieuwe sportavond op zondag? En denkt u ook dat Beau en Linda het heus wel beter gaan doen? En bent u ook zo benieuwd welke nog onbekende steracteurs hun opwachting maken in al die nieuwe series? Ach, wat kan het leven in het Westen toch rijk zijn. Het spijt me dan ook dat ik u met deze column even ga belasten met moeilijke dingen. Ik wil het namelijk gaan hebben over "emergente systemen". Oef, dat klinkt moeilijk. Maar niet schrikken, het doet geen pijn. Begin rustig aan de tweede alinea, kijk of u het snapt, en zo niet, ach, dan is de afstandsbediening weer snel gevonden, nietwaar?

Een emergent systeem is een complexe entiteit (of: een complexe gedraging) die ontstaat doordat op een lager niveau een hele serie simpele gedragingen plaatsvindt. Bijvoorbeeld: een vis heeft de neiging achter een andere vis aan te zwemmen, uit te wijken voor vissen die van opzij tegen hem aanduwen, en weg te vluchten voor vijandelijke vissen. Daarnaast heeft een vis een vaag idee van zijn "doel"; hij wil bijvoorbeeld in warmer water terechtkomen. Dit zijn allemaal simpele gedragingen, maar zet driehonderd van deze vissen bij elkaar, en je krijgt een school, die zich langzaam maar zeker in de richting van een warme golfstroom zal bewegen. Dit nu is een emergent systeem; de school vissen is een complexe entiteit, ontstaan uit de optelsom van vele simpele gedragingen. Het mooie is dat een enkele vis geen idee heeft dat hij deel uitmaakt van dit grotere systeem; het beest blijft simpelweg zijn eenduidige gedrag volhouden. Dergelijke systemen zijn overal terug te vinden (zwermen van vogels, spinnen die hun web weven, mierennesten), en erg succesvol te simuleren op een computer.

Nu iets anders: ik had me voorgenomen de koran te lezen, en dat heb ik (zij het ten dele) gedaan. Het zou te makkelijk zijn om nog maar eens met al die citaten op de proppen te komen waar iedereen altijd mee op de proppen komt. Overigens heeft het weinig zin islamapologeten met hun eigen teksten om de oren te slaan; je krijgt dan steevast het verwijt dat je een verkeerde vertaling aanhaalt, of het citaat uit de context hebt getrokken, of dat dergelijke kwalijke teksten ook in de Bijbel te vinden zijn. Nee, om de Koran te doorzien, moet zij heel anders benaderd worden. De Koran is helemaal geen heilige tekst. De Koran is een computerprogramma. Een computerprogramma voor, u raadt het al, een emergent systeem!

Mohammed was namelijk een geslepen krijgsheer, die zijn hele leven bezig is geweest hem ongunstig gezinde stammen te bestrijden. En mohammed heeft, zoals het een geslepen krijgsheer betaamt, zijn hele leven goed nagedacht over hoe andere volkeren zo efficiënt en effectief mogelijk bestreden kunnen worden. Het is mij volkomen duidelijk dat met name zijn inzichten omtrent militair-strategische kwesties van doorslaggevende betekenis voor het ontstaan van de islam zijn geweest. Het was zijn bedoeling met een verzameling goed doordachte moralistische verhalen en leefregels een krachtig instrument te scheppen voor het volbrengen van militaire doelstellingen, door enerzijds een loyale en hechte "eigen" groep te smeden, en deze zodanig te programmeren dat zij als wapen tegen een vijandige groep gebruikt kan worden.

Ten eerste heeft mohammed goed begrepen dat een volk zich het best door de hoogst mogelijke macht laat leiden; een godheid. Het is hierom dat zijn profeetschap met de spreekwoordelijke korrels zout genomen moet worden. Hij heeft een reeds bestaande en redelijk populaire godheid naar zich toegetrokken door zich neer te zetten als de enige ware vertolker van diens wil, en bij zijn potentiële volgelingen de superioriteit van dit profeetschap er onophoudelijk in te rammen. Van de methodiek die hij hiervoor heeft gebruikt, vinden we voortdurend sporen terug in de koran: er wordt geen mogelijkheid onbenut gelaten om te wijzen op de kracht van het verbond tussen allah en mohammed, hun glorie en macht, en hun plaatstalen gelijk. Zonder deze zich steeds herhalende mantra's zou de koran een stuk dunner zijn.

Om nu het zo ontstane religieuze vuur succesvol te oogsten, diende het idee van "de vijand" geïntroduceerd te worden. De Vijand is de Ander; iedereen die (nog) geen deel uitmaakt van het systeem, iedereen die nog niet de absolute heerschappij van allah (en dus ook die van mohammed!) onderkent. Het is tevens een uiterst flexibel begrip; handig voor een krijgsheer die het dan weer met die stam, en dan weer met die andere stam aan de stok heeft. Mohammed beseft dat niet alle vijanden gedood hoeven te worden. Christenen, die op hun manier ook al zijn opgeladen met heilig vuur, konden wellicht aan het systeem worden toegevoegd en zo hun bijdrage leveren. De Joden echter hadden het gewaagd openlijk het profeetschap van mohammed in twijfel te trekken, en hadden hiermee hun lot bezegeld; zij werden de aartsvijand van mohammed, omdat zij doorzagen dat de belangrijkste krachtbron binnen het systeem (het profeetschap van mohammed) in feite het meest fragiel was. Voor Joden dus geen clementie; dood moeten ze, want dan houden ze tenminste hun mond.

Met behulp van de vijand kon mohammed vervolgens een duidelijk einddoel definiëren. Dit einddoel is dusdanig belangrijk, dat het systeem haar naam er aan ontleent: islam, ofwel, onderwerping. Alles dat niet-islam is, de vijand dus, dient overwonnen en bekeerd te worden. Net zo lang totdat er geen vijanden meer over zijn, en de hele wereld de suprematie van het systeem heeft onderkend, en allah en diens profeet accepteert als de hoogste macht.Alles bij elkaar vormen dit de drie basisregels voor het systeem, en besef u hoe krachtig zij werkzaam zijn in het ego van het individu. Besef hoe hiermee elke angst over individuele ontoereikendheid of existentiële nood kan worden omgebogen in loyaliteit aan het systeem, en haat voor De Vijand. Besef ook hoe belangrijk het voor het systeem is dat deze drie basisregels continu bekrachtigd worden; waarom denkt u dat een moslim vijf keer per dag moet bidden? Wist u dat zodra zich twee of meer moslims bij elkaar bevinden, zij verplicht zijn het gebedsritueel groepsgewijs te ondernemen? Zo vindt er tot op de dag van vandaag gecontroleerde herbevestiging van deze drie basisregels plaats.

Maar hiermee is voor mohammed de kous nog niet af. Hoewel hij sterk de nadruk legt op martelaarschap, en de hoogste hemelse beloningen in het vooruitzicht stelt voor iedereen die bereid is te doden en te sterven voor het systeem, weet hij ook dat lang niet iedere volgeling hiervoor te porren zal zijn. Daarom heeft hij een boel kleinere regeltjes in het leven geroepen, die dan wel niet elke moslim er gelijk toe bewegen een krijger te worden, maar desalniettemin hun bijdrage leveren aan de volbrenging van de drie basisregels, en, mits zij op grote schaal worden uitgevoerd, even effectief zijn in het op de knieën brengen van een vijandig volk. Zo keurt mohammed bijvoorbeeld, door te wijzen op de inferioriteit van De Vijand, de slavernij goed. Het tot slaaf maken van een vijand dient een tweeledig militair doel. Ten eerste zijn slaven een bron van geld of arbeid voor het systeem, ten tweede verzwakt het de te onderwerpen groep; niet alleen fysiek, maar ook psychisch.

Nog veel belangrijker is de programmering van de seksuele rollen binnen het systeem. De vrouw wordt geprogrammeerd verantwoordelijk te zijn voor haar puurheid, en zich als goede vrouw en productieve moeder te gedragen. De man wordt opgedragen deze puurheid te beschermen en te respecteren, maar NIET om zijn lust te beteugelen. De interactie tussen deze twee sets van basisregels levert een scala aan complexe strategische voordelen op. Ten eerste blijft de eigen groep bijzonder hecht, want mannen komen uit respect niet aan andermans vrouw, en zodra dat toch gebeurt, is het de schuld van de vrouw. De goede vrouwen leveren dus veel kinderen, en op de slechte vrouwen kunnen mannen hun seksuele onzekerheden botvieren; door ze te verkrachten, of door ze te stenigen. Verder kan de lust van de mannen dienen als drijfveer voor hun krijgerschap; de vrouwen van De Vijand zijn inferieur, en mogen dus naar hartelust verkracht worden, hetgeen weer een formidabele methode is om de hechtheid van een vijandige groep te ondermijnen.

En zo kan ik nog uren doorgaan, maar probeert u het vooral zelf ook eens: neem een aantal van de hierboven genoemde regels in u op (of vind een paar andere), en probeer u voor te stellen welke grotere systematiek hieruit voortvloeit, en hoe hiermee continu de drie basisregels worden volbracht. Probeer de recursieve precisie, de zelfsturende terugkoppeling en cyclische logica die eraan ten grondslag ligt te zien, en snap dat iedere moslim op zijn manier een vitale bijdrage levert aan het emergente systeem dat islam heet. Dit is waarom er geen onschuldige moslims zijn; of zij nu gebouwen opblazen, of vijf maal daags met hun geloofsgenoten in gebed gaan – het draagt bij aan hetzelfde doel.

Als ik kennis neem van de loverboys of de groepsverkrachtingen die heden ten dage zo in zwang zijn, of als ik hoor over slavenhandel in Afrika, of als ik zie hoe islamfundamentalisten altijd weer met redenen op de proppen kunnen komen om naar believen welke vijand naar het leven te staan, kan ik alleen maar concluderen dat mohammed 1500 jaar geleden zijn werk goed gedaan heeft. Zijn regels werken nog steeds naar behoren, en voeden een perpetuum mobile van haat. De islam is het gevaarlijkste computervirus voor de menselijke geest.

Naschrift: Deze column heeft her en der nogal wat vragen opgeroepen, vandaar deze verduidelijking. Ik wist deep down dat ik met deze column een idee wilde beschrijven dat ik eigenlijk nog niet lang genoeg had laten rijpen. Ik wilde niet zozeer stellen dat de islam als geheel emergent is, maar strikt het *onderwerpende karakter* ervan. Zet een miljoen boeddhisten in je land, en je hoort niks van ze; zet een miljoen moslims in je land, en er wordt volautomatisch aan de integriteit van je maatschappij gezaagd.

Wat mij dus opviel, is dat in de koran duidelijk is te lezen dat mohammed verdomd goed wist hoe dit moest; de integriteit van een vijandige cultuur ondermijnen. En dat de methodes die hij hiervoor hanteerde en min of meer aanbeveelt in de koran (door ze zelf te hanteren), na-echoen in bijvoorbeeld een fenomeen als de loverboys. Waarschijnlijk hebben die knapen nooit een letter van de koran tot zich genomen, maar toch voeren ze niettemin een effectieve onderwerpingsmethode uit de koran uit; het verkrachten en tot slaaf maken van leden van een niet-moslim volk.

En *dat* vind ik dus een vorm van emergent gedrag. Elke moslim doet zijn particuliere dingetje, maar de optelsom van deze gedragingen blijkt steevast een onderwerpend karakter te hebben. Zie hoe in het verre Oosten land na land wordt losgeweekt uit de eigen cultuur, en wordt opgeslokt door dit mechanisme. Let wel: de meeste moslims zorgen simpelweg voor instandhouding van deze systematiek --- maar dat is blijkbaar voldoende.

De grap aan de islam is, dat er geen "losse eindjes" inzitten --- alles klopt, en alles dat zich aandient kan met behulp van simpele regeltjes een plek worden gegeven. Iets is of een bedreiging van het systeem, en mag dus uitgeschakeld worden, of iets draagt bij aan de macht en de binding van het systeem. Er zijn bijna geen gaten in te schieten. Vergelijk dat met onze paradoxale Westerse neiging tolerant te willen zijn ten aanzien van intolerantie, en je ziet wie er aan het langste eind zal trekken.

The lunatic is in the record store

2005-08-23T11:58:00.000+02:00

Nog iets meer over muziek, want daar heeft Lagonda best verstand van, namelijk.

Sommige kunstwerken hebben een ongezonde invloed op mensen. Bepaalde schilderijen of muziekstukken zijn dermate mysterieus of indrukwekkend, dat zij in bepaalde breinen zorgen voor synaptische verbindingen die niet gemaakt behoren te worden. Dit zet de argelozen aan tot een koortsige zoektocht naar een diepere betekenis die nooit gevonden zal worden. Zo zullen Bach's Musikalisches Opfer, de Mona Lisa en The Beatles tot het eind der tijden voer blijven voor maanzieken en conspiricists.

Dark Side Of The Moon, van Pink Floyd, valt ook in deze categorie. Een van de bekendste kletsverhalen rond dit album, is dat de heren van Floyd de muziek en de teksten bewust synchroon hebben laten lopen aan The Wizard Of Oz. Met andere woorden: als je die film bekijkt, en tegelijkertijd de plaat opzet, blijken zich allerlei (toevallige?) synchroniciteiten voor te doen. Ik weet niet precies hóe stoned je moet zijn om hier achter te komen, maar het is een feit dat op het Internet driftig wordt gediscussieerd over op welk moment in de film je de CD-speler het beste kunt instarten. Rond de derde brul van de MGM-leeuw; dat schijnt het best te werken.

Maar er zijn ook anderen die dit meesterwerk van Pink Floyd maar niet uit hun systeem kunnen krijgen. Een vriend duwde me onlangs Dub Side Of The Moon in mijn handen; een dub en reggae uitvoering van het originele Floyd-album, gespeeld door de Easy Allstars. Nooit van gehoord, maar die vriend verzekerde me dat het hier het neusje van de Jamaicaanse zalm betrof. Toch was ik wantrouwend: Pink Floyd als reggae, dat voorspelde weinig goeds. Het rook me iets teveel naar de terreur van James Last, die elk radicaal muzikaal idee heeft ontmand en voorzien van een cocktailjasje en toiletverfrisser. Deuntjeshoererij voor TROS-leden. U weet wel: BZN speelt Jimi Hendrix, of de Kermisklanten Chopin-potpourri, of Lee Towers does Otis Redding, of Pavarotti die zich aan Sinatra vergrijpt, of het ontzettende Last Night Of The Proms met John Miles en het Metropole Orkest.

Maar niets van dat al: Dub Side Of The Moon is een wereldplaat! Vakkundig gemaakt en geproduceerd, bezield gespeeld, en met groot respect voor het originele werk. Hoewel de nummers hier en daar zijn doorsneden met authentieke Jamaicaanse toasts, drum'n'bass breakdowns en een enkele knipoog (het kassagerinkel aan het begin van Money is vervangen door de bubbel-, inhaleer- en kuchgeluiden van een waterpijp), blijven de songs van Floyd fier overeind staan. The Easy Allstars hebben met name hun uiterste best gedaan om de structuur van Dark Side Of The Moon volledig intact te laten; de tempi zijn identiek, en daardoor duren de nummers exact even lang als op het origineel. Dit zorgt voor een prettige bijkomstigheid, waar de rasta's zich maar al te bewust van zijn. Op de hoes prijkt ter aanbeveling namelijk een grote gele sticker: Wizard Of Oz-compatible!

Moog Forever

2005-08-23T11:04:00.000+02:00

Gisteren overleden: Robert Moog, 71 jaar. De uitvinder van de synthesizer, of liever, de man die klanksynthese in een bruikbaar jasje wist te stoppen. De pioniers van het kunstmatige geluid (ik noem een Raymond Scott) hadden zich tot dusver beperkt tot het scheppen van schedelsplijtend gegier. De synthesizers van Moog waren de eersten met een warm en soepel geluid, dat met de introductie van de MiniMoog beschikbaar kwam voor een groot publiek. Een revolutie was geboren.

Gisteravond maar eens mijn MiniMoog Model D onder het stof vandaan gehaald. Een onmogelijk instrument. Ultragevoelig voor buitentemperatuur, dus haast niet te stemmen. Maar alles is vergeven zodra je de eerste toets indrukt. Wát een geluid zit er toch in dat ding! Volvet, witheet, en van een ziedende orkaankracht. Van de leads krijg je al blaren op je trommelvliezen, maar in het bijzonder de basgeluiden van de Moog zijn legendarisch; gigantisch, smerig, kronkelend geil. Een krachtiger en primitiever appèl aan de onderbuik kan ik me nauwelijks voorstellen.

Ik speel; ondergedompeld in het collectieve muzikale bewustzijn van de 20ste eeuw. Ontelbare baslijntjes, riffs en solo's komen langs. Ik ben Stevie Wonder, George Duke, Bernie Worrell en Herbie Hancock. Ik ben Kraftwerk, Parliament en Mahavishnu. En dat geluid, dat geluid... puur analoog genot. Je hoort de spoelen en transistors opgloeien, en de condensatoren trillen. Soms ruik je een lichte brandlucht als het stof op de transformator verschroeit. Dat is nog eens wat anders dan zo'n digitale doordrukstrip van Yamaha. Uren verglijden; ik word gek van muziek. Het is twee uur 's nachts als ik me weet los te rukken, en tollend naar bed ga.

Tot aan het eind van zijn leven heeft Robert Moog synthesizers gebouwd. Een paar jaar geleden is zelfs een re-issue van de MiniMoog op de markt gekomen; de Moog Voyager. Min of meer hetzelfde ding, maar voorzien van modern gebruiksgemak. In een piepklein fabriekje worden ze met de hand in elkaar geschroefd. Robert Moog schroefde mee, verpakte elk voltooid exemplaar liefdevol in schuimplastic, en beantwoordde de mails van zijn klanten.

Wij, van grote dankbaarheid vervuld, zullen zijn nagedachtenis in ere houden.

Wat Nu?

2005-08-11T23:20:00.000+02:00

Soms gaat de werkelijkheid te snel om bij te benen. Zo was ik van plan om me tijdens het zomerreces eens uitgebreid in de koran te verdiepen, om u in mijn eerstvolgende column te trakteren op allerlei lucide inzichten omtrent het woord van allah. Ik had op het internet reeds een Engelse vertaling van de koran opgeduikeld en uitgeprint op handzaam strandformaat. Ik had ook al een steelse blik in het boek geworpen en voorzichtig een paar regeltjes gelezen. Het blijkt dat zelfs bij een minimale dosering de koran al de indruk wekt alsof iemand keihard in je oor staat te brullen. Dat beloofde wat, en tevreden sloot ik het boek: alleen al deze agressieve toonzetting bood ruim voldoende stof voor een column. Maar toen kwam de rechtszaak van Mohammed B. En toen kwam de bomaanslag in London. En toen nog een. En toen kwam de mededeling dat ook Nederland aan de vooravond van een dergelijke aanslag staat. En ik was nog niet eens goed en wel in de koran begonnen! Soms gaat de werkelijkheid te snel om bij te benen.

Ineens leek het ook een zinloze onderneming; wat moet de wereld nu met mijn schijtlollige commentaar op de koran? Sterker: wat moet ik überhaupt nog schrijven over de islam? Wat moet ik zeggen dat al niet op duizenden nieuwssites en weblogs is gezegd? Op forums en blogspots schuiven we elkaar steeds opnieuw dezelfde informatie over de islam toe: wat er in de koran staat, column zus, artikel zo, wat arabist Janssen heeft geschreven, wat Ephimenco ervan vond, essay van Oriana Fallaci dit, editorial in The Times dat. Moet je dit lezen --- goed verwoord! Moet je dat lezen --- strakke tekst! Heb je dat al gezien? Wist je dit al? Heb je hier al van gehoord?

Dagelijks zijn er ontelbare nieuwsfeiten over de duistere kant van de islam te vinden. Over onthoofdde Boeddhisten in Thailand, slavenhandel in Afrika, Islamitische potenrammers, verkrachters, vrouwenslagers, ophangers, stenigers en bommenleggers. Over foeterende imams, scheldende imams, prekende imams, imams met fatwa's en imams die geen handje geven. En over alle manieren waarop schaamteloos geprobeerd wordt om koran, sharia en jihad aan de man te brengen; om allah's wil erdoor te drukken in wet en samenleving. Integratie, multiculturaliteit, pogingen tot het inpolderen van een religie die geen concurrentie duldt; het zijn allemaal gepasseerde stations.

Het beeld is ondubbelzinnig duidelijk: de islam is al 1500 jaar uit op wereldheerschappij, en bedient zich al 1500 jaar lang van dezelfde methoden om dit doel te bereiken. Een ultragewelddadige voorhoede, die aangevuurd door het woord van allah het smerige werk verricht, daarbij heimelijk ondersteund en bewonderd door een ongrijpbare achterhoede, die zich zo lang mogelijk hult in leugens, stilzwijgen en onwetendheid, maar zich op het moment dat het er op aankomt, zal ontpoppen als een onverzettelijke en met name alomtegenwoordige tegenstander.

Je bent moslim, of je bent het niet. En wie moslim is, streeft naar een wereld vol met moslims, en staat op voet van oorlog met niet-moslims. Punt uit. De vraag of je voor het bereiken van dit ideaalbeeld geweld beoefent of rechtvaardigt, is niet belangrijk. Zolang anderen het op zich nemen om met terreur jouw ideaalbeeld te verwezenlijken, kun je je de luxe permitteren om je van je fanatiekere geloofsgenoten te distantiëren. Maar deze ogenschijnlijke distantie betekent niks: wie na de bomaanslagen in London nog een hoofddoek ombindt, of bidt in de richting van mekka, verraadt zich als iemand die hetzelfde einddoel voor ogen heeft als de bommengooiers.

Hoewel het algemeen bekend is dat een groot deel van de op sociaal-democratische principes grootgebrachte opiniemakers er alles aan doet om dit beeld te ontkennen, te verdraaien of te bagatelliseren (een fenomeen waar eveneens op duizenden weblogs aandacht aan wordt besteed), lijken ook de kritische geesten over nauwelijks meer slagkracht te beschikken. Als een krassende plaat wordt keer op keer dezelfde waarheid benoemd, maar lijkt niemand in staat te zijn een opvolging aan deze waarheid te geven.

Dus de onvermijdelijke vraag dringt zich op: wat nu? Het gevaar is duidelijk, en in al haar facetten benoemd en geanalyseerd --- wat doen we er nu aan? Ik heb geen enkele fiducie in het zelfreinigende vermogen van de islam, of de emanciperende invloed van de gematigde moslims. Schisma's binnen een religie komen meestal juist voort uit de drang terug te keren naar de wortels van die religie, en levert dus uiteindelijk weer fundamentalisme op. Het zullen vooral externe krachten zijn die de autoriteit van de Islam moeten breken. Zo is dat ook met het christendom gebeurd; de niet aflatende kritiek van mannen als Kant, Voltaire en Nietzsche, en vooral het verzengende licht van de wetenschap, is dodelijk gebleken voor de geloofwaardigheid van de bijbel.

Is het niet hoog tijd om eens de tegenaanval in te zetten, en de Islam met een van haar eigen wapens te bestrijden; de radicale en nietsontziende ontworteling? Is het niet hoog tijd dat de macht van allah wordt gebroken, en zijn heilige waarheden stelselmatig onderuit worden gehaald en bespot? Is het niet hoog tijd dat de moslim hardhandig wordt losgerukt uit die heerlijke roes van de islamitische utopie? Is het niet hoog tijd dat onze wetenschappers creationistische nonsens en andere claims van animistische tovenarij aan stukken schieten? Is het niet hoog tijd om via media en politiek de principes van onze verlichting, onze burgervrijheid en onze beschaving luid en duidelijk te bezingen? Is het niet hoog tijd om glashard aan moslims duidelijk te maken dat hun religie op geen enkele wijze bijdraagt aan een mooier, langer of gelukkiger leven, en dat de islam een beschimmeld en nauwelijks serieus te nemen relikwie is geworden?

En bent u, lezer, wellicht zelf moslim? Wat doet u er aan? Hoe erg vindt u dat geweld uit naam van uw geloof eigenlijk? Spreekt u uw geloofsbroeders daarop aan? Is dat wel genoeg? Bent u eigenlijk zelf wel in staat om zonder jeukende handen over uw geloof te discussiëren? Waarom bent u eigenlijk nog moslim? Schaamt u zich niet? Zo nee, waar bent u dan precies trots op? Kunt u niets anders vinden om trots op te zijn? Wees er trots op dat u Turk of Marokkaan of Nederlander bent, wees er trots op dat u man of vrouw bent, wees er trots op dat u vuilnisman of hartchirurg bent, wees er trots dat u mens bent, dat u leeft, wees desnoods trots op uw huis of auto. Maar wees er toch vooral NIET trots op deel uit te maken van deze miserabele en nutteloze geloofscultuur, die alleen maar dood, verderf en slavernij te bieden heeft; niet alleen voor haar tegenstanders, maar uiteindelijk ook voor haar volgers.

Maar goed --- ook deze column is er weer een voor op de grote hoop. Hoera, bravo, goed gezegd, maar ook ik ben maar een van de vele stemmen die alleen benoemen, en niet kunnen oplossen. Ik weet niet wat ik anders moet doen, of liever, ik kan me er niet toe zetten. Is dit nou die door Theo van Gogh gehekelde aanname dat “het wel los zal lopen”, of is het toch gewoon angst? De tragische onwil om noodzakelijkerwijs vuur met vuur te bestrijden, is door Shakespeare prachtig beschreven in de figuur van Hamlet, die zich er maar niet toe kan brengen zijn verraderlijke en moorddadige oom aan het mes te rijgen, terwijl de noodzaak voor deze daad met de dag groter wordt. Uiteindelijk gaat Hamlet aan zijn besluiteloosheid ten onder en een berg lijken is, zoals gebruikelijk bij Shakespeare, alles dat rest. Wie of wat gaat ervoor zorgen dat het nu eens niet zover komt?

Open brief aan Netwerk

2005-07-02T12:37:00.000+02:00

Deze open brief is op weg naar de redactie van Netwerk, die ons gisteravond trakteerde op een fraai staaltje onafhankelijke journalistiek. Het moet niet veel gekker worden.

Geachte redactie,

Met ontzetting heb ik gekeken naar het gesprek tussen Ayaan Hirsi Ali en Sven Kockelmann. Het is me voor eens en voor altijd duidelijk geworden dat de vaderlandse journalistiek in de kinderschoenen staat, en nauwelijks bij machte is "grote" onderwerpen adequaat en neutraal te behandelen. En met "grote" onderwerpen doel ik op de gebeurtenissen op het wereldtoneel die de wanden van het veilige Nederlandse droomcoconnetje aantasten. We zijn te bang om te beseffen dat een politica die bedreigd wordt, ook ECHT bedreigd wordt. Te naïef om in te zien dat de vrouwen die lijden uit naam van Allah OOK in Nederland wonen. Het zijn onderwerpen die niet passen naast het dagelijkse gedreutel over de WAO-wet en de gekozen burgermeester. Elk signaal dat de wereld buiten onze grenzen wel eens veel ingewikkelder en bedreigender zou kunnen zijn dan we durven vrezen, wordt door de onderknuppels van het journaille steevast ontkend en gebagatelliseerd. Hirsi Ali, die binnen de grenzen van ons land dergelijke signalen het duidelijkst vertolkt, vormt natuurlijk de grootste steen des aanstoots, en dient daarom monddood gemaakt te worden.

De ondervraging van Kockelmann was overduidelijk van dit voornemen doortrokken. Dat het een waardeloos interview was, is nog tot daar aan toe, maar ik heb met open mond zitten kijken hoe Kockelmann zeer bewust pogingen ondernam Ayaan's geest te breken. "Denkt u niet dat mensen u inmiddels zat zijn?". Wat is dat nou voor een vraag? Alsof ze überhaupt een keus heeft! Alsof ze voor haar eigen lol de hele dag met 6 bewakers moet doorbrengen! Ja, ze krijgt inderdaad veel aandacht. De rest van de grote wereld weet namelijk wel wat het precies betekent als een politicus in een democratisch land ernstig wordt bedreigd; daarom worden haar boeken wereldwijd verkocht, staat de internationale pers bij haar op de stoep en wordt zij door het weekblad Time op de top-100 van meest invloedrijke personen gezet. Maar bij Netwerk vindt men blijkbaar dat het wel "zat" is geweest, en of Ayaan dat even snel wil beamen. Absurd! Alsof je aan Mozart vraagt of-ie nou niet zelf ook vindt dat-ie wel genoeg muziek heeft geschreven.

Ronduit onsmakelijk vond ik Kockelmann's poging tot "leading suggestion" waarmee hij probeerde bij Ayaan de eenzaamheid van haar isolement er nog eens goed in te wrijven. "Maar u bent helemaal alleen. Hoe voelt dat dan? Elke avond ALLEEN in dat LEGE huis, in uw KOUDE bed. ALLEEN de nacht in, en de volgende ochtend ALLEEN weer opstaan in een LEEG bed?". Ik ben reuze benieuwd te vernemen wat de redactie met deze vraagstelling precies voor ogen had. U zou zich de hersens uit de kop moeten schamen! Onbegrijpelijk en onverteerbaar, dat deze vrouw door onze "serieuze" media als een leproos wordt behandeld, en dat de zaak waarvoor zij haar leven waagt voortdurend als een non-issue weer terug op de plank wordt gelegd. Onze politici worden bedreigd --- het zou dagelijks van de daken geschreeuwd moeten worden. Maar nee, u denkt dit probleem op te lossen door Ayaan als een aanstelster in de hoek te zetten. Wat een blamage zal het zijn als Ayaan ooit een Nobelprijs krijgt en de rest van de wereld kan constateren hoe deze vrouw in ons o zo tolerante land door de pers systematisch verdacht is gemaakt.

Hirsi Ali gebruikt als democratisch gekozen politica het mandaat van de kiezer om haar zegje te doen. Hiervoor maakt zij gebruik van middelen die binnen onze samenleving gerechtvaardigd zijn om de dialoog mee te voeren. Boeken, interviews, een film --- allemaal uitingen van het vrije woord. Dient u als journalist niet een verdediger van dit vrije woord te zijn? Verleent het vrije woord immers geen bestaansrecht aan uw vak? Wat voor een verdediger bent u eigenlijk als u, zodra het vrije woord op daadwerkelijke weerstand stuit, gelijk een struisvogel de kop in het zand steekt en hersenloos de geloofsbelijdenis van de veilige status quo gaat prediken? Gewichtig babbelen over persvrijheid als er niks aan de hand is, dat kunnen we allemaal. Maar opkomen voor het vrije woord in tijden van nood --- dat is nu waar het daadwerkelijk om gaat in de wereld. Ayaan Hirsi Ali is the stuff history is made of, maar u bent te kwezelig of te blasé om te snappen wat uw rol als journalist hierin zou moeten zijn. Het verbaast mij dat ik als buitenstaander uw bolwerk van zich noemende kwaliteitsjournalisten hierover de les moet lezen.

Ka-ching!

2005-07-02T12:34:00.000+02:00

Een van de leukste dingen die je op TV kunt bekijken, is de Tell-Sell reclame voor de Biostabil. Een Biostabil is een magnetische hanger, die via allerlei tellurische tovenarij een waslijst aan chronische klachten kan verhelpen. Deze persoonlijke hangjomanda kost maar 120 euro; het tweekleurige exemplaar is iets duurder, maar die kunt u dan ook overal bij dragen! Sinds het consumentenprogramma Radar heeft gemeld dat de Biostabil niks meer is dan een vergulde koelkastmagneet, is de reclame er alleen maar leuker op geworden. Om de kijker ervan te overtuigen dat de Biostabil toch echt werkt, knoopt keuvelpad Tineke de Nooij gesprekjes aan met uitgebluste types begeleid wonen. Woeste tankvrouwen met weggevreten gezichten brullen haar toe: "Ik hej al 15 joar lás van munne borderline, en ok heul erg van vervelende béne. Moar, ech woar, meej dien Biostabiel ben ik ech uut un diep swert gat omhoog gekomme!". Dat werk, dus.

Nu schijnen er valse Biostabielen in omloop te zijn, en het reclamefilmpje was hierom opnieuw aangepast. Tineke vertelde ons nu dat bij het concurrerende product "de polen van de magneet zijn omgedraaid", en dat dat natuurlijk "heel slecht" is. Ineens hoorde ik nu te duidelijk de kassa rinkelen. Opnieuw trok een stoet meelijwekkende patiënten voorbij. Treurige zielepoten, beperkt en ongelukkig, nooit uit de verf gekomen, en een makkelijke prooi voor cynische oplichters. Er ging een steek door mijn hart: there's a sucker born every minute, en niemand die er iets aan kan doen. "Jaha, mensen!", lachte Tineke, "Koopt u toch alleen de echte Biostabil, want die heeft een plus-magneet, én een min-magneet." En Ka-ching! deed de kassa weer. Toen was het genoeg. Vol walging zapte ik naar een ander kanaal.

En wat bofte ik. Rob Oudkerk was voor de zoveelste keer aangeschoven bij Wrongel en Stremsel. Hij hoorde er weer helemaal bij; de mannekes zaten onbedaarlijk met elkaar te lachen. Een diepe woede begon zich van mij meester te maken. Ik heb sowieso al weinig goeds over hoerenlopers te zeggen, maar wat drijft een arts in hemelsnaam in de armen van een junkie? Ronduit misdadig, is dat. Een arts --- iemand die de Hippocratische eed heeft afgelegd en dus gezworen heeft pal te staan voor het bewaken van lichamelijke integriteit --- moet toch weten wat verslavingsproblematiek inhoudt, en dat hij misbruik maakt van iemand die geestelijk en lichamelijk aan de grond zit? Maar Rob Oudkerk niet; hij vertelt er trots over in de kroeg. Sterker nog: hij probeert met dit verhaal een begerenswaardige vrouw te imponeren. Maar meneer wil overduidelijk nog eens een gooi doen naar het lijsttrekkerschap van de PvdA, dus blijkbaar is het de bedoeling dat wij vrolijk met deze hufter meelachen. Ka-ching! Ouwejan, die toch altijd zo snel zijn mening klaar heeft, zou eens recht in Oudkerks smoel moeten schreeuwen dat hij een psychopaat is. Maar blijkbaar is dat ongepast --- de waarheid is altijd ongepast. Ik liet Rob's grijnzende Lombroso-hoofd voor wat het was, en zapte verder.

Reclame voor de Postbank. Andermaal Ouwejan in beeld, nu bijgestaan door Remco Campert, die doodsbang naar het rode lampje van de camera kijkt. Alle twee terend op hun imago: Ouwejan als muffe womanizer, Campert als beschonken woordkunstenaar. Zelfspot, heet dat, en het schijnt dat mensen die het weten kunnen dat heel leuk vinden. De aanwezigheid van Ouwejan en Campert zegt mij echter meer over de almaar stijgende nota's van hun slijter, dan over de kwaliteiten van de Postbank. Ka-ching! Wat doen kunstenaars en opiniemakers in een reclame? Een reclame voor een bánk, godbetert! Ja, sprak Ouwejan ooit ter verdediging, ik doe die filmpjes alleen voor heel veel geld. Daarmee wilde de dommerik aangeven dat zijn principes hem veel waard zijn, maar het maakt de uiteindelijke sell-out juist alleen maar principelozer. Het zal de kracht van de Postbank zijn. Grrr! Woest zapte ik verder.

Maar waar ik ook terecht kwam, ik zag ineens alleen maar meer smakeloze en stuitende hypocrisie. Ka-ching! --- het is het geluid van de volle portemonnee, van het gepijpte ego, van de principeloze ijdelheid. Een advocaat bij een roddelprogramma. Ka-ching! Jack Spijkerman bij de presentatie van Talpa. Ka-ching! Een historicus met een politiek pamflet. Ka-ching! Ons ranzige koningshuis dat de nieuwe loot vernoemd naar de minnares van Prins Pikkemans. Ka-ching! Een gesubsidieerde stichting die haar bestaansrecht wil zekerstellen door een niet-bestaande poema uit de hoge hoed te toveren; een religieus leider die zich dodelijk serieus buigt over de zaligverklaring van zijn voorganger; een rechter die zijn zoon instrueert te liegen. Ka-ching! Ka-ching! Ka-ching!

Kanaal na kanaal gevuld met fosforescerend eigenbelang dat via satelliet en kabel de wereld inwoekert, op zoek naar nog meer macht en bevestiging. Op zoek naar nog meer waardevols om te verpesten en waarheid om te vertrappen. Op zoek naar nog meer weerlozen om te verslinden, door hun kleurloze dromen over een betekenisvol leven in te vetten met die supergeile fifteen minutes of extreme make-over fame, of op te poetsen met het nog veel effectievere Eeuwigdurende Gelijk Over Alles. Uw zelfbeeld en uw ideologie, om voor altijd in te geloven: idiot's silver and fool's gold --- en u kunt het overal bij dragen!

Ik zapte naar de BBC. Jeremy Paxman ondervroeg een Britse politicus, en liet hem alle hoeken van de studio zien. De man in kwestie had een bestuurlijke blunder begaan, en had vervolgens geprobeerd dat te verhullen. Maar Paxman sneed alle vage en ontwijkende antwoorden aan flarden, en uiteindelijk kreeg hij boven tafel wat ik de hele avond nog niet had gezien: waarheid. Een beschamende waarheid weliswaar, maar Paxman is te professioneel om daar besmuikt over te doen. Waarom lijken journalisten in het buitenland veel minder onder de indruk te zijn van hotemetoten, en van de zwetsverhalen waarmee deze hun reputaties in stand proberen te houden? Dit soort ondervragingen zie je nooit op de Nederlandse TV. Journalisten in Nederland zijn er om juist aan het spel mee te doen. Om mee te helpen met boenen, poetsen en verstellen. Journalisten in Nederland zijn er om leugens in te smeren met het glijmiddel van geloofwaardigheid. Want wat krijgen ze daarvoor terug? Ka-ching, natuurlijk! Meer poets- en zuigwerk, meer borrels in Nieuwspoort, meer aanzien.

Ik zap weer verder, en op Nederland 1 worden mijn ideeën gelijk bevestigd door een hoge, narrige nichtenstem: “Als je hier de waarheid zegt, dan ben je onbruikbaar”. Willem Oltmans aan het woord in Hoge Bomen. Nou is Oltmans natuurlijk ook een ijdeltuit, die op zijn manier ook altijd voor Ka-ching! door de knieën is gegaan, maar zijn levensverhaal maakt wel heel erg duidelijk hoe in Nederland met kritische journalisten wordt omgesprongen. Eén ongepast interview, en je wordt voor het leven buitengesloten; en niet alleen door bange functionarissen, maar ook door je kwezelige collega’s. Want je speelt het spel niet mee, en brengt daarmee andermans Ka-ching! in gevaar. Het is een godswonder dat Oltmans uiteindelijk van de rechter zijn gelijk heeft gekregen, en het is hem van harte gegund, maar het is huiveringwekkend om je te beseffen dat een minder taaie persoonlijkheid geruisloos ten onder was gegaan. Verzwolgen in dezelfde zee van leugens die dagelijks onze huiskamers instroomt. Maar het is niet anders. Ka-ching! makes the world go round.

De Fatsoenlijken

2005-06-20T13:38:00.000+02:00

Des avonds laat op Nederland 3 val ik wel eens in een stukje jazz uit de archieven van North Sea. Verleden week een knapperige salsaband. Erg lekker, maar helaas kunnen de cameramensjes het maar niet laten om af en toe eens een blik op het publiek te werpen. Schreeuwend grijp ik dan naar de afstandsbediening, maar meestal ben ik te laat. Want daar staan ze alweer in de zaal: foute blanke jazzliefhebbers! Muizige ex-grefo meiskes met sluik haar die hoekig meeklappen. Enge klerken en commiezen in kaki bandplooibroeken draaien vaag met hun bekken. En natuurlijk de grijze vijftigplusvrouw met kort pottenkapsel, die, gehuld in Afrikaanse klederdracht-met-pet en de cursus Oerdansen vers achter de kiezen, de weerzin voor haar witte huid er uit staat te stoten. Onwillekeurig moet ik aan Anja Meulenbelt denken.

Mevrouw Meulenbelt bestond er deze week in om samen met de A'damse burgervader Cohen een feestje te bezoeken, waar ook Abdoel Jabbar van de Ven was uitgenodigd. U weet wel, die Nederimam die op de wankele fundamenten van een door hormonen en pesterige klasgenootjes ondermijnd zelfbeeld het kasteel van zijn granieten gelijk heeft opgericht. Hij is tevens de vermoedelijke ondertekenaar van het doodvonnis van Van Gogh, en we kunnen alleen maar raden welke toppen van genot hij heeft beleefd toen hem het dodelijke resultaat van zijn pennenstreek ter ore kwam. Zijn persoonlijke ervaringen met Nederland na de moord op Van Gogh zijn - o ironie! - in een boekje gezet, en Anja, die trouw voor elke moslimscheet een kaarsje ontsteekt, kwam hem daarmee feliciteren. Ze is er in de jaren 70 al in geslaagd onder druk van politiekcorrect wensdenken lesbisch te worden, dus begrijpelijk dat Meulenbelt het ook voor elkaar krijgt oprecht trots te zijn haar toekomstige overheerser de hand te schudden.

Meer interessante geluiden uit dezelfde hoek deze week: broeinest Simone van Geest schreef een column in De Journalist, waarin ons andermaal wordt uitgelegd dat moslims de bedreigde joden van de 21ste eeuw zijn. Uiteraard beroept ze zich op Geert Mak, is ze lid van Groen Links,is haar mannie journalist van Vrij Nederland en werkt ze nu voor Netwerk. Fijn dat wij voortaan zelf voor onze hersenspoeling kunnen betalen (ik moet nu denken aan Brazil, de '1984' van ex-Python Terry Gilliam. Deze film bevat een scène waarin Sam, alvorens terechtgesteld te worden, een voorschot moet betalen om de werkzaamheden van zijn beul te kunnen bekostigen). Mevrouw van Geest meent ook dat Nederland gegijzeld wordt door "rechts". Zou ze snappen dat juist zij deel uitmaakt van de gijzelende gedachtepolitie? Dat juist zij zich er maar niet toe kan brengen onze hersentjes eens met rust te laten?

De linkse werkelijkheid wordt als zo vanzelfsprekend aan de man gebracht dat je haast zou vergeten dat het propaganda is. Een extra sterk punt van deze propaganda is dat zij zich weet te kleden in de mantel van het Fatsoen. De Meulenbelts, Makken en van Geesten maken deel uit van het Fatsoenlijke establishment, waar zij Fatsoenlijke feestjes bezoeken, met Fatsoenlijke hoogwaardigheidsbekleders. Ze hebben Fatsoenlijke baantjes en winnen Fatsoenlijke prijsjes, waarover zij schrijven in hun Fatsoenlijke krantjes, met hun Fatsoenlijke toonzetting. Zogenaamd elitair, ontwikkeld en kosmopolitisch. Het lijkt een hogere en genuanceerdere vorm van denken te vertegenwoordigen, maar in feite is het oerburgelijk en benepen. Wat hen er natuurlijk niet van weerhoudt meesmuilend op het ordinaire, domme en met name onfatsoenlijke gepeupel neer te kijken.

Deze hooghartigheid prikkelt mij, omdat ze zo enorm misplaatst is. Zo word ik er doodmoe van dat een kritische blik richting de Islam neerbuigend als "islamofobie" wordt uitgelegd, alsof de Islam niet grossiert in slavendrijvers, terroristen, onthoofders, bommenleggers, en ouders die het machtig vinden als hun kroost zich insnoert met bommen om zichzelf en andermans kroost mee aan barrels blazen. In het licht van de gebeurtenissen op het wereldtoneel waarbij de Islam een rol speelt, is het toch niet zo vreemd dat ik wil weten waar ik met mijn Islamitische landgenoten aan toe ben? Als in mijn land uit naam van Allah een kritische columnist wordt vermoord, is het toch niet zo vreemd dat ik licht nerveus word als ik nu, ruim een half jaar later, nog steeds geen enkele feitelijke reden heb om aan te nemen dat deze moord maar een incidentje was? Is dit nu een fobie, een onrealistische angst? Is het onterecht op je hoede te zijn voor een reëel gevaar? Is het onterecht bang te zijn dat je aan kanker dood kunt gaan?

In de Arabische kernlanden wonen bij elkaar zo'n 350 miljoen moslims, en die worden 24/7 blootgesteld aan antizionistische en antiwesterse propaganda. Door hun geestelijk en politiek leiders, door hun media, door elkaar. Ter aanvulling krijgt het Westen volautomatisch de schuld van alles dat er daar bestuurlijk of spiritueel misgaat --- en dat is nogal wat. En daar is geen Rondom Tien. En daar is geen ruimte voor een kritische noot, of een andere kijk. Het is idioot en stupide om te veronderstellen dat dit geen enkele (of slechts een marginale) invloed uit zou oefenen op de moslims die in het Westen wonen. De moslims van hier zijn immers via duizenden lijntjes gebonden aan de moslims van daar; ze delen dezelfde cultuur, dezelfde taal, hetzelfde geloof. Ze spreken dagelijks hun achtergebleven families en vrienden. Ze kijken met hun schoteltjes naar dezelfde zenders, en lezen dezelfde webpagina's.

De neerslag hiervan hebben we ondubbelzinnig kunnen teruglezen in de martelaarsbrief van Mohammed B. --- onvervalst en onversneden antisemitisme van anno 2004, waar de Fatsoenlijken gemakshalve in alle talen over zwijgen. Nee, de Fatsoenlijken hevelen het antisemitisme van 60 jaar geleden over naar de tijd van nu, en brengen dit met allerlei kunstgrepen in verband met de critici van de Islam. Van Gogh en Hirsi Ali zijn "handelaren in angst", die misschien --- net als Goebbels --- wel "te ver gaan". Dit terwijl de "handelaren in angst" slechts gebruik hebben gemaakt van middelen die binnen onze samenleving gerechtvaardigd zijn om de dialoog mee te voeren. Van Gogh gebruikte het woord en het beeld, en Hirsi Ali gebruikt als democratisch gekozen politica het mandaat van de kiezer om haar zegje te doen. We kunnen zien dat het juist fundamentalistische moslims zijn die hun toevlucht nemen tot oneigenlijke middelen: geweld, bedreiging, intimidatie, en uiteindelijk moord, daarin stilzwijgend bijgestaan door de Fatsoenlijken. Wie gaat er hier nu steeds te ver?

Gelukkig deze week ook een tweetal betekenisvolle tegenbewegingen. Ten eerste criminoloog Hans Werdmölder, die tientallen jaren onderzoek heeft verricht onder allochtone probleemjongeren, en hierover onlangs zijn laatste boek, Marokkaanse Lieverdjes, publiceerde. Hij durft onomwonden te stellen dat het probleemgedrag van met name de Marokkaanse jongens een culturele oorsprong kent. Nog veel interessanter is dat hij zeer open spreekt over de verschuiving van denken die hij de laatste 30 jaar heeft doorgemaakt; van politiekcorrecte zelfcensuur naar zuivere, op de realiteit gebaseerde, waarnemingen. Dapper dat hij dit durft toe te geven, en de interviewers van het Fatsoenlijke Radio 1 waren hoorbaar op hun hoede. Ten tweede heeft Charles Groenhuijsen, ex-NOS correspondent uit dat onfatsoenlijke Amerika, in een interview in HP/de Tijd de knuppel in het Fatsoenlijke hoenderhok gegooid door de journalistieke zelfingenomenheid van het NOS-journaal te hekelen. Ook heel dapper, want hij gaat er wel werken als anchorman. Quote: "Voor mij is Bush de man die in twee landen, Irak en Afghanistan vrijheid komt brengen". Kijk, dat is andere koek. Ik mag hopen dat het staatsjournaal onder zijn handen een baken van onfatsoen wordt.

Aanradertje!

2005-06-02T13:41:00.000+02:00

Om het referendum maar even het referendum te laten, nu even iets heel anders. Twee dagen geleden heb ik gekeken naar Manos: the Hands of Fate --- volgens de Internet Movie Database de aller Aller ALLERslechtste film ooit gemaakt. En het moet gezegd: tis inderdaad troep. Het verhaal is onbegrijpelijk, de acteurs zijn tenenkrommend slecht, de decors en kostuums deerniswekkend, de timing en de cuts slaan op hout, en de muziek doet het glazuur van je tanden springen. Het camerawerk verdient een aparte vermelding; de framing van de scenes klopt bijna nergens (veel prachtige beelden van grote stukken muur), en de camera die is gebruikt, kon volgens de overlevering niet meer dan 30 seconden film opnemen --- geen enkel shot duurt dus langer dan 30 seconden. Verder was het tijdens het draaien niet mogelijk geluid op te nemen, zodat alle dialoog naderhand is ingesproken door twee mannen en een vrouw --- alle vrouwen in de film hebben dus dezelfde stem.

Maar mensen, gaat deze film zien! Plan een melige avond, zoek de juiste mensen bij elkaar, rook eventueel een lichte joint, en knal dit wanproduct in je video of DVD. Het is niet alleen de slechtste film, maar onbedoeld ook de leukste film ooit gemaakt. Ik heb er nog steeds spierpijn van. Geen "comedy of embarrassment" kan ook maar enigszins tippen aan deze demonstratie van volledig mislukte ambitie. Manos: the Hands of Fate is een hilarische ode aan het menselijk tekort; voor alle mensen die in hun leven veel hebben geprobeerd, in weinig zijn geslaagd, en in veel hebben gefaald. Kortom, voor bijna iedereen.

Hardleers

2005-05-23T13:54:00.000+02:00

In Rondom Tien deze week: The Return Of Geert Mak. Je zou verwachten dat twee maanden van overdenking hem diepere inzichten zouden schenken, maar helaas; hij bleek zijn retraite slechts benut te hebben om zijn loopgraaf (of valkuil, zo u wilt) verder uit te diepen. Aandoenlijk lachend kraamde hij niet alleen nog steeds dezelfde onzin uit, hij had ook nieuwe onzin bedacht om uit te leggen waarom zijn eerdere onzin toch geen onzin was. Zo bleef hij bij zijn onzindelijke vergelijking tussen "Der Ewige Jude" en "Submission I"; zogenaamd om "slechts een vormvergelijking te maken". Jaja. Had dat niet aan de hand van een andere film gekund? Oh nee, sprak Mak verbouwereerd, natúúrlijk heb ik die arme Theo niet in verband willen brengen met Goebbels. Oh nee, zeg, stel je voor! Ik wilde mensen er alleen maar op wijzen dat we, nou ja, dat we op moeten passen. Eh? Waarvoor dan? Nou ja, omdat wat arme Theo heeft gedaan wel erg lijkt op “Der Ewige Jude”, en zo begon het destijds ook, dus ik wil alleen maar zeggen: jongens, kijk uit! Maar, dan zet u het werk van Van Gogh, en met name de intentie daarvan, toch op een lijn met de haatpropaganda van Goebbels? Nee hoor, ik zeg alleen maar dat ze op elkaar lijken; niet dat ik ze met elkaar vergelijk.

Wonderlijk dat juist een zelfverklaard historicus grote moeite lijkt te hebben met het begrip tijd. Het is net alsof Geert Mak de werking van dit fenomeen niet begrijpt; alsof hij de tijd alleen kan ervaren als iets dat stilstaat, en niet als iets dat voortdurend in beweging is. Na 1945 is voor Mak alles opgehouden te bestaan, en zijn de conclusies van het nazi-regime gekristalliseerd tot een reusachtige obelisk; een onwrikbare splinter van ijs die de tijd onophoudelijk zal blijven doorboren. Mak kan alleen de parallellen met het verleden zien, en niet de verschillen, zodat de verleden tijd en de huidige tijd voor hem hetzelfde zijn.

Je leest dit onvermogen om met de dynamiek van de tijd om te gaan ook af aan zijn verklaring voor het stuurse gedrag van moslims; dit wordt volgens Mak niet veroorzaakt door hun religie, maar door hun ingrijpende verhuizing van platteland naar stad. Onzin, natuurlijk. Zo zijn er massa’s Chinese immigranten die in de vlakte van Yo-Pong uit de klei worden getrokken, en gelijk wortelvissen staan uit te snijden in de keuken van een Amsterdams restaurant. En die Chinezen geven geen kik. Nee, de ingrijpendste verhuizing die een islamitische immigrant moet ondergaan, is een verhuizing in de tijd. De moslim moet van de in zijn religie vastgevroren 800 na Christus, ineens een sprong maken naar 2005. Dat is uiteraard de overgang die de grootste problemen oplevert, maar Geert Mak, voor wie dus alle tijd hetzelfde is, mist het vermogen dit te herkennen.

En zo ontspon zich een zinloze dialoog. Femke Halsema (die ik er overigens van verdenk met haar kortgeknipte jongenskoppie welbewust associaties aan onderdrukte vrouwen - Jeanne D’Arc of zielige Joodse kampmeisjes - op te willen roepen. Aiai, wat schrijf ik nou dan weer?), stond Geert Mak terzijde en viel op door haar neerbuigende toon en een schrijnend gebrek aan tekst en argumenten. Zo bleef ze er maar op hameren dat ze de gebruikte woorden "te groot" vond. Ook had ze de huidige mannelijke medestanders van Hirsi Ali niet eerder op een op emancipatie gerichte agenda kunnen betrappen. So? Allemaal leuke rookgordijntjes om te verhullen dat ze geen enkel serieus of duidelijk argument tegen de kritiek op Mak in huis had. En toen een van de gasten het woord "Islam" liet vallen, was weer eens goed te zien hoe goed het radarwerk van de linkse demoniseringsmachinerie geolied is. Femke hapte als een pitbull, en deed haar uiterste best deze onverlaat zo verontwaardigd mogelijk het vieze hoekje in te pissen. Haha, zie je wel? U zei Islam! Ik hoor het u zeggen! Weer die arme moslims de schuld geven! U bent er weer zo een! U bent het niet waard om tegen te praten!

De Islam, daar heeft men het in onze objectieve media liever niet meer over. In onze hoofdstad is de Amerikaanse Henk Krol door voortvarende koranlezers in elkaar geslagen, en schreef in een gezaghebbend Amerikaans homoblad de aanbeveling het tolerante Amsterdam voortaan te mijden. De vaderlandse media doken prompt in een wonderlijke spagaat; uiteraard mochten de homo’s niet worden afgevallen, maar het was toch zeker niet de bedoeling dat de religieuze inzichten van de Islam in een kwaad daglicht werden gezet. Met stijgende verbazing heb ik de berichtgeving van het Staatsjournaal bekeken; geen woord, nee, geen lettergreep over de Islamitische achtergrond van de daders. Je zit er naar te kijken, en je denkt: "Dit kan niet waar zijn! Straks wordt de schuld nog bij de homo's neergelegd!". En ja hoor: bij Wrongel en Stremsel kwam de kwestie ter sprake. Ouwejan vond het onzin de nadruk te leggen op de achtergrond van de daders, “want dat had er toch niets mee te maken.” Een gast aan tafel, eveneens homo en in elkaar geslagen, wilde alleen vertellen dat zijn aanvallers “getint, maar niet Marokkaans” waren. Gelukkig maar! sprak Wrongel handenwrijvend. Vervolgens werd aan de hand van de kijkersvraag opgelucht vastgesteld dat het merendeel van het publiek eigenlijk ook vies was van zoenende mannen. Blijkbaar hebben homo's nu wel genoeg mogen profiteren van onze tolerantie. Opzouten nou, viespeuken!

En zo doen alle gevestigde opiniemakers hun uiterste best om het een vijandige denkcultuur naar de zin te maken. Hoe is dit toch te verklaren? In de psychiatrie zou men spreken van “hardnekkige ontkenning”, maar ik neem toch niet aan dat alle mensen aan de rode zijde van het spectrum klinisch krankzinnig zijn? Nou ja --- met uitzondering van Anja Meulenbelt dan. Ik begin me serieus af te vragen of we niet iets over het hoofd zien. Deze week werd de Britse pacifist Galloway ondervraagd door een Amerikaanse senaatscommissie; hij zou steekpenningen hebben aangenomen van Saddam Hussein, en zou in ruil hiervoor fel hebben gefulmineerd tegen de invasie van Irak. Toen ging me een lampje branden. Hebben de oud-strijders uit de gelederen van de SP en GroenLinks vroeger ook niet centjes, snoepreisjes en aansturing aangenomen van hun kameraden Mao, Pol en Fidel? Zijn ze vervolgens op zoek gegaan naar andere geldschieters? Zouden ze tegenwoordig via een van de vele duistere Islamitische "hulporganisaties" geld aannemen? Smeergeld dus, om de Islam in het Westen koste wat kost de hand boven het hoofd te houden, of zelfs actief mee te werken aan een solide westerse basis voor de Islam? Ik weet het, dit is een suggestie die ik niet kan bewijzen, maar waarom zouden oude vossen hun streken hebben verloren? Alles voor de ideologie! Een platenbon en een fles whisky voor de journalist die harde bewijzen hiervoor boven tafel weet te krijgen.

Overigens, waar is onze regering toch? Waar zijn de mannen van stavast? Wie loodst ons door deze duisternis? Welnu, onze regering lijkt zich steeds meer te bekwamen in het te druk hebben met ogenschijnlijk belangrijkere kwesties. Eerst waren de jongens en meisjes in Den Haag weken zoet met de gekozen burgermeester. Pechtold, de nieuwe D66-minister die uit deze kwestie voortkwam, ontketende gelijk een nieuw Haags feestje door Donner in de wielen te rijden over het drugsbeleid. Toppie! Weer twee weken geen belangrijke beslissing hoeven nemen! En nou zijn we al weer tijden in de weer met het nutteloze en niet-bindende referendum, waar de Nederlander alleen mee wordt lastiggevallen om in Brussel te laten wat voor een braaf en dociel volkje we toch zijn. De regering had ervoor kunnen kiezen dit hele referendum achterwege te laten, maar nu stevenen we regelrecht op een dikke "fuck you" af, en ik voorspel dat er nog maanden gesoebat zal worden over hoe men het overtuigende "Nee" zo charmant mogelijk naast zich neer gaat leggen. Dan nog twee maanden sparren in de verkiezingscampagnes, en dan is het alweer tijd om afscheid te nemen, in goed vertrouwen dat de media er wel weer voor zullen zorgen dat de nieuwe regering nog laffer en onnozeler is. Dag Nederland! U was een fijn publiek!

Brave New World

2005-05-10T11:11:00.000+02:00

Als rector van deze Middelschool heet ik u van harte welkom op deze rondleiding! U weet, de Middelschool is voortgekomen uit het VMBO; een onderwijstype dat aanvankelijk wat problemen heeft ondervonden. Maar sinds de staatssecretaris van Onderwijs in 2005 heeft besloten dat leerlingen alleen nog maar vaardigheden hoeven te leren die ze al meester zijn, is het allemaal een stuk beter geworden. Als leerlingen moeite hebben met theorie, is het voor alle betrokken partijen beter om dit onderdeel te schrappen, en zich volledig op de praktijk te richten; je hoeft namelijk helemaal niet te weten hoe een auto werkt om hem te repareren. Deze benadering van het onderwijs heeft in 2009 uiteindelijk geleid tot de vorming van de Middelschool; een overkoepelend schooltype voor voortgezet onderwijs, waar alle leerlingen na de basisschool terecht komen.

Wij proberen hier het verschil in hiërarchie zoveel mogelijk weg te poetsen. De leerling ervaart een leraar nog te veel als autoriteit, en dat werkt contraproductief. De voortdurende dreiging die er van een leraar uit kan gaan, tast het zelfbeeld van de leerling aan. Wij willen niet meer de boeman zijn. Daarom spreken op de Middelschool de leerlingen hun leraar aan met "maat"; dat klinkt een stuk vriendelijker. De maat is je beste vriend. Samen met de maat stelt de leerling vast wat hij wil gaan leren. Wij vinden het belangrijk dat een leerling daar volledige zeggenschap over heeft; de leerling kan uiteraard zelf het beste bepalen waar zijn kennis nog hiaten vertoont. Daarnaast vertrouwen wij volledig op de natuurlijke nieuwsgierigheid van elke leerling.

Vanwege de moderne communicatiemiddelen is het geschreven woord praktisch dood; communicatie vindt alleen nog verbaal plaats, dus waarom zouden we de kostbare tijd van onze leerlingen verknoeien met nutteloze dictees? Het vak Nederlands is dus afgeschaft. Onze medelandse leerlingen waren al ontheven van de verplichting dit vak te volgen; zij zagen het onderwijs in onze taal als een aanval op hun cultuur, en daar hebben wij uiteraard alle begrip voor. Vervolgens hebben medelandse leerlingen aangegeven het onrechtvaardig te vinden als wij aan de Nederlandse leerlingen nog wel Nederlands zouden leren, omdat dit de Nederlandse leerling betere kansen biedt op de arbeidsmarkt. Toen is besloten het hele vak maar te laten vallen; wij waken er uiteraard voor discriminatie in de hand te werken.

Onvoldoendes geven we niet aan onze leerlingen; dat werkt uitermate demotiverend, en kan leiden tot faalangst. Als een leerling een periode niet of slecht presteert, dan is het voor ons duidelijk dat de leerling dan andere dingen aan zijn hoofd heeft. Het heeft totaal geen zin om een leerling onder dergelijke omstandigheden te toetsen; dat is voor de leerling alleen maar frustrerend, en levert ook een foutief beeld op van zijn vorderingen. Dat is uiteraard een situatie waar niemand baat bij heeft. Overigens zien wij een toets slechts als een momentopname; er zijn zoveel externe factoren die het resultaat van een toets kunnen bepalen, dat wij het onrechtvaardig achten ten opzichte van de leerling om hieraan een bindend oordeel te ontlenen.

Kijk, en in deze ruimte zitten de leerlingen die antilectisch zijn. Dat is een taalstoornis die een aantal jaren geleden is ontdekt. Of nou ja, het is niet echt een stoornis; het komt er op neer dat ze geen behoefte hebben aan lezen. Van veel kinderen met antilectie werd vroeger ten onrechte gedacht dat ze dyslectisch waren. Gelukkig is er tegenwoordig veel veranderd. Antilectische leerlingen krijgen hun lesstof via de televisie aangeboden. Ze kunnen ook gewoon naar een ander kanaal zappen wanneer ze daar behoefte aan hebben, en zo een beetje ontspannen; leerlingen kunnen op die manier dus zichzelf aansturen, en geven op die manier ook zelf aan wanneer ze weer klaar zijn om verder te leren. Nee, ze worden niet overhoord; dat legt alleen maar een ongewenste druk op de leerling. Middels hun kijkgedrag, en de waardering die ze geven aan de aangeboden lesstof, kunnen wij bepalen wat ze ervan hebben opgestoken.

Daarnaast achten wij het onontbeerlijk dat niet alleen de leerling wordt beoordeeld, maar dat ook de leerling terugkoppeling kan geven over het functioneren van de maat. Dat is alleen maar eerlijk en rechtvaardig; kritiek krijgen kan heel confronterend zijn, en de leerling mag niet het idee krijgen dat hij niks terug kan zeggen. Een keer per twee weken kan een leerling "een maat de maat nemen", zoals wij dat hier noemen. Deze evaluaties leveren waardevolle informatie op. Als een maat bijvoorbeeld vaak te horen krijgt dat "hij gewoon een lul is", dan kan hij op deze feedback zijn functioneren aanpassen. Het komt maar een enkele keer voor dat een maat wordt geschorst.

De enige dwang die wij op de Middelschool hanteren, betreft de respectvolle inachtneming van de gebedsmomenten van de medelandse leerlingen. Hiertoe hebben we deze speciale gebedsruimte ingericht. U ziet dat de achterwand van glas is. De Nederlandse leerlingen zijn verplicht via deze wand het gebed gade te slaan. Zo leren wij onze leerlingen dat er meer in het leven is dan de scooter of de disco. Wij dienen respect te tonen voor culturen. Met dit in het achterhoofd zijn ook de vakken Biologie en Geschiedenis verdwenen. De medelandse leerlingen hadden vanuit hun overtuiging grote moeite met de evolutietheorie, en geneerden zich kennis te nemen van informatie omtrent de menselijke voortplanting. Ook weigerden ze kennis te nemen van onze imperialistische historie, en hebben ze ons erop attent gemaakt dat het beter zou zijn als ook de Nederlandse leerlingen verschoond zouden blijven van kennis omtrent ons beschamende verleden.

Helaas hebben we ook een aantal leerlingen die lastiger te handhaven zijn, en onder de invloed van hun ouders zijn belast met een ongezond ambitieniveau. Deze leerlingen stellen zorgwekkend hoge eisen aan zichzelf. Wij doen wat we kunnen om deze leerlingen te behoeden voor de stress die dit veroorzaakt, maar sommige ouders zijn behoorlijk vasthoudend in hun tirannieke opvattingen, en blijven hun kinderen voorspiegelen dat ze iets moeten bereiken in het leven, en dat ze daarvoor moeten werken. Wij vinden het ziekelijk en pervers dat sommige ouders blijkbaar graag zien dat hun kind zijn leeftijdsgenoten overvleugelt. Intens treurig, hoe een kind zo het slachtoffer kan worden van de onvervulde ambities van iemand anders.

Maar we doen ons best. We zijn trots op de generatie die we grootbrengen. Een generatie met een ego zo groot als een kathedraal, maar die niets zal bereiken om zich over op de borst te kloppen. Een generatie die mondig is, maar niets heeft te zeggen. Een generatie die zich hyperintelligent waant, maar geen gedachten meer heeft; die zich geïnformeerd waant, maar niet meer het verschil weet te maken tussen zin en onzin, nut en onnut, waarheid en leugen. Een generatie die gelooft dat vrijheid te koop is in de winkel, dat een logo volstaat als overtuiging, dat individualiteit wordt gedemonstreerd door de ringtone van je mobieltje of de kleur van je armbandje. Een generatie die door ons wordt behoed voor het lijden, maar uiteindelijk zal smeken om een harde hand. Wij doen echt ons best.

Gladstrijken

2005-04-29T14:50:00.000+02:00

Wat maken Wrongel en Stremsel toch een wonderlijk programma. Het lijkt soms over voetbal te gaan, of over politiek en samenleving, maar eigenlijk is het een programma over wassen en strijken. Wrongel en Stremsel hebben zich bekwaamd in het gladstrijken van kreukels en plooien in bezoedelde reputaties. Mannenbroeders die elders in de media vlekken in hun imago hebben opgelopen, krijgen bij Wrongel en Stremsel alle gelegenheid om aan het volk te laten zien hoe goed ze het eigenlijk bedoelen. Wrongel knikt dan met een betrokken gezicht, Stremsel leest moeizaam op vergoelijkende toon een kritische vraag voor van zijn briefje. En Ouwejan, de tandeloze herdershond die altijd zo hinderlijk met zijn staart de kopjes van de tafel dreigt te vegen, blaft nog een beetje, maar valt uiteindelijk in slaap na goedkeurend aan het kruis van een vrouwelijke gast geroken te hebben. Zo zijn de heren al bijna een jaar druk in de weer met het gladstrijken van Rob Oudkerk, maar deze week hadden ze hun handen vol aan Jack Spijkerman.

Om te beginnen diende natuurlijk de huid van Jack gladgestreken te worden. Bij de VARA zag hij er altijd uit als een slecht onderhouden asfaltweg met platgereden egeltjes, maar de visagisten van Wrongel en Stremsel zijn aan de gang gegaan met dikke plakken cakemake-up, zodat Jack nu op een gemummificeerde winterpeen leek. Een hele verbetering; ik kan niet wachten om te zien wat de studiolampen van Talpa ervan maken. De volgende grote kreukel was de ogenschijnlijke knieval van Jack voor het grote geld. Nee, zei Jack, ik heb gewoon zin om mijn eigen bedrijf op te zetten en mooie dingen te maken; wat naïef van mij dat ik dacht dat iedereen dat wel zou snappen! Wrongel, Stremsel en Ouwejan knikten instemmend; zij hadden ook al van die dure principes, en hadden eveneens aan den lijve ondervonden hoe weinig begrip daar toch soms voor bestaat.

Laat ik duidelijk zijn; ik heb niks tegen geld verdienen. Ik schrijf mijn columns voor Frontaal Naakt gratis, maar zodra iemand anders me dikke knaken gaat bieden, ben ik hoogstwaarschijnlijk weg. Zo simpel is dat. En Jack moet ook aan zijn pensioen denken, dus ik snap het volkomen. Maar kom dan niet met zo'n doorzichtige lulsmoes aankakken. Geef dan toe dat je niet zo'n principiële man bent als je altijd hebt doen voorkomen. Dat je je alleen hebt doen voorstaan op je loyaliteit aan de publieke omroep omdat dat zo nobel klonk. Dat je eigenlijk veel minder bezwaar hebt tegen reclameblokken als je altijd hebt gezegd. Hypocriet gedoe. En dan ook nog proberen te scoren aan de VARA die zich voor geen andere keus gesteld ziet dan Kopspijkers van de buis te halen. Hij moest bijna weer huilen toen hij het erover had; dat je na 23 jaar trouwe dienst zo behandeld wordt! Eh, sorry Jack, maar WIE heeft er nou na 23 jaar trouwe dienst contractbreuk gepleegd?

Ik begrijp de actie van de VARA volkomen. Jack wil toch zakenman worden? Nou Jack, van je oude werkgever krijg je hier je eerste harde les: afbreukrisico. Jack heeft met zijn spijkerjasje, pilsje en shaggie een working-class hero van zichzelf gemaakt; hij is de vleesgeworden socialistische zuil. Dit maakt Jack, meer nog dan Paul de Leeuw, tot het uithangbord van de VARA. Jack heeft altijd loyaliteit aan de VARA voorgewend, en het is dus niet zo gek dat de VARA hier haar vertrouwen in heeft gesteld. Maar nu Jack bekend heeft gemaakt dat hij gezwicht is voor een aanbod van "de pakken", wil de VARA zich uiteraard niet meer met hem afficheren. Volkomen logisch. Als ik een visitekaartje uitdeel, dan wil ik dat daar mijn logo opstaat, en niet dat van de concurrent. De VARA wil niet dat de presentator van haar sleutelprogramma de dollartekens van de commerciëlen in zijn ogen heeft staan. Dan maar niet. Zo gaat dat in het bedrijfsleven ook: zodra de baas erachter komt dat zijn personeel de oren naar de concurrent laat hangen, dan kun je dezelfde dag nog je bureau opruimen. En zo hoort het, want zodra je niet loyaal meer bent, ben je een gevaar, en dien je uitgeschakeld te worden. Deserteurs worden ook gefusilleerd.

Jammer dat de VARA niet duidelijk is over haar ware beweegredenen, en met hun onhandige persbericht ook de cabaretiers van Kopspijkers tegen zich in het harnas heeft gejaagd. Ik weet dat in Nederland aan de intellectuele vermogens van cabaretiers bovenmenselijke eigenschappen worden toegedicht, maar de realiteit is dat je toch al gewoon met HAVO op de Kleinkunst terecht kunt. Cabaretiers zijn geen denkers, maar mensen die gewoon een paar kunstjes beheersen. Met name Viggo Waas, mooi maar dom, toonde zich erg puberboos over de betutteling van de VARA. Jammer, want wat de cabaretiers ook niet doorzien, is dat hun boosheid koren op de molen is van Jack Spijkerman; als de VARA dat programma niet van het scherm had gehaald, dan hadden die cabaretiers niet bij Wrongel en Stremsel gezeten om Jack steun te betuigen. De actie van de VARA maakt de bereidheid van de cabaretiers om ook over te stappen naar Talpa alleen maar groter. En dat is precies wat Jack graag ziet --- de cabaretiers als de dragers van zijn troon.

Daarom werd de aanwezigheid van de cabaretiers met de minuut pijnlijker om naar te kijken. Verdwaald in Niemandsland, waren ze. Kordaat sprak Wrongel ze toe: Kom jongens, jullie hadden voor de volgende Kopspijkers toch allemaal geweldige grappen bedacht over de zakkenvullerij van Jack? Laat maar eens horen dan! Spijkerman knikte volmondig; dat zou inderdaad lachen zijn geweest. Hij wilde zelfs wel een grap uitleggen; dat hij dan bij de bank zou vragen om zijn loon, en dat Peter Heerschop dan zou schreeuwen: Ja, dat zei mijn vrouw ook gisteravond! Nou ja, je zou het moeten zien, maar dat kon dus helaas niet meer vanwege die stomme VARA, maar het zou prachtig geweest zijn. Angstig om zich heen kijkend, deden alle cabaretiers even ongeschminkt hun dingetje. Dat kwam nauwelijks uit de verf, maar Jack greep iedere kwinkslag gretig aan om duidelijk te laten zien hoe hard hij om zichzelf kon lachen. Jaja, hij was me er een; een miljoen op de bank, maar toch zo'n gewone naïeve jongen gebleven, knipogend gesteund door al die geweldige grappenmakers. Maar aan de grote vragende ogen van Sanne Wallis-de Vries was te lezen dat ze zich niet op haar gemak voelde; alsof er ergens iets helemaal niet klopte.

Jack weet dondersgoed dat die cabaretiers nu niet alleen zijn overstap legitimeren, maar ook zijn toekomstige succes moeten garanderen; zonder hun talent is hij namelijk geen cent waard. Ooit zelf op de planken begonnen als een soort Freek de Jonge voor arme mensen, is hij het niveau van schuchtere aangever niet overstegen. Ik heb Spijkerman nog nooit naar behoren een grap horen afmaken; dat moeten anderen voor hem doen. Zonder cabaretiers is Spijkerman een dompteur zonder leeuwen, een lege huls. Jack zelf heeft maar een talent; zijn neus voor de makkelijke feel-good moraliteit van de gewone man, welke hij, verkleed als gewone man, aanwendt om zijn punten te scoren. Staand op schouders van anderen heeft hij zichzelf aangeprezen en duur laten verkopen. John de Mol heeft voor veel geld een Lelijke Eend gekocht, zonder motor, stuur of wielen. Maar het grootste gebrek is het logo en het certificaat van authenticiteit; die is de Lelijke Eend onderweg ergens kwijtgeraakt. Wij wensen John de Mol veel plezier toe met zijn aankoop.

Over Toon

2005-04-25T15:28:00.000+02:00

Toon Hermans is al weer vijf jaar dood --- en wat is er in die korte tijd veel veranderd in Nederland. Zaterdagavond was er een documentaire aan hem gewijd, die ik liever had gemist. Er werd uit de doeken gedaan dat al zijn spontane en op het oog ongedwongen praatjes met het publiek nauwkeurig van te voren werden ingestudeerd, dat hij zijn muzikanten voor "klootzak!" uitmaakte als ze prutswerk afleverden en dat hij leed aan een ernstige vorm van hypochondrie. Een neurotische Toon Hermans die scheldt, en die voor een lege zaal zijn zogenaamd schuchtere opkomst oefent; jammer om die informatie nu voorgoed in mijn hersencellen te hebben.

Hermans blijkt toch ook gewoon een mens geweest te zijn met zijn nukken en onhebbelijkheden. Logisch natuurlijk. En ook logisch dat hij alles uit den treuren instudeerde; je wordt niet voor niets ZO goed. Het romantische beeld dat een genie alles altijd spontaan uit zijn mouw schudt (een beeld dat de meeste genieën - ook Toon - meestal van harte bevestigen), is jammerlijk onjuist. Alle grote denkers en doeners hebben hun leven lang peentjes gezweet op hun vaardigheden en prestaties. Alleen amateurs willen geloven dat het vanzelf gaat.

Ik houd van Toon Hermans. Oubollig? Het zal. Gedateerd? Kan me niet schelen. Gebrek aan engagement? Nou en? Alsof hij daarom een slechte cabaretier zou zijn. Geëngageerd cabaret; dat is Lebbis en Janssen. Nou, als het daar op neerkomt, dan wat mij betreft een dikke vinger voor geëngageerd cabaret. Schelden langs de zijlijn is soms nodig, maar meestal erg makkelijk en tot niets verplichtend. De act van Toon waarin hij een denkbeeldige perzik eet (wat hij zo voortreffelijk doet dat je je onwillekeurig afvraagt of zijn handen na afloop niet plakken) bevat meer humor, vakmanschap, kwaliteit en zelfspot dan het complete morsige oeuvre van Lebbis en Janssen.

Andere kritiek op Hermans betreft vaak zijn kinderlijke blijheid. Ik moet zeggen dat dat ook niet helemaal mijn smaak is, al lijkt het me enorm moeilijk om artistiek vorm te geven aan uitgelaten vrolijkheid. Blije popliedjes klinken ook al snel stupide. Het positivisme van Hermans is vaak naïef genoemd, maar is het niet. Na een lang leven, waarin hem toch ook de nodige ellende zal zijn toegevallen, moet een positieve levenshouding van steeds verder gehaald worden. In alle duisternis blijven geloven in een weldadig slotakkoord voor het mensdom; dat maakt Hermans toch de brenger van een veel hogere boodschap dan zo'n kankerende oetlul als Lebbis of Van 't Hek. Hermans komt met deze houding in de buurt van Beethoven, die aan het eind van zijn mislukte leven toch nog zijn overrompelende 9de symfonie wist te schrijven. Uitgekotst zijn door de samenleving, en dan je leven afsluiten met "Alle Menschen werden Brüder" --- wat een diep en vast geloof in een betere wereld heb je dan.

Wij zijn slecht

2005-04-25T13:48:00.000+02:00

Ik kan me niet herinneren ooit aan een lamballeriger en schofteriger soort van personeel te zijn blootgesteld dan aan de vaderlandse cabin-crew van de KLM. In de gemiddelde Aldi word ik netter behandeld. Het personeel van de KLM is arrogant, liederlijk en lui. Leeghoofdige jongelingen, grootgebracht op de Veraunika idealen van jong mooi, snel geld en wild reizen. Alleen maar met zichzelf bezig, dus het boeit ze geen fuck wat jij in hun vliegtuig komt doen. De grootste lolbroek is meestal een gillende steward, die droomt van een carrière als showdanser in het clubcircuit. Melig gegrinnik tijdens de demonstratie van het zwemvest, en bij het rondbrengen van de drankjes worden op luide toon ranzige grappen naar elkaar gemaakt, zodat je vier keer opnieuw moet uitleggen wat je wil drinken. Op de korte vluchten voor het weekend is deze houding het ergst; de crew is dan moe, balorig, heeft zin om te stappen, en hangt lui te roken in de pantry. Dan mag je blij zijn als je je gratis zakje pinda's krijgt. Het zou mij niks verbazen als deze discogirls en partyboys ook aan de grond de nodige taken verrichten, zoals bijvoorbeeld het checken van de passagierslijsten.

En zo kon het dus gebeuren dat een KLM-vlucht door de Amerikaanse luchtvaartautoriteiten werd terugverwezen naar Schiphol. Boel gefoeter, stoute Amerikanen, kamervragen, wat denken ze wel? En ineens werd het muisstil. Krap een week later werd bekend dat er twee officials van Al-Qaeda aan boord zaten; volkomen terecht dus van de Amerikanen om dit toestel de toegang tot hun luchtruim te ontzeggen. Het lijkt me dat de KLM achter de schermen ongenadig van de Yanken op haar naad heeft gekregen. De aanvankelijke smoes van de KLM, dat ze altijd alleen de vluchten OP Amerika controleren en niet de vluchten OVER Amerika, is erg ongeloofwaardig. Alsof de Amerikanen na 9/11 hieromtrent niet extreem duidelijke richtlijnen hebben verstrekt. Ik denk dat de aandacht van KLM is verslapt, en er gewaun effe geen zin in had. Typisch Nederlands. De hele wereld schijt bagger voor bomaanslagen, maar hier doen we net of we gek zijn. Ja doei, die Amerikanen met hun terrorismebestrijding, daar hebben wij toch niks mee te schaften? Gaan we daar een beetje die hele lijst voor doorwerken, ech nie!

Tsja...

Dankzij deze houding zien potentiële terroristen Nederland dus blijkbaar als het land waar je de geringste kans loopt opgepakt te worden als je eens een vliegtuig richting Amerika neemt. Moeten we daar eigenlijk nog verbaasd over zijn? Reken maar dat ze zich tot in de verre uithoeken van Afghanistan achter de oren hebben gekrabd over de vrijspraak van Samir Azzouz. Een aan Al-Qaeda gelieerde moslim, met in zijn bezit explosieven, wapens, stafkaarten, chemicaliën en tientallen duistere voornemens, wordt niet alleen vrijgesproken, nee, de Nederlandse justitie legt tijdens de rechtszaak aan dit staatsgevaarlijke vlasbaardje ook nog eens haarfijn uit dat de ontstekers die hij wilde gebruiken niet goed waren, en dat de kunstmest die hij had gekocht niet geschikt was voor het maken van explosieven. Nou justitie, bedankt! Het is niet duidelijk of Bin Laden nog in leven is, maar na dit nieuws heeft de man zich voor zeker doodgelachen.

Nederland is het enige land ter wereld dat hierover nog steeds de kop in het zand heeft. Het internationaal opererende moslimterrorisme kan, nee, MAG gewoonweg niet bestaan - dat zou het beeld van al die moslims met wie wij ons land delen maar aantasten. Zelf de moord op Van Gogh heeft geen einde gemaakt aan deze multiculturele droom. Gelukkig denkt de rest van de Westerse wereld daar anders over: in de nasleep van die moord is Ayaan Hirsi Ali door het weekblad Time op de top-100 van meest invloedrijke personen gezet. Op zijn minst een signaal dat het Westen haar situatie en de strijd die zij voert zeer serieus neemt. Een politicus die in een democratisch land ernstig wordt bedreigd; het is minstens zo belangwekkend als de fatwa over Salman Rushdie --- destijds ook wereldnieuws. Maar in Nederland, waar nog steeds door veel mensen licht spottend wordt gesproken over de doodsbedreigingen richting Ayaan, en met name de media deze hemeltergende struisvogelpolitiek bedrijven, wordt er alles aan gedaan om het belang van deze nominatie te kleineren.

Radio 1 weet steeds met veel smaak te vertellen dat Ayaan is geplaatst in de categorie "revolutionairen", hetgeen wordt uitgesproken alsof het een vieze ziekte betreft, en dat in deze categorie ook George Bush, Al-Zarqaawi en Kim Yong-Il staan vermeld. Impliciete boodschap: u weet wel, die ANDERE mensen die niet deugen. Dat bijvoorbeeld Bill Clinton in dezelfde categorie staat, is nog geen enkele keer genoemd. Van het Time top-100 diner, waar Ayaan als een van de disgenoten het woord nam om ten overstaan van een gewichtig gehoor haar zaak te bepleiten - toch ook een belangwekkende gebeurtenis - werd door radio 1 slecht aangegrepen om nogmaals nadrukkelijk Bush, Zarqaawi en Yong-Il in verband te brengen met Ayaan.

Onbegrijpelijk en onverteerbaar, dat deze vrouw door onze "serieuze" media als een leproos wordt behandeld, en dat de zaak waarvoor zij haar leven waagt voortdurend als een non-issue weer terug op de plank wordt gelegd. Wat een blamage zal het zijn als Ayaan ooit een Nobelprijs krijgt en de rest van de wereld kan constateren hoe deze vrouw in ons o zo tolerante land door de intellectuele pers systematisch verdacht is gemaakt.

Ik heb ooit een artikel gelezen over een verschijnsel dat bij sommige forensisch psychologen voor schijnt te komen. Ze behandelen seriemoordenaars, maar tegelijkertijd koesteren zij de wens om de zieke geest van hun patiënten in actie te zien. Diep in hun binnenste is daar het verlangen een seriemoordenaar te zien seriemoorden. Dat is wel logisch: het is die morbide fascinatie waardoor je in eerste instantie forensisch psycholoog wordt. Dit kan er toe leiden dat sommige van deze psychologen hun patiënten te vroeg met verlof sturen, of ervoor zorgen dat ze per ongeluk expres uit hun cel kunnen ontsnappen.

Zo speel ik soms met de gedachte dat sommige Nederlanders, in de zwartste putten van hun geest, een onderdanig gevoel van ontzag ontlenen aan de straffende hand van Allah, en de furie van zijn terroristen. Een bom in de trein? Net goed! Weg met ons! Wij zijn onze welvaart niet waard, en moeten ons schamen voor onze voorsprong! Net goed voor al die landgenoten die het waagden niet te buigen voor de superieure principes van sociale gelijkheid! Straf ons! Een bom op Borssele? Net goed voor al die domme en verwende consumenten, die niet weten hoe goed ze het hebben, en die niet zien hoe ze met hun hersenloze gelduitgeverij jullie cultuur zich minderwaardig laat voelen! Wij zijn slecht, wij zijn het laagste van het laagste - de waarde van onze oppervlakkige verworvenheden valt in het niet naast jullie diepgewortelde waarheden! Straf ons toch!

Dus, het wachten is op de volgende poging van de korankabouters om, uiteraard vanuit Nederland, het vliegtuig te nemen richting Amerika. Wellicht dat een toestel vol Nederlanders dat op het vrijheidsbeeld invliegt ons eindelijk op andere gedachten zal brengen. Wel lullig voor die terroristen, om de dood in te vliegen met het personeel van de KLM.

Een Prettig Gesprek

2005-04-11T11:03:00.000+02:00

"Hallo?"

"Ja, hallo, Karol. Kom maar verder."

"Ik zie haast niks."

"Nee, dat klopt. Voor jou is hier nogal donker. Mijn verontschuldigingen daarvoor. Hoe voel je je hier?"

"Ja, wel goed ja. Beter dan ik me kan herinneren."

"Dat is mooi, maar probeer hier niet teveel te wennen, want je zult binnenkort verdergaan."

"Verdergaan? Waar ben ik dan?"

"Nou ja, dat lijkt me duidelijk, Karol. Je bent overleden, en ik spreek nu tot jouw ziel, en je onstoffelijke restanten."

"Mijn ziel? Met wie spreek ik eigenlijk?"

"Ja, die is goed. Met God natuurlijk! Aangenaam, overigens."

"U bent God? Ach, Heer, ik ... kan niet meer knielen, maar het is hier ... U bent ..."

"Jaja, ik weet het. Het is hier heel anders dan je had verwacht, nietwaar? Ik begrijp je verwarring, maar besef je dat je die zelf hebt veroorzaakt."

"Maar dit kan de hemel toch niet zijn?"

"Dit is de hemel ook niet, Karol. Ik weet ook niet waar de hemel is, althans, ik heb hem nog niet gevonden. Maar ik heb er alle vertrouwen in dat er ook een voor mij is. En jij zult hem ook vinden, Karol, maar je hebt nog veel te leren. We hebben allemaal nog veel te leren."

"Wat moet ik nog leren dan, Heer?"

"Ja, dat weet ik niet --- daar gaat het nou juist om. Het is ook aan mij pas achteraf duidelijk waarom de dingen zijn gegaan zoals ze zijn gegaan. En toch gaan ze altijd op de juiste manier. Heel gek is dat, maar het voert allemaal wat ver om daarop in te gaan. Ik wilde je gewoon even spreken; geestelijk leiders zijn altijd interessant om mee te praten, al zitten er soms driftige baasjes tussen. Ik spreek niet met iedereen, moet je weten. De meeste mensen gaan hier ongezien retour. Lieden die autobommen plaatsen omdat ze mij daar mee denken te dienen, die zijn voorlopig nog niet aan evaluatie toe."

"U evalueert mij? Wat is Uw oordeel?"

"Dat je, zoals iedereen, hebt gedaan wat je hebt gedaan. Daar is geen oordeel over te vellen. Je hebt mijn licht gereflecteerd, en mij weer iets over mezelf geleerd. Dat is blijkbaar je doel geweest, en dat zal nog heel lang je doel blijven. Net zolang totdat wij allen elkaar volledig kunnen zien en herkennen en begrijpen."

"Ik begrijp er niks van. Uw Woord spreekt hier niet over."

"Je bedoelt zeker de Bijbel?"

"Ja, die heb ik tot de letter gevolgd, Heer."

"Ten eerste heb je de Bijbel niet tot de letter gevolgd, want dat is logischerwijs onmogelijk. En verder is niet alleen de Bijbel mijn woord. Mijn woord is overal, Karol. Mijn woord staat geschreven in miljarden sterren, mijn woord is te horen in het zoemen van de atomen. Mijn woord is te lezen in het telefoonboek van Vladivostok, in de bladeren aan de bomen, en in een koeievlaai die in de wei ligt. Niet alle woorden zijn even mooi, maar ze zijn allemaal nodig. Iedere letter, iedere punt en komma. Ik ben mijn Woord en mijn Woord is de Schepping. Dat is zelfs een van de weinige dingen die wel duidelijk in de Bijbel staan. Evangelie van Johannes, als ik me niet vergis."

"Maar ik heb mij toch overgegeven aan de genade van Jezus Christus? Mijn hele leven is aan Hem opgedragen!"

"Ach ja, Jezus. Dat is een lang verhaal, en ik heb de puf niet om het te vertellen. Veel ervan heeft te maken met die typische beslommeringen waar jullie je leven mee vullen, zoals geld, aanzien en macht. Laat ik zeggen dat Jezus een nogal gelaagde persoonlijkheid had, en een groot talent voor intrige."

"Maar hij was toch de weg, de waarheid en het leven? Hij was uw kind!"

"Niet meer dan ieder ander mens. Er is niets specialers aan Jezus."

"Maar hij is opgestaan uit de dood!"

"Ben je bedonderd! Wat dood is, is dood. Zo heb ik dat gemaakt, en zo is dat altijd gegaan. De schepping is zoals hij is, en de dood hoort daarbij; dat blijkt nogal moeilijk te accepteren te zijn."

"Maar dat staat toch..."

"... in de Bijbel, ja. Wat er had moeten staan, is dat de Romeinen een arme drommel uit zijn cel hebben gehaald, die de pech had enigszins op Jezus te lijken. Er had moeten staan dat ze hem twee dagen lang het vlees van zijn botten hebben geranseld,om hem daarna op het kruis te spijkeren. Zijn eigen moeder zou hem nog niet herkend hebben. Voor de zekerheid hebben ze nog maar een naambordje erboven gehangen, om eventuele twijfelaars ervan te overtuigen dat dit toch echt Jezus was die hier hing. Sommige mensen geloven echt alles, zolang het maar staat opgeschreven. Jezus werd geen haar gekrenkt, en het stond hem vrij te verschijnen en te verdwijnen wanneer het hem uitkwam. Wat-ie dan al zogenaamd voorspeld had. Nou, wonderlijk hoor. De makkelijkste manier om je toekomst te voorspellen, is door hem zelf te organiseren."

"....."

"Weet je wat het grote punt is? Jullie willen denken dat er ergens een betere waarheid bestaat dan die waar je al in leeft. Is mijn Schepping soms niet wonderlijk genoeg? Ik heb jullie alles gegeven wat er voor nodig is om tot inzicht te komen, en mij te begrijpen. Elke dag opnieuw, elke seconde, schreeuwt mijn bedoeling jullie toe. De waarheid is vlak onder je neus te vinden. Je kunt het pakken wanneer je maar wil, en er is niks extra's voor nodig; geen gebed, geen speciale kleding of baard, geen omslachtige rituelen of heilig boek. Maar je wil het niet zien. Je wil fantaseren over iets beters, in plaats van van te willen weten wat er is. Je wil geloven in plaats van te kennen. Je denkt dat geloof iets goeds is, maar geloven betekent dat je de waarheid wil verdringen voor iets anders; iets dat je zelf hebt bedacht. Omdat je denkt dat je het beter weet. Omdat je, net als ik, zelf ook wil scheppen."

"Maar... ik heb uw schepping toch gerespecteerd?"

"Denk je dat? Je hebt om te beginnen al de helft van mijn Schepping, het vrouwelijke, bestempeld als onwaardig. Wat denk je wel? Weet je hoeveel meer aandacht ik aan de vrouw heb besteed? Zo'n zaadschieter als jij hebt, die had ik in een middag in elkaar; ze doen het ook niet altijd even goed. Maar de vrouw is toegerust met een complete zelf-regulerende broedkamer, inclusief voedingsautomaten voor zelfbediening. Voedsel, warmte, geborgenheid en liefde --- alles wat een mens nodig heeft, en allemaal verpakt in een wezen. Da's nog eens andere moederkoek, hmm? Maar nee, volgens jouw wetten is het kroonstuk op mijn Schepping een werktuig van de kwaadaardigheid. Volgens jouw wetten is zelfs het hele mensdom zondig. Het mensdom, dat IK geschapen heb, maar JIJ zal wel eens even vertellen dat er niks van deugt? Nogmaals, wat denk je wel?"

"Wij zijn toch zondig? Wij zijn toch verbannen uit het Aards Paradijs?"

"Neen, jullie zijn het aards paradijs ontgroeid, en wees blij dat dat gebeurd is. Bij de geboorte van het mensdom waren jullie nog niets. Vol potentie, maar primitief. Want hoewel in jullie harten al de schittering van mijn geest was gevangen, waren jullie nog bedwelmd door aardse geneugten. Dat is het aards paradijs; de gemoedstoestand waarin aan alle aardse verlangens direct gehoor wordt gegeven. Dan leef je in een roes, zonder mij te willen zien, zonder mij te willen zoeken, als een dier of plant. Wees de vrouw dankbaar, dat ze de man ertoe gebracht heeft de vrucht van mijn kennis te eten, en de ketenen van de aardse illusie te verbreken. Het is een vrouw die de weg naar mij heeft aangewezen. Onthoud dat goed."

"Het spijt mij, Heer! Ik heb u teleurgesteld met mijn onbegrip. Ik heb altijd geprobeerd het goede te doen."

"Ja, dat probeert iedereen altijd. Daarom is het soms zo'n rotzooi bij jullie. Dat is nou de kennis van de verboden vrucht; de kennis van het verschil tussen goed en kwaad. Dat verschil bestaat niet, maar ieder van jullie durft zomaar te denken deze kennis in pacht te hebben. Jullie veroordelen elkaar voortdurend; over je geloof, over je bezit, over de kleur van je auto. Pas als je beseft dat er geen verschil te maken valt, zul je een glimp van mij opvangen, en snappen dat alles goed is, en er niks slechts kan zijn."

"Maar wij kunnen er toch voor kiezen om ons van U af te wenden? Wij hebben toch een vrije wil?"

"Je kunt je niet van mij afwenden, want ik ben overal. Mij ontkennen is jezelf ontkennen. En ik weet niet in hoeverre jullie wil vrij is; Ik weet ook niet of mijn wil vrij is. Jullie wil is net zo veranderlijk als de mijne, en het loopt nogal door elkaar. Soms doe ik wat jullie willen, en soms doen jullie wat ik wil. Uiteindelijk is het altijd goed, maar dat kan ik pas achteraf herkennen. Ik heb namelijk niet echt een heel duidelijk einddoel voor ogen."

"Er zijn toch wel dingen waar u tevreden over bent?"

"Oh, ik ben over heel veel dingen tevreden. De simpelste dingen doen me nog het meeste plezier. Water en licht enzo. En de fjorden, bijvoorbeeld, die zijn toch mooi gelukt? Een beetje kitsch, maar dat mag in de natuur. En muziek, daar ben ik ook heel content mee. En Lagavulin natuurlijk."

"Lagavulin... dat is een planeet?"

"Nee, dat is een whisky uit Schotland. Erg goed. Een van de vele indirecte resultaten van mijn schepping uiteraard, maar soms verbaas ik mezelf. Het spijt me, Karol."

"Wat spijt U, Heer?"

"Dat er hier geen beloning voor je is. Dat er eentje zou zijn, heb je zelf bedacht natuurlijk, maar telkens weer spijt het me om jullie teleurstelling te zien. En ergens ben ik bang dat er aan het einde voor mij ook geen beloning in zal zitten. Maar aan het einde zal ik weer met jullie in rust zijn. Wellicht is dat voldoende beloning. We're all in this together."

"Ik beloof U te blijven dienen, Heer."

"Je kunt moeilijk anders, Karol. De hele schepping dient mij zoals ik de schepping dien. En nu stuur ik je weer naar beneden, naar een plek die je heel vervelend zult vinden."

"De hel?"

"Nee, Nederland. Ik plaats je onder de hoede van iemand die je nog wel het een en ander kan leren. Je doet er verstandig aan beter te luisteren deze keer, Karol. Geef je om muziek?"

"Ja, ik houd van muziek."

"Dan heb je mazzel. Ik wens je het beste, Karol. Zul je goed op jezelf passen?"

"Dat beloof ik."

"Mooi. Dan is dit gesprek ten einde. Het tijd voor je om te gaan. Dag Karol!"

"Dag Heer!"

180 graden

2005-04-02T16:17:00.000+02:00

Wat is er qua politiek toch een boel te doen in ons landje. Roerige tijden. Ooit zal ik er mijn kleinkinderen over vertellen, maar zover is het nog niet. Eerst eens rustig alle heisa rond het paasakkoord uitzitten. Het paasakkoord is de culminatie van de voortzetting van het ultimatum betreffende het herziene regeerakkoord in casu de hernieuwde hernieuwing van de bestuurlijke vernieuwing als gevolg van de aftreding na de dramatische stranding van het laatste wetsvoorstel inzake het gekozen burgemeesterschap en de kroonjuwelen. Of zo. Goed dat daar eindelijk eens werk van gemaakt wordt, want zo kon het echt niet langer. Dat reeds ten tijde van de kabinetsformatie al geen hond op die gekozen burgemeester zat te wachten, doet er niet toe; het kabinet is er nu alweer drie weken zoet mee. Terwijl extreemrechtse groeperingen zich op eigen houtje mobiliseren om Hoog-Catharijne "schoon te vegen", houdt onze regering zich liever zo lang mogelijk met onbenullige zaken bezig.

Het idee ook, een gekozen burgemeester. Wellicht interessant voor de vijf grootste steden, waar ook daadwerkelijk iets te besturen valt, maar je moet er toch niet aan denken dat het burgemeesterschap ten prooi valt aan boerenlullendorpspolitiek? Dat de zich jarenlang voortslepende vete tussen familie van Dinteren (van tuincentrum Van Dinteren, ook voor al uw bouwmaterialen) en familie van Woezik (van bouwhandel Van Woezik, ook voor al uw tuinmeubilair en potgrond) zich voortzet in het College van B&W? Dat de verkiezingsstrijd gaat tussen Koosje van Dinteren en Gretje van Woezik, en dat Schele Tonnie de Snor, Prins Carnaval van 1982 en tevens uitbater van Café De Sportvriend (op zondag Dixieland en soep van het huis) de uitslag beslecht door gratis bier te tappen voor iedereen die op Koosje stemt. Na het aantreden van Koosje als burgemeester wordt direct de horecavergunning van alle concurrenten van Schele Tonnie ingetrokken, en wordt omwille van nieuwe gemeentelijke milieubepalingen de gecombineerde verkoop van bouwmaterialen en potgrond verboden. Nou ja, enzovoorts. Goed dat dat niet doorgaat dus.

Eigenlijk moet ik toegeven dat ik stiekem veel op heb met de idealen van D'66. Ook ik zie veel in transparantie van bestuur; door de burger veel meer bij de besluitvorming te betrekken, wordt hem duidelijk dat ook hij verantwoordelijk is voor het beleid van zijn regering, en dat niet alle problemen even eenvoudig zijn op te lossen. De huidige regentenmentaliteit geeft de burger teveel de gelegenheid met zijn armen over elkaar te blijven zitten en de schuld aan alles wat er mis is bij "de hoge heren in Den Haag" neer te leggen. En net als D'66 zie ook ik degelijk onderwijs als het belangrijkste middel om een goed functionerende samenleving te vormen; een samenleving waarbinnen we wellicht eens in staat zullen zijn op een volwassen manier met elkaar om te gaan. Maar ja, dat is hypothetisch gelul natuurlijk, en niet bestand tegen de weerbarstigheid van de praktijk. Want de burger zit er nu al niet op te wachten om op zijn verantwoordelijkheden aangesproken te worden; laat staan dat hij er nog eens verantwoordelijkheden bij krijgt. En de burger wil wel goed onderwijs, als-ie het zelf maar niet hoeft te volgen. En dat is het grote probleem van D'66; ze bekken niet lekker. Ze hebben geen simpele ideologie die voor ieder maatschappelijk onderwerp pasklare mantra's klaarheeft. D'66 heeft niet de wapens om populistische politiek mee te bedrijven. Dat wordt dus nooit wat.

Opvallendste speler in de kermis rond D'66 is natuurlijk de PvdA; zelf jarenlang voorstander van de gekozen burgemeester, maar nu ineens prominent aanwezig om het voorstel van De Graaf weg te stemmen in de Eerste Kamer. Na het feestje van Ed van Thijn reageerde Wouter Bos aanvankelijk wat schuchter op kritiek uit de Tweede Kamer; hij zou zijn partij niet goed in het gareel hebben. Maar naarmate D'66 verder in de hoek werd gedreven, was het Bos die zelfgenoegzaam vaststelde dat de rol van D'66 is uitgespeeld, en dat het kabinet in een crisis verkeert. Hij speelde het erg goed, en ik kan me maar niet aan de indruk onttrekken dat de PvdA deze nauwkeurig geregisseerde knieval voor de eigen principes met name heeft gemaakt omwille van "het volk". De grote massa is al nooit echt warmgelopen voor het abstracte meta-beleid van D'66, en in deze roerige tijden wordt de roep om duidelijkheid en daadkracht steeds luider. Daarom wordt De Graaf, die al zijn pijlen richt op een issue waar op dit moment noodzaak noch interesse voor bestaat, steeds meer gezien als een wereldvreemde kwast, die zichzelf buiten de maatschappij plaatst en de kostbare tijd van Nederland verkwanselt met elitaire puntjesdrukkerij. De PvdA heeft dit sentiment haarfijn aangevoeld, en tot klamgeil leedvermaak van de gewone man het plan van De Graaf aan gort geschoten.

Ik merk steeds vaker aan de PvdA dat ze haar oren meer en meer naar het gesundes Volksempfinden laat hangen. De ooit zo principiële partij is een crowdpleaser geworden; de Joop van den Ende binnen het partijenstelsel. Want wat wil "het volk" nou eigenlijk? Wat wil de burger? Ik denk dat de burger met name met rust gelaten wil worden. Geen gezeik aan de kop, geen gedoe, en liefst zo min mogelijk last van andere mensen. Er hoeft namelijk niks meer bereikt te worden met politiek; we hebben alles al. Er is nauwelijks nog iets om je echt druk over te maken. De burger is geëmancipeerd en bevrijd en gericht op rust en behoud; als-ie maar zijn auto, zijn vakantie en zijn plasmascherm kan blijven betalen, als-ie maar een beetje wordt beziggehouden met voetbal en selectieve verontwaardiging over anderen, en als-ie maar het idee heeft dat hij zichzelf een beetje kan ontplooien als een speciaal, uniek, en waardevol individu. De burger wil regeringsbeleid consumeren als een biefstuk uit de supermarkt; het maakt niet uit waar het vandaan komt, als het maar goed smaakt. Opwinding omtrent politieke issues ontstaat alleen nog als de burger merkt dat zijn verworvenheden op de tocht staan; zijn geld, zijn rust, zijn veiligheid.

Vandaar ook dat de burger weinig tot niets opheeft met integratie. Dat is voor de meeste mensen al nooit een principe geweest waarvoor gevochten moest worden, en het is de laatste 15 jaar zelfs steeds meer een issue geworden waar juist tégen gevochten dient te worden. Integratie is inmiddels een maatschappelijk probleem, in plaats van een ideologisch einddoel. De burger ziet dit probleem heel duidelijk, vreest dat hierdoor zijn verworvenheden worden bedreigd en loopt hiertegen te hoop. Deze kluwen van onrust is door Fortuyn benoemd en naar het oppervlak gevist, hetgeen heeft geresulteerd in de enorme aanhang die de man in korte tijd wist te genereren. De PvdA heeft hier aanvankelijk reflexmatig afwijzend op gereageerd, maar in de luwte van de oppositiezetels is het besef gegroeid dat hier het grootste toekomstige electoraat ligt; bij de ongeruste burger die juist tevreden is met zijn maatschappelijke positie, en deze status quo wil beschermen. Het zou me niks verbazen als de PvdA de komende jaren steeds meer zal opschuiven richting het Fortuynistische gedachtegoed, en onverwacht scherpe uitlatingen zal doen aangaande de multiculturele samenleving. De "andere culturen" hebben hun waarde als ideologisch speeltje verloren, en zijn nu alleen nog maar lastig. Jammer voor de allochtonen die de PvdA in haar zoektocht naar nieuwe kiezersgroepen destijds al te kritiekloos heeft omarmd; ze zullen te horen gaan krijgen "dat het nu toch echt eens tijd wordt om zich hier aan te passen!". Wie zich in deze nieuwe koers niet kan vinden, moet maar uithuilen bij Groen Links of de SP.

Deze teneur is al te lezen in het nieuwe beginselprogramma van de PvdA, dat doortrokken is van liberale principes, en waarin onomwonden de grenzen van onze beruchte tolerantie worden benoemd. Zo lezen wij: "Tegelijk is het zo dat geen enkele maatschappij, ook Nederland niet, een ongelimiteerd absorptievermogen heeft". Staat daar nou "vol is vol", of vergis ik me nou? En ook: "Wie zich bij zijn of haar emancipatie belemmerd weet door de druk van familie, traditie of religie verdient onvoorwaardelijke steun". Lees ik hier een goedkeuring van de strijd die door Hirsi Ali wordt gevoerd? Wonderlijke uitspraken uit de boezem van de PvdA, in ieder geval. En voortbordurend op deze ingeslagen weg publiceerde het wetenschappelijk instituut van de PvdA, de Wiardi Beckman Stichting, verleden week een rapport waarin werd aangeraden om de vorming van islamitische scholen te ontmoedigen. Dit zou immers de integratie in de weg staan. Goh. Ik kan me herinneren dat Fortuyn dat ooit heeft gezegd, en dat de PvdA toen heel erg boos werd; nou doen ze net alsof ze het zelf verzonnen hebben. Heel dubbel, dus. Let u ook eens op het avondje rode hersenspoeling dat u op zaterdag bij de VARA kunt ondergaan; multicultureel gemoraliseer wordt afgewisseld met grappen over moslims die vijf jaar geleden nooit gemaakt zouden zijn. Voor elk wat wils; de sociaal-democratie is een lange weg gegaan.

Maar de PvdA heeft nog lang niet alle mogelijkheden tot het scheppen van een allemanspartij benut. In België, dat merkwaardige land waar alle bedrading nog bovengronds loopt, en waar de huizen nog zonder bemoeienis van een schoonheidscommissie gebouwd kunnen worden, maakt rassocialist Steve Stevaert er werk van om een lans te breken voor religie. Het godsbesef van de burger en het openlijk belijden daarvan, dient binnen de samenleving alle ruimte te krijgen. Religie, u weet wel; volgens vader Marx de opium van het volk. Volgens zoon Stevaert echter een waardevol middel tot grotere saamhorigheid en sociale cohesie, waarvoor alle respect gepast is. Jaja. Stevaert heeft goed gezien dat religie aan een comeback bezig is, en probeert op deze wijze een electoraal graantje mee te pikken. Ik vraag me af wanneer Wouter Bos de tijd rijp acht om ook in Nederland deze vlieger op te laten, en zich als Dominee Bos, hoeder van het Woord Gods gaat opwerpen. U lacht nou, maar die kant zal het opgaan met de PvdA, de Partij van de Sociaal-Democratisch Christelijk-Liberale Arbeiders. Alleen nationalisme ontbreekt nog in het rijtje, maar ja, als je religie al naar voren schuift als "een waardevol middel tot grotere saamhorigheid en sociale cohesie", dan is de stap naar vaderlandsliefde geen grote meer. De Internationale wordt vervangen met het Wilhelmus, en de burger wordt aangemoedigd zijn monarch een warm hart toe te dragen. Dan is de makeover van de PvdA compleet, en dient alleen nog de naam veranderd te worden. PvdA: Partij van de Autochtonen.

Nu het nog kan

2005-04-01T09:39:00.000+02:00

Kent u het sprookjesbos in de Efteling? Een van de sprookjes die wordt uigebeeld, gaat over een fakir. Deze fakir heeft er een levenstaak aan om met zijn fluitspel de tulpen van de sultan te laten bloeien. Om alle tulpenvelden van de sultan te bezoeken, moet hij met zijn tapijt tussen de torens in de paleistuin heen-en-weer vliegen. De Efteling heeft dat leuk aangepakt. Robotfakir vliegt naar toren over duidelijk zichtbare draden, bovenluik gaat dicht, wat gerommel in de toren, onderluik gaat open, robotfakir schuift naar voren, maakt wat geluid, tulpen komen omhoog, robotfakir schuift naar achteren, en het luikje gaat weer dicht.

Nou kun je van de paus zeggen wat je wilt, maar hij heeft zijn fakir-act echt geramd zitten. Raampje gaat open, paus wordt naar voren geschoven, paus maakt wat geluid, paus wordt naar achteren geschoven, raampje gaat dicht. Door de gangen van het Vaticaan wordt hij teruggerold naar zijn ziekbed. Op zijn netvlies nog kleurige beelden van de tulpen uit Holland, die hij zojuist op het St. Pieterplein had zien liggen. Hij wordt door een verpleger uit zijn rolstoel geholpen. "Bedankt voor de bloemen", mompelt hij zacht.

Geil Pasen

2005-03-28T12:08:00.000+02:00

Even niks over "bestuurlijke vernauwing" of "kroonjuwelen"; er zijn belangrijkere zaken aan de orde. Het meest schizofrene feest van het jaar staat weer voor de deur. Pasen! Een door gggristenen geannexeerd Joods feest, gevierd op een middels heidense tijdrekening bepaalde dag, en opgetuigd met symbolen uit diezelfde heidense traditie. Leve de multiculturaliteit. Ik vind Pasen te gek --- Pasen is voor mij het moment om de contacten met Pan en Cernunnos op te rakelen, en mijn innerlijke Geytenjongh uit zijn winterslaap te wekken. Pasen gaat immers over kiemen en zaden, stuifmeel en stampers, over kuikentjes en hazen, over de fris ontwaakte natuurgodinnen, vruchtbaarheid en voortplanting -- kortom; neukseksen! Om het door de winter vermoeide lichaam weer tot actie te bewegen, zijn er eieren voor de heren, en grote brokken chocolade voor de dames. Werk zoveel naar binnen als je hartkleppen kunnen verdragen, snuif buiten even de geurige lentelucht op, nog maar een eitje erin, en ketsen maar; Pasen is supergeil! Jammer dat die gggristenen met hun dooie Sjesus de boel weer moeten verpesten.

Op de tv weer de onvermijdelijke Ben-Hur; een film die jarenlang op mijn "moet ik toch eens bekijken"-lijstje heeft gestaan ("Citizen Kane" en "The French Connection" staan er nog op. Ja, het is een schande, net wat u zegt). Ik had tot dusver altijd begrepen dat Ben-Hur voornamelijk bestond uit een anderhalf uur durende rapportage over wagenrennen, opgeleukt met aan het driftleven van regisseur Wyler ontsproten shots van glimmende gladiatorentorso's, waarmee een twijfelachtig licht wordt geworpen op de viriliteit van Charlton Heston. Maar nu ik hem gezien heb, weet ik waarom Ben-Hur altijd met Pasen op de buis is. Niks geen homo-camp in technicolor; tis gewoon een reli-film. Jammer hoor.

En natuurlijk ook weer het wanstaltige "Jesus Christ Superstar". Wanstaltig? Jesus Christ Superstar is toch immers prachtig en geweldig, met een boel Mooie Liedjes en Echte Emoties? Tsja. Een diepe zucht dringt zich op, en ik ga nou dingen zeggen waar ik in mijn leven al veel mensen mee van me heb vervreemd; ik heb namelijk een ontzettende pleurishekel aan Jesus Christ Superstar. Jesus Christ Superstar... stinkt! Ik ken geen product van de menselijke geest dat mij mentaal, esthetisch, intellectueel, emotioneel en spiritueel meer tegen de borst stuit dan die kutmusical, oh sorry, rockopera. Het is een van de meest smakeloze en weerzinwekkende attesten van hoe de mens in de valkuil van zijn ijdelheid kan stappen.

Ho, Sanna Hey, Sanna Sanna Sanna Ho, Sanna Hey, Sanna Ho, Superstar! U ziet, het lyrische gehalte van de teksten van Tim Rijst is al van een ongekend niveau. Fijn dat de muziek van André Loid Webbert daar zo goed aansluiting op weet te vinden. Jesus Christ Superstar doet erg veel moeite om rebelse rock te zijn, maar mist alle authenticiteit. Het doet denken aan oploskoffie, of Japanse whisky; ergens lijkt het heel erg op het oorspronkelijke product, maar eigenlijk helemaal niet. Loid Webbert is geen rocker, maar een warme broodjescomponist die zijn spullen kent, en naar believen welke stijl kan uitbraken. Rock is Jimi Hendrix die stoned met zijn lul gitaar staat te spelen; rock is de krolse boerengeilheid van een gillende Robert Plant; rock gaat over hard werken door de week, naar de kloten gaan in het weekend, en proberen op zaterdagavond een meissie op te pikken. Daar kun je lang over lullen, maar dat is het wel ongeveer. Zodra rockmuzikanten komen aankakken met showballetten, orkesten, zangers met witte Voltaire-hemden of gitaarriffs in 7/8-ste, weet je dat je naar pretentieuze bullshit aan het luisteren bent. Laat staan als het over Sjesus gaat.

Maar wat mij het meest tegenstaat aan Jesus Christ Superstar, dat is dat die hele generatie van langharige, klaplopende liefdesdieren onder het schurftige oppervlak een uiterst benepen, behaagzieke en egomane meute blijkt te zijn. Jesus Christ Superstar dient voor deze kliek, meer nog dan Hair, als het ideale vehikel voor hun zelfmythologisering. Op hippie-feestjes gaat het altijd hetzelfde. Eerst wordt zo rond een uur of twee uur de pick-up (die hebben hippies nog; CD's zijn een walgelijke uitvinding van het grootkapitaal) gegijzeld door een stonende muziekliefhebber, die zelf natuurlijk geen noot kan spelen, maar wel de hele kamer tot vijfmaal toe dwingt intens te luisteren naar een 45-toeren versie van de drumsolo uit In A Gadda Da Vida; een typisch voorbeeld van het soort "gevoeligheid voor muziek" die een van de effecten van wiet heet te zijn. Daarna volgt Jesus Christ Superstar als onvermijdelijke afsluiter. De hippies glimlachen, en zelfvoldaan gaat de joint rond. Ze zeggen het niet, maar uit de glans die over het gezicht glijdt als er teksten over de goddelijkheid van Sjesus langskomen, kun je afleiden dat ze zich inwendig tot de nieuwe Messias uitroepen. Ook wij zijn vrij van geest, wij resoneren op universele vibraties, wij zijn zonder ego. Wij zijn de nieuwe mens. Wij snappen het. Wij zijn onbegrepen. Wij zijn verlicht. Wij zijn net als Hem. Ja, fuck you too!

Om Pasen, en de werkelijke rol van Sjesus een beetje op waarde te schatten, dienen we een andere richting in te slaan. U heeft inmiddels allemaal al de Da Vinci Code gelezen? Dat is natuurlijk een beetje een popi boekje, maar de wortels van het verhaal zijn wel degelijk zeer serieus te nemen. Voor de niet-ingewijden: de Da Vinci Code handelt over het gegeven dat de Kerk zijn uiterste best heeft gedaan om vrouwelijkheid en seksualiteit als zondig en slecht te bestempelen, maar dat er door de Europese geschiedenis een duidelijk spoor loopt van genootschappen die altijd in het geheim (want ketters) het vrouwelijke zijn blijven aanbidden. Deze occulte clubs (de Tempeliers, de Rozenkruisers, de Vrijmetselaars, de Priorij van Sion etc.) hebben zich gehuld in geheimzinnigheid, en hebben het daadwerkelijke object van hun verering altijd met een schuilnaam benoemd; de Graal, de Steen der Wijzen, enz. Dit levert fantastisch voer voor alle maanzieken onder ons, die menen dat het hier over daadwerkelijke machtsobjecten gaat. Er zijn bibliotheken volgeschreven met de waanzinnigste samenzweringstheorieën. Prachtig om te lezen, maar helaas allemaal onzin.

De Da Vinci Code slaat echter de spijker behoorlijk goed op de kop. Goed, ook hier blijft het verhaal uiteindelijk hangen op allerlei speculaties omtrent de locatie van een extern machtsobject, maar waarschijnlijk zonder het zelf volledig te beseffen onthult schrijver Dan Brown HET grote geheim van al die genootschappen. Namelijk dat de schepping, en dus God, en dus ook het mysterie van Sjesus, te begrijpen en te benaderen is middels volledige acceptatie en waardering van vrouwelijkheid, vrouwelijke principes en vrouwelijke macht. Door deze vrouwelijkheid in ere te herstellen en op waarde te schatten, wordt het ontbrekende deel van de schepping geleverd; het deel waar de mensheid al zo lang naar op zoek is, maar wat we niet meer kunnen benoemen omdat het onherkenbaar is vervormd, en zondig is gemaakt. Het enige dat ons rest is de diepe overtuiging dat we ooit "iets" zijn kwijtgeraakt. Vandaar dat verhalen over de Graal de fantasie zo prikkelen; zou dat het zijn wat ons weer heel maakt?

Zal ik u eens een geheimpje vertellen (1 Corinthiërs 15:51)? Dit is de kennis waar binnen alle occulte en mystieke genootschappen de hoogste initiatie op neerkomt: seksualiteit en voortplanting, met de vrouwelijkheid als allesomvattend kader. Het is de vrouwelijkheid die initieert, stimuleert, ontvangt, bewaart, voedt en uiteindelijk herproduceert. Ziedaar de sleutel tot alles. Al die mystieke verhalen zijn doortrokken van deze thematiek, en verwijzen middels seksueel innuendo allemaal direct of indirect naar een variant op de hoogste rite die er bestaat; die van de "Hiëros Gamos", ofwel de mystieke seksuele eenwording tussen het mannelijke en het vrouwelijke. Ja, we hebben het nog steeds over neuken, maar op allegorisch niveau spreekt men liever van dood en wederopstanding, of, in modernere termen, van ultieme zelfactualisatie.

Alleen denken we de laatste 2000 jaar dat we dit kunnen zonder het vrouwelijke hierin te betrekken, dit dankzij de vernietigende invloed van de Kerk. Ook Jezus had namelijk een mystiek-seksuele partner, Maria Magdalena, maar die is door Rome als een ordinaire hoer aan de zijlijn geplaatst. Jammer, want zonder haar verliest de kruisiging namelijk alle betekenis. De traditionele interpretatie, dat Christus sterft voor onze zonden, slaat namelijk nergens op; wij zijn zondig, maar hij sterft voor onze zonden, maar we blijven gewoon zondig, en dan staat-ie op, dus is-ie nou voor onze zonden gestorven of niet? En we blijven uiteindelijk toch gewoon zondig, dus eigenlijk moeten we gewoon luisteren naar wat de priester zegt. Maar toch bedankt voor de moeite, hoor Sjesus!

De kruisiging en wederopstanding van Christus krijgen pas betekenis als je beseft dat Hij samen met zijn geliefde Maria op radicale wijze de rite van de Hiëros Gamos uitvoerde, waarbij ze gezamenlijk navolging probeerden te geven aan de legende van Isis en Osiris, de oer-Hiëros Gamos, die in de tijd van Christus nog zeer in zwang was. En dan wordt alles een stuk duidelijker. Christus wijst, zoals zo velen, inderdaad de weg aan, maar deze weg leidt naar binnen, en niet naar buiten. Deze weg heeft betrekking op het kleine, subtiele en intieme beleven van twee individuen, en niet op het grote, grove beleven van de groep.

Zijn wij alleen, dan rest ons slechts de dood en de vernietiging. Pas als wij ons verenigen met de Ander is voortzetting mogelijk, en revitalisering, en wedergeboorte. Zinvol handelen komt binnen handbereik als wij ons richten naar deze cyclus, en middels onze seksualiteit het drama van de schepping keer op keer naspelen. Daarin vindt onze ziel herkenning en houvast, en dus rust. Onze heidense voorouders wisten dat, Christus wist dat, en nu weet u het ook. Die kuikentjes, haasjes en eitjes liggen daar niet voor niets. Ik wens u aldus een geil Pasen, en spreek de hoop uit dat vele grotten een groot genoegen zullen beleven aan even zovele opstandingen.

Vorstelijk Naaien

2005-03-24T16:41:00.000+01:00

Even een kort stukje, omdat ik gewoon niet teveel woorden aan onze olijke krullenbol van D'66 wens vuil te maken. De Graaf is gisteren hard genaaid door de jongens en de meisjes in Den Haag. Voor de integriteit van Ed van Thijn geef ik geen stuiver, dus het zou me niks verbazen als het hier een wraakactie betrof. Zat De Graaf niet in de commissie van Traa die Van Thijn ooit ten val bracht? Het is in elk geval volkomen duidelijk dat de grote partijen van D'66 af willen. Niet alleen voor dit kabinet, maar voor altijd. Veels te lastig, zo'n klein partijtje dat steeds zetels wegsnoept, en hierdoor keer op keer in staat is haar coalitiepartners allerlei voorwaarden door de strot te duwen.

Het doorvoeren van grondwetswijzigingen is voor de meeste politici een kroon op hun werk. Een onder hun beleid doorgevoerde wijziging aan de grondwet is een soort van testament, een nalatenschap. Ik kan me voorstellen dat grote partijen deze eer liever aan zichzelf laten toevallen. Hoe het ook zij, de wijze waarop de heren en dames politici hun kunstjes flikken, is van een ten hemelschreiende treurnis. Een overheid dient over een scherp en doortastend probleemoplossend vermogen te beschikken. Dit stelt een overheid in staat maatschappelijke ontwikkelingen tijdig en onbevangen te signaleren, correct en pragmatisch te interpreteren, en vervolgens geruisloos te kanaliseren. Wat er afgelopen week is gebeurd, heeft naar mijn mening werkelijk geen reet te maken met adequaat, intelligent en integer handelen. We worden bestuurd door tollenaars, oplichters en kwaadaardige ijdeltuiten.

Meer vorstelijk naaiwerk: in Wageningen is commotie ontstaan rond een op te richten monument ter ere van Prins Bernhard. Het betreffende bouwwerk, een telescopische koperen obelisk, lijkt volgens een aantal verontruste burgers wel erg veel op een fallus. Dit achten zij niet gepast. In Wageningen wordt dit weblog dus niet gelezen, kunnen wij concluderen. Ik kan me namelijk nauwelijks een betere manier indenken om Bernhard te eren; de potsierlijke laatste erectie van Prins Pielemoos, voor altijd bezig het calvinistische en masochistische vaderland te naaien in de droogste schoot - de Veluwe - die we voorhanden hebben. Elk volk krijgt de monumenten die het verdient.

Leugens

2005-03-21T11:41:00.000+01:00

Het geval Geert Mak lijkt me onderhand toch wel afdoende behandeld. Voor diegenen onder u die de afgelopen anderhalve maand in een gat in de grond hebben gezeten, volgt hier een korte recapitulatie. Geschiedkundig dilettant Mak heeft naar aanleiding van de maatschappelijke onrust rond de moord op Van Gogh een boekje geschreven, "Gedoemd tot Bladiebla", waarin hij een en ander in een historisch kader probeert te plaatsen. Mak heeft dit dermate tendentieus gedaan, en zoveel planken misgeslagen, dat hij door een legertje publicisten met de grond gelijk is gemaakt. Arabist Hans Jansen heeft de aanval geopend, waarna een tweetal VVD-ers de luchtaanval hebben ingezet. Vervolgens zijn een aantal tankdivisies aan columnisten over Mak heengerold. Carel Brendel, redacteur van het AD, heeft tenslotte aan alle onzekerheid een eind gemaakt door de grote rode knop in te drukken, en een als vragenlijst vermomde atoombom op Mak te droppen. Het was een mooi gezicht.

Mijn dilemma: moet ik dit nog eens dunnetjes overdoen? Verwacht u van mij dat ik ook nog eens ga uitleggen wat er allemaal mis is met dat boekje? Het lijkt me veel interessanter om eens na te gaan op welk vlak de daadwerkelijke drijfveren van Geert Mak liggen. Voor de fouten en krakkemikkige vergelijkingen die in het boekje staan, heeft Mak inmiddels al min of meer zijn excuses aangeboden. Hij stond onder druk, hij was in de war, hij wilde snel "zijn geluid" laten horen; allemaal redenen waarom de kwaliteit van zijn observaties zo te wensen overlaten. Met andere woorden, in "Gedoemd tot Dingetje" kunnen we lezen hoe het ongeremde en instinctmatige denken van Mak in elkaar steekt. Dit is dus wat er in Mak omgaat zodra hij nalaat zelfcensuur toe te passen; wishful thinking, resulterend in een middels manipulatie en leugens tot stand gekomen vervorming van de werkelijkheid. Een schijnwerkelijkheid die koste wat kost gepropageerd dient te worden. Waarom?

Zoals de theologie een wetenschappelijke verantwoording van geloofsnaijver probeert te zijn, zo wordt de geschiedkunde vaak misbruikt om totalitair machtsdenken in een salonfähig jasje te hijsen. Jammer dat ook Geert Mak nu als een onmiskenbare exponent van deze mentaliteit door de mand valt. En wat mij meer alarmeert, is dat er blijkbaar een grote groep mensen in Nederland bestaat die dit van Geert Mak verwachten; die hem naar voren schuiven als DE man om dit propagandistische klusje te klaren, en hem daarin alle mogelijke steun bieden. Er wordt lovend over de man geschreven, er worden bevlogen interviews met de man uitgezonden, en de kritiek wordt zoveel mogelijk gebagatelliseerd en gesmoord. Alles om de geloofwaardigheid van Mak (en dus ook zijn woorden) te maximaliseren. Kijkt u eens mensen, een echte intellectueel met grijs haar en een bril. Hij schrijft zo mooi dat hij haast wel altijd gelijk MOET hebben. Deze groep mensen WIL dus dat de mierzoete leuterkoek van Mak wordt uitgevent als een gemoedelijke pseudo-waarheid, waarbij toch vooral de Nederlanders eens goed bij zichzelf te rade moeten gaan in hoeverre ook zij niet stiekem Nazigedrag vertonen. Want, ja mensen, Nazigedrag is iets verschrikkelijks, en dat kan er zomaar ineens insluipen!

Mag ik nog even doorgaan over nazi’s? Daar kan zelfs Geert Mak geen bezwaar tegen hebben, denk ik zo. Welnu --- Adolf Hitler schreef in ‘Mein Kampf’ dat de grote massa eerder een grote leugen zal geloven dan een kleine leugen. Kijk, dat had de man goed gezien. Deze tactiek van "de grote leugen" wordt nog steeds dagelijks gebruikt, en helaas met veel succes. Hoe gaat dit in zijn werk? Nou, als je een onprettige waarheid wil verhullen, ga je zo breed, luidruchtig en driest mogelijk juist een volkomen tegengesteld verhaal verkondigen. Hoe grover en cynischer je hiermee de waarheid verdraait, hoe beter het werkt. Mensen leggen namelijk nogal achteloos hun vertrouwen in een van hogerhand aangereikt verhaal, omdat we nou eenmaal de neiging hebben naar boven kijken om te zien "hoe het hoort". Vervolgens kunnen we niet meer accepteren dat we ons vertrouwen hebben gegeven aan een waarheid die pertinent onjuist is; dat ons vertrouwen moedwillig geschonden is, en dat we dus "ergens ingetrapt" zijn. We kiezen er dan liever voor om de leugen voor waarheid te blijven zien.

Voorbeeld: je hebt een prins-gemaal die er tijdens de oorlog alles aan gedaan heeft om goede vrindjes met de bezetter te blijven --- je weet immers maar nooit of er ooit een stadhoudersschap uit te slepen valt, nichtwahr? --- en zich dus als een halve nazi heeft gedragen. Probleem: hoe kan het koningshuis zich nog met deze doerak vertonen? Simpel: door hem na de oorlog doodleuk hoofd te maken van het Nederlands verzet. Hier wordt vervolgens een nauwkeurig uitgewerkte schijnvertoning van geknutseld, compleet met kransleggerij, afnames-van-wachten, en andere ceremonieën. Politici prevelen wat over "heldendaden", zingen nog maar eens het Wilhelmus, en de NOS brengt het allemaal smaakvol in beeld. Ziedaar, een compleet gefabriceerde mythe. En dat werkt zo goed, dat al die ouwe verzetsmannetjes tot op de dag van vandaag geen kwaad woord over Bernhard willen horen. De waarheid, dat ze dus na de oorlog op een schandelijke en doortrapte manier door het door hen verdedigde koningshuis zijn bezeken, is dermate onverdraaglijk dat zij simpelweg niet gezien kan worden.

De grootste leugen waar Nederland op dit moment onder gebukt gaat, is de leugen dat er van socialisme een heilzame werking uit zou gaan. Met de nauwkeurig in stand gehouden dreiging die er van de oorlog en het nazisme uitgaat, wordt de burger voortdurend om de oren geslagen. Want nazi's, dat is het slechtste dat de mensheid ooit heeft voortgebracht. Gelukkig is daar dat prachtige socialisme om ons tegen fascistische tendensen te beschermen; tendensen die het socialisme ondubbelzinnig schaart onder de noemer "rechts". Want rechts, dat is het Kwaad uit het fascistische Amerika, waar ook al “Amerikaanse toestanden” vandaan komen. Rechts is hebzucht, egoïsme, populisme, bezit en autoriteit. Rechts is het Big Brother van de politiestaat. Rechts is slecht voor het milieu. Rechts is grote auto's, wapens, technocratie en multinationals. Rechts is de corrumpering van macht. Rechts doodt de menselijke creativiteit en waardigheid. Kortom, rechts leidt onvermijdelijk tot nieuwe concentratiekampen en gaskamers. En wij, de Westerse mens, wij moeten oppassen niet af te glijden, want ons bezit en onze voorsprong maken ons rechtser dan we van onszelf zouden moeten tolereren. Gelukkig biedt het socialisme de Verlossing! Op de knieën, Westerling, voor iedereen die het slechter heeft!

Elke vorm van controle begint ermee de te controleren groep subjecten wijs te maken dat er iets "mis" met ze is. Hoe fundamenteler, hoe beter. Vervolgens gaat de controlerende persoon of instantie troostend uitleggen dat het mogelijk is deze fundamentele fout te herstellen, en zo een beter mens te worden. Hoe dan? Nou, dat staat keurig uitgelegd in deze Bijbel, of in dit Rode Boekje. Zo maakt het christendom de mens wijs dat hij per definitie zondig is, omdat hij in stof gevangen is, en zich middels schaamtevolle handelingen dient voort te planten. Zo is het christendom verzekerd van de eeuwigdurende loyaliteit van de mens, omdat die zondige seksualiteit nou eenmaal onlosmakelijk met ons bestaan verweven is. Het socialisme doet iets dergelijks door de mens bij voorbaat te beschuldigen van machtswellust, hebzucht en egoïsme --- sentimenten die volgens socialisten leiden tot ongelijkheid. Omdat deze ongelijkheid nou eenmaal op allerlei manieren steeds weer te constateren valt, is er dus ook altijd een groep mensen aan te wijzen die er het beste voorstaat. Dit zijn de mensen die "zondig" zijn; zij dienen zich schuldig te voelen over de achterstand van anderen. Zo is het socialisme erin geslaagd het schulddenken van het christendom te vervangen door iets dat nagenoeg precies hetzelfde in elkaar steekt.

Geert Mak zal ook vast geen bezwaar hebben tegen de gratuite vergelijking die ik nu ga maken. Komt-ie: het meest bizarre aan de leugen van het heilzame socialisme, is dat het nazisme waartegen het socialisme ons heet te beschermen OOK socialistisch is! Jazeker mensen, Adolf Hitler was een rasechte sosjalist. Want als je er goed over nadenkt, is het natuurlijk grote onzin dat "rechts", liberalisme dus, het voorgeborchte van het fascisme behelst. Als ik met liberale principes tot in het extreme doorredeneer, kom ik bij niets uit dat op nazi-Duitsland lijkt. Als ik echter met socialistische grondbeginselen aan de slag ga, dringen zich al vrij snel enge en totalitaire toestanden aan mij op; extreem groepsgedrag, anti-intellectualisme en xenofobie. Het is ook logisch; als je het ongeschoolde proletariaat mondig maakt en mobiliseert, dan krijg je wolvengedrag. Extreem sociaal onder elkaar, maar wantrouwend en vijandig ten opzichte van iedereen die anders ruikt. Hoe ze er na de oorlog in geslaagd zijn met deze verwarring van termen weg te komen, is me een raadsel, maar het zou fijn als socialisten eens hun aanmatigende en leugenachtige mondje dichthielden, en hun hoofd bogen in overdenking van hun zonden. Dat ze zich eens realiseren dat ze geen haar beter zijn dan het geloof of het fascisme dat zij zo verfoeien, met hun niet-aflatende neiging tot het opdringen van een totalitaire waarheid. Dat hun verlangen naar gelijkheid (dus niet: gelijkwaardigheid voor de wet, maar daadwerkelijke eenvormigheid) enkel voortkomt uit wrevel en jaloezie over de ongelijkheid die het leven nou eenmaal eigen is.

Heeft u zich trouwens wel eens gerealiseerd hoe veel het communisme, het debiele broertje van het socialisme, lijkt op het nationaal-socialisme? Een marcherende groep vaandelzwaaiende nazi's --- waar lijkt dat het meest op? Op een partijcongres van de VVD, of op een partijmanifestatie uit de voormalige Sovjet-Unie? De overgave van de nazi's aan de totale controle van de Staat, zien we daarin hoe liberaal-kapitalistische idealen worden nagestreefd, of juist de ultieme communistische natte droom? Het streven van de nazi's naar een gelijkvormige bevolking, zien we daarin het liberale ideaal van de individuele ontplooiing, of weerspiegelt dit het socialistische verlangen naar egaliteit? Kent u trouwens liberale regimes? Dus vergis u niet: het socialisme is verantwoordelijk voor de meest verderfelijke dictaturen die we de afgelopen 100 jaar hebben mogen meemaken, en er zijn hier te lande in de diverse rode achterbannen nog heel wat lieden te vinden die deze regimes destijds uitgebreid hebben bewierookt, en hiertoe ook weer hun toevlucht hebben gezocht tot leugens en misleiding. Maar deze regimes zijn inmiddels ontmaskerd en verdwenen, dus als nu de Rosenmullers worden geïnterviewd, dan werpen ze glimlachend hun marxistische verleden van zich af als "jeugdzonde". Maar laat u niet in de maling nemen: er zitten onzalige ideeën in die hoofden. Machtswanen over eenvormige groepen mensen, machtswanen over totale controle, machtswanen over het uitroeien van iedere non-conformistische gedachte.

De uitglijder van Mak wordt nu onder het vloerkleed weggemoffeld, maar het is allemaal minder onschuldig dan het lijkt; hij heeft zich namelijk bekend als de hogepriester van een enge sekte. Een sekte die keer op keer de waarheid verdraait, en de mogelijkheden heeft hun woordvoerders neer te zetten als bakens van integriteit. Op de radio was verleden week historicus (uiteraard) Thomas von der Dunk (ja, hij heet echt "von" -- go figure!) te horen die ons wijs probeerde te maken dat de onvrede onder de Nederlandse bevolking met name werd veroorzaakt door het schrijnende contrast tussen enerzijds het, jawel, graaigedrag van de bedrijfstop en anderzijds de beknibbeling op die prachtige sociale zekerheden. Weer krijgt rechts de schuld. Geen woord over de zorgwekkende radicalisering van de islamitische jeugd, geen woord over de groeiende onvrede jegens de gezapige en zelfvoldane sociaal-democratie. De interviewer beaamde alles volmondig; meneer was immers intellectueel, dus hij zal wel gelijk hebben. Geen een kritische vraag, geen weerwoord, niks. Volautomatisch wordt de geloofsbelijdenis van het socialisme ruim baan gegeven, en het schaamteloze liegen wordt bedreven met de routine van een priester die zijn rozenkrans bidt. Het wordt weer tijd voor evolutie.